"พ่อ ดินได้เงินหลายบาท ..ดิน สิเอาไว้เป็นค่าเทอม ค่ารถตู้ ค่าขนม"

ตอนเช้าของวันนี้ผมพยายามโทรศัพท์ติดต่อคุณพ่อตั้งแต่เช้า  เพื่อสอบถามความเป็นไปของสามเณรแผ่นดิน  อีกทั้งเดิมก็เข้าใจว่ารุ่งเช้าของวันนี้เณรน้อยจะเดินบิณฑบาต  ก็ยิ่งพลอยอยากรู้ว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง

ผมไม่รู้ว่าความเป็นห่วงเป็นใยเหล่านี้จะเป็นความห่วงวิตกมากเกินไปหรือเปล่า  และรั้นจะเป็นบ่วงให้เณรจีวรร้อนไปด้วยหรือไม่ - ผมก็ไม่อาจรู้ได้  แต่มันก็เป็นธรรมดาใช่ไหมครับที่หัวอกของผู้เป็นพ่อย่อมห่วงอาทรต่อบุตรอย่างปราศจากเงื่อนไขของเวลาและสถานที่

สรุปว่า...เช้าวันนี้เณรน้อยยังไม่ออกบิณฑบาตและคืนแรกก็ถูกนิมนต์ไปสวดอภิธรรมศพในหมู่บ้านเป็นที่เรียบร้อย  และท่านสามารถเทศน์ได้อย่างน่าประทับใจ  ... ส่วนกลางคืนก็หลับอย่างสำรวม  ตื่นนอนแต่เช้า  จัดการกับภารกิจของเณรได้อย่างไม่ต้องลำบากต่อเณรพี่เลี้ยง  ยกเว้นอย่างเดียว  คือ  การห่มจีวรที่ยังต้องให้เณรพี่เลี้ยงได้ช่วยจัดการให้

....

ย่ำเย็นของวันนี้ผมขออนุญาตพูดสายกับสามเณร..สุ่มเสียงของท่านยังคงเดิม คือ สดใส - มีชีวิต   และท่านก็สนทนากับ (โยม)  พ่ออย่างเป็นกันเอง  แต่ไม่ยอมที่จะสนทนากับ (โยม)  แม่...

เราเป็นที่รู้กันว่าเณรไม่กล้าคุยกับโยมแม่  เพราะท่านเข้าใจว่าจะเป็น "บาป"  เนื่องจากท่านเคยได้ยินว่าพระเณรอยู่ใกล้กับ "ผู้หญิง"  ไม่ได้ ...โยมแม่ - โยมแม่ย่าอุ้มไม่ได้ ...  แม้กระทั่งตอนถ่ายรูปก็เห็นได้ชัดว่าท่านได้เปรยในทำนอง "อย่าใกล้นัก..เดี๋ยวจะเป็นบาปเป็นกรรม" 

ถ้อยคำเหล่านั้นผมได้ยินมากับหู...และส่วนหนึ่งเป็นคำพูดที่เกิดจากการสนทนากับน้องแดนไท...น้องชายผู้เป็นที่รัก (หักเหลี่ยมฮา)  ของเณรเอง...!

จากนี้ไปคือถ้อยสนทนาระหว่าง (โยม) พ่อ กับเณรแผ่นดิน  ..ที่อยากให้ท่านทั้งหลายได้ร่วมรับรู้  รับฟัง  ประหนึ่งถ้อยสนทนาของญาติมิตรในครัวเรือน

 

"พ่อ..  ดินเป็นเณรเก่ง  บ่ งอแง  บ่ เว้ายาก"

"พ่อ ดินเป็นเณรฮู้  ผู้ได๋กะว่าดินเป็นตาฮัก (น่ารัก)  เทศน์กะเก่ง"

"พ่อ  ดินได้เงินหลายบาท ..ดิน สิเอาไว้เป็นค่าเทอม  ค่ารถตู้  ค่าขนม"

(ประโยคนี้ทำเอาผมน้ำตาแทบทะลักไหล...หัวใจสั่นไหวและนิ่งอึ้ง..)

"พ่อ  ดิน บ่ อยากให้พ่อปู่มานอนวัด  เดี๋ยวน้องแดนสิ บ่ มีผู้ได๋นอนเป็นหมู่" (เป็นเพื่อน)

"พ่อ  ดิน บ่ กินนมยามกลางเวน (กลางวัน) กลางคืนดิน กะ บ่กินนมคือกัน"

(ประโยคนี้ ผมสงสารลูกเณรจับใจ...ท่านยังเด็กและไม่มีความจำเป็นใดที่จะต้องอดนมเลย..กระนั้นท่านก็ปฏิบัติเช่นนั้นจริง ๆ )

"พ่อ  มื้ออื่น (พรุ่งนี้เช้า)  ดิน สิออกบิณฑบาตแล้วเด้อ"

"พ่อ  ดินอยากให้พ่อมาใส่บาตรให้ดิน"

....

 

เป็นแต่เพียงถ้อยสนทนาสั้น ๆ  ระหว่างผมกับลูกเณรที่ทำเอาหัวจิตหัวใจของผมถูกฉาบคลุมไปด้วยธารน้ำตาอันตื้นตัน  ...

 

ผมยังคงใช้คำเรียกแทนตัวเองว่า  "โยมพ่อ"  แต่เณรท่านยังเรียกตัวท่านเองว่า "ดิน".....

ผมไม่อายที่จะพูดตรงนี้ว่า  "ผมคิดถึงและเป็นห่วงลูก"   "รักลูกมาก...รัก  และ รัก มากกว่าที่เคยรักตนเอง"   ร้อยเท่าพันเท่า !

และผมก็รักพ่อและแม่มากขึ้นเท่าตัว...

มันเป็นเช่นนี้จริง ๆ นะครับ......