แม้ว่า แม่พ่อ ลูกเมีย (ผัว) เป็นสิ่งสำคัญ ซึงเราไม่สามารถผลักภาระความรับผิดชอบได้ก็จริง แต่ การงาน ที่เราทำอยู่ก็จัดว่าเป็นสิ่งสำคัญเช่นเดียวกัน เพราะถ้าเราละทิ้งหน้าที่การงานแล้ว เราก็ไม่สามารถที่จะมีทรัพย์สมบัติมาดูแลแม่พ่อ ลูกเมียหรือผัวได้...
ดังนั้น มงคลข้อสุดท้ายจึงบอกว่า อนากุลา จ กมฺมนฺตา และความเป็นผู้มีการงานที่ไม่คั่งค้าง ไม่หมักหม่ม ไม่อากูล ไม่เป็นดินพอกหางหมู ..จัดว่าเป็นมงคล... นั่นคือ ถ้าเราไม่จัดการให้การงานดำเนินไปได้ โดยการเร่งทำให้เสร็จ หรือมอบภาระให้ผู้อื่นดูแลแทนชั่วคราวแล้ว ก็จะยิ่งมีปัญหายิ่งขึ้น ประมาณนี้...
เฉพาะภาคบังคับ ๕ ประการนี้ คือ แม่ พ่อ ลูก เมีย (ผัว) และ การงาน ความจำเป็นของแต่ละคนอาจแตกต่างกันไป ซึ่งผู้เขียนจะยกตัวอย่างเฉพาะเรื่องพ่อแม่ เช่น
- บางคนพ่อแม่ยังแข็งแรงก็นับว่าปัญหายังไม่เริ่ม
- บางคนพ่อแม่ถึงแก่กรรมไปแล้วก็ถือว่าหมดภาระในส่วนนี้
- บางคนมีหลายคนพี่น้องก็อาจช่วยกันดูแล
- บางคนเป็นลูกคนเดียวก็ต้องรับผิดชอบคนเดียว
- บางคนพ่อแม่แยกกันอยู่ก็อาจมีปัญหาแยกย่อยออกไป
- บางคนพ่อหรือแม่เป็นอัมพฤตอัมพาตก็เป็นภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก....ฯลฯ
เมื่อเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันมาเยี่ยม บางครั้งก็คุยกันเรื่องนี้... ครั้งหนึ่ง ผู้เขียนก็สรุปปัญหาของพ่อแม่หรือปัญหาผู้สุงอายุได้ ๓ นัย คือ
- สุขภาพไม่น่าไว้วางใจ เช่น ชรามาก หรือมีโรคประจำตัวที่น่ากังวล
ประเด็นนี้ ทั้งฝ่ายพ่อแม่หรือผู้สูงอายุและลูกหลานจะต้องร่วมมือกัน นั่นคือ ผู้สูงอายุต้องหมั่นรักษาสุขภาพ กินยาหรือไปหาหมอตามสั่ง ไม่กินของแสลงโรคของห้าม...ส่วนลูกหลานก็ต้องคอยเอาใจใส่ เช่น พาไปโรงพยาบาล สถานที่บำบัด หรือเป็นธุระเอายามาให้...ตามแต่กรณี
- ขาดคนดูแลอย่างใกล้ชิด หรือขาดคนอยู่ใกล้ๆ
ประเด็นนี้ เป็นหน้าที่ของลูก ต้องพาท่านไปอยู่ด้วย มาอยู่กับท่าน หรือมอบหมายให้ใครเป็นธุระคอยดูแลแทน หมั่นผลัดเปลี่ยนมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆ หรือโทรศัพท์มาถามทุกข์สุขเป็นประจำ...ตามแต่กรณี
- มีพฤติกรรมไม่เป็นที่ยินดีของลูกหลาน
ประเด็นนี้ จะต้องขยายความ กล่าวคือ ผู้สูงอายุบางคน ไม่ดำเนินชีวิตไปตามครรลองของผู้สูงอายุตามที่ควรจะเป็น เช่น บางคนชอบเล่นการพนัน ลูกหลานให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่พอแก่การพนัน.. บางคนยังดื่มเหล้า เมาเฮฮา ทำเป็นตัวตลกของสังคม ทำให้ลูกหลานได้เสียหน้าหรือเป็นที่น่าอายต่อสังคมทั่วๆ ไป... บางคนก็ยังชอบแต่งตัวเป็นสาววัยรุ่น เป็นหนุ่มน้อย ชอบเที่ยวสถานเริงรมณ์ยามราตรี...ประมาณนี้
กรณีเหล่านี้ ผู้สูงอายุต้องแก้ตัวเอง เพราะลูกหลานเป็นผู้น้อย ไม่สามารถที่จะดุด่าว่ากล่าวหรือลงโทษได้ ...
...ประเด็นผู้สูงอายุเหล่านี้ ผู้เขียนเพิ่มเติมขึ้นมา เพราะคิดว่าเป็นสิ่งสำคัญ....
......
สภาพบังคับ ๕ ประการนี้ แม้ว่าจะจัดลำดับความสำคัญไว้อย่างนี้ แต่ในชีวิตจริงมีข้อปลีกย่อยและปัญหามากมาย... ผู้เขียนจะขอเสนอ อปัสเสนธรรม ๔ ประการ อีกครั้ง เพื่อบริหารให้เกิดความสมดุลและเหมาะสมได้ตามกรณี กล่าวคือ
- บางสิ่งบางอย่างพิจารณาแล้วกระทำ
- บางสิ่งบางอย่างพิจารณาแล้วอดกลั้น
- บางสิ่งบางอย่างพิจารณาแล้วงดเว้น
- บางสิ่งบางอย่างพิจารณาแล้วบันเทา
นั่นคือ นำหลักธรรมเหล่านี้มาเป็นข้อคิดในการบริหารความขัดแย้งของสภาพบังคับทั้งห ๕ ประการให้เกิดความสมดุลได้ (เรื่องนี้ผู้เขียนเคยเล่ามาครั้งหนึ่งแล้ว ผู้สนใจดู พนักพิงแห่งชีวิต )
แม่ พ่อ ลูก ผัว (เมีย) และการงาน ...เป็นสภาพบังคับ กล่าวคือ จะต้องกระทำ ไม่สามารถผลักภาระได้...
แต่ในชีวิตจริง ยังมีสิ่งที่ ควรกระทำ ซึ่งแม้มิใช่สภาพบังคับ แต่ก็มีคุณค่าหลายอย่างที่สังคมสร้างขึ้นมา นั่นคือเนื้อหาของคาถาต่อไป...
รออ่านตอนต่อไปนะครับ :-)
สาธุ อนุโมทามิ
เจริญพร
ยังมีข้อที่เป็นปัญหาของผู้สูงอายุที่พระอาจารย์ยังมิได้กล่าวถึงครับ...
คือเรื่องระบบความจำเสื่อม...สุดท้ายก็จะมีอาการย้ำคิดย้ำทำ ร่วมกับอาการห่วงหน้าพะวงหลัง และอาการหวงข้าวของ...จนเป็นที่ลำบากใจสำหรับผู้ดูแล...
ผมโชคดีที่มีพี่สาวผมสองคนคอยดูแลแม่(อายุ 86) และต้องคอยปลอบใจพี่สาวเมื่อเขาโทรมาหาด้วยความคับข้องใจ...ผมช่วยเขาได้แค่เพียงพาหลานไปหาอย่างน้อยสัปดาห์ละ 1 ครั้ง(พี่สาวบอกว่าอาการแช่มชื่นของคุณย่าเกิดขึ้นอย่างมหัศจรรย์)
ในที่สุดพี่สาวคนโตของผมได้ข้อคิดที่น่าสนใจ...เขา(แม่)ดูแลเรามาตั้งแต่เกิดเช็ดฉี่เช็ดอึป้อนข้าวป้อนน้ำ...ส่งเราเรียนจนทำงาน...ช่วงนี้เป็นช่วงเอาคืน(555) เราคงต้องได้ดูแลเขาจนถึงขั้นเช็ดฉี่เช็ดอึป้อนข้าวป้อนน้ำ...จึงจะหมดสิ้นภาระกิจ(ดูสีหน้าสบายใจ...เพราะคิดได้แล้ว...อิอิ)
ส่วนการงานนั้น...ตอนนี้เริ่มเข้าที่ครับพระอาจารย์...ได้น้อง ๆ ที่มีศักยภาพช่วยงาน...ได้เครือข่ายที่จริงจังและมีฝีมือจริง...เลยมีเวลามาคุยกับพระอาจารย์บ้าง....555
คือเรื่องระบบความจำเสื่อม...สุดท้ายก็จะมีอาการย้ำคิดย้ำทำ ร่วมกับอาการห่วงหน้าพะวงหลัง และอาการหวงข้าวของ...จนเป็นที่ลำบากใจสำหรับผู้ดูแล
นั่นรวมอยู่ในประเด็น
เจริญพร