สัตว์ทุกชีวิตเขาก็มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน..เขาก็ไม่อยากเจ็บ ไม่อยากปวด ไม่อยากตายเหมือนกันกับเรา..และที่สำคัญเค้าก็มีสิทธิในการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้เท่าๆกับเรา

วันนี้..รู้สึกดีใจกับคุณครูท่านหนึ่ง..ที่เคยพลาดจากการประเมินอาจารย์ 3 ในหลายปีก่อน ...แต่ท่านก็ไม่เคยท้อ...ด้วยความสามารถเฉพาะตัวที่ไม่มีใครเหมือน  และความพยายามฝึกฝนตนเองอย่างไม่ทดท้อ

..และที่สำคัญท่านทำตัวเองให้เหมือนแก้วน้ำที่พร่องอยู่เสมอ..เพื่อรองรับสิ่งใหม่ๆที่เข้ามาด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน..น่าศรัทธาอย่างยิ่ง...

จนกระทั่งวันนี้...เราได้รับข่าวดีของอาจารย์ท่านนั้น ด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มและยินดีกับท่านอย่างแท้จริง...

การประสบความสำเร็จในชีวิตของการเป็นครูนั้น...ในความคิดเห็นของดิฉันและสิ่งที่ได้พบเห็นมากับอาจารย์ 3 หลายๆท่าน การได้เลื่อนระดับวิทยฐานะ เป็นคศ.3 เป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจในระดับหนึ่งในด้านเกียรติยศ ชื่อเสียงที่การันตีได้ในความสามารถทางวิชาการ..แต่สิ่งนี้กลับไม่ได้การันตีถึงคุณภาพของคุณธรรม จรรยาบรรณของครูที่มีอยู่จริง...สมกับศักดิ์ศรีของอาจารย์ 3 ที่หลายๆคนคาดหวัง

แต่เมื่อดิฉันได้พบกับคุณครูบัวเพียง  จันทน์หอม โรงเรียนบ้านว่าน แล้ว..ดิฉันก็พบว่า ท่านไม่ได้น่าศรัทธาเพียงเพราะว่าท่านได้อาจารย์ 3 หรือเก่งในด้านวิชาการ เพียงเท่านั้น...แต่สิ่งที่ทำให้ดิฉันเลื่อมใส ศรัทธาท่านอย่างจริงใจ นั่นคือ ความละเอียดอ่อนของความเป็นมนุษย์ที่ท่านมีอยู่เต็มหัวใจและไม่เพิกเฉยหรือเห็นเป็นความยากลำบากที่จะถ่ายทอดสิ่งที่เป็นนามธรรมเหล่านี้ไปยังเด็กเล็กๆที่ท่านสอนทุกวันด้วย ความสามารถที่ท่านมี...

เรื่องที่ท่านสอนเด็กนั้นคือ ประสบการณืที่ท่านเจอในหมู่บ้านเป็นประจำนั่นคือ..เรื่อง..หมาแลกครุ โดยท่านสอนเป็นกลอนสี่สุภาพ  ซึ่งโดนใจดิฉันมาก

ท่านอ่านกลอนหลายท่อนให้ดิฉันฟัง.. เล่นเอาดิฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ดิฉันจดมาได้แค่ท่อนเดียว..ลองอ่านดูนะคะ วันหลังสัญญาว่าจะไปนำมาให้อ่านทั้งบทเลยค่ะ...เพราะท่านแต่งเองและกินใจมากๆ

..แสนสงสารหนักหนา..หมาแลกครุ

พออายุถึงเวลา..หมาหนุ่มสาว

คนก็จับแลกครุกันระนาว

ไสส่งราวกับว่า..หมาไม่ดี...

เสียดายจัง..ที่จดมาได้แค่นี้...แต่ตอนที่ฟังนั้น..จำได้แม่นเลยว่าครูท่านอื่นๆที่ฟังน้ำตาหยดเลย..แต่ดิฉันหล่ะ sensitive สุดๆ เพราะสะอื้นฮักๆเลย อายคนอื่นๆมาก แต่มันระงับไม่ได้จริงๆ เพราะเรื่องที่ท่านแต่งนี้ เป็นเรื่องที่อยู่ในใจดิฉันมาตลอดว่า เราจะช่วยเค้ายังไงดีนะ ..

การที่เราเห็นใครกำลังทุกข์ หรือทรมาน แล้วเราไม่สามารถจะช่วยได้เนี่ย..มันทุกข์มากเลยนะคะ.....แต่สิ่งที่ดิฉันสอนนักเรียนได้ ก็มีเพียงแค่การพร่ำบอกว่า สัตว์ทุกชีวิตเขาก็มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน..เขาก็ไม่อยากเจ็บ ไม่อยากปวด ไม่อยากตายเหมือนกันกับเรา..และที่สำคัญเค้าก็มีสิทธิในการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้เท่าๆกับเรา...เพราะฉะนั้นเราจึงควรเอาใจเขามาใส่ใจเรา..เมตตาต่อมัน สงสารมัน..ซึ่งเด็กๆของดิฉันก็ดูจะเข้าใจและซึมซับความเมตตากรุณาต่อสัตว์เป็นที่น่าพอใจ

แต่เมื่อดิฉันได้มีโอกาสได้พูดคุยกับคนที่มีความรู้สึกเดียวกัน ...และได้ทำสิ่งที่ตนเองพยายามให้เกิดผลที่สุดและทำได้ดีอีกด้วย..ดิฉันจึงรู้สึกดีใจมากๆและยังได้อวยพรท่านแทนประเทศชาติอีกว่า..

.ครูอย่างนี้แหละที่มีค่ากับแผ่นดินที่หาได้ยากยิ่ง...ท่านเป็นยิ่งกว่าความมีเกียรติใดที่ความเป็นคศ.3 ...จะพึงได้รับ..

และท้ายสุดนี้..ดิฉันมั่นใจอย่างยิ่ง..ว่าเยาวชนของชาติที่ท่านได้มุ่งมั่นปั้นมา..จะเป็นคนที่มีความละเอียดอ่อนในจิตใจ..มีคุณธรรม จริยธรรมนำความดีสู่สังคม..ประเทศชาติอย่างแน่นอน..

ขอขอบพระคุณ..คุณครูบัวเพียงในฐานะที่เป็นตัวแทนที่ดีในการถ่ายทอดสิ่งที่เป็นนามธรรมได้อย่างลึกซึ้ง และเข้าถึงได้ง่ายกับนักเรียน

และขอขอบคุณแทนสรรพชีวิตบนโลกนี้ที่แม้ท่านจะเป็นคนเล็กๆแค่หนึ่งคน แต่ก็ได้พยายามทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่..ให้กับสิ่งมีชีวิตที่หลายๆคนอาจมองผ่านและเห็นเป็นเรื่องธรรมดา..ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย..

และแน่นอน..สิ่งนี้จะเป็นเหมือนผลบุญที่ทำให้ชีวิตของท่านเจริญรุ่งเรืองตลอดไปอย่างแน่นอน..