การหยุดพักสักนิด เพื่อปรับใจให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงที่เป็นไปในเวลาปัจจุบัน เพื่อให้ ชีวิตในปัจจุบัน เกิดรอยยิ้มขึ้นมาได้

การเข้ามาเขียนบันทึกใน gotoknow ของหลายท่าน ย่อมมีความคาดหวังต่างๆนาๆ หลายคนคาดหวังว่า จะได้รับการตอบรับ ความคิดเห็นที่สูงขึ้น ได้รับกำลังใจ ได้รับการเติมเต็มแรงใจให้แก่กัน

แต่ความเป็นจริงของชีวิตนั้น มีขึ้นมีลงครับ หลายคนเข้าใจในปรัชญานี้ดี  แต่หลายคนทำใจให้รับต่อการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมา เมื่อเขียนบันทึกแล้ว มิตรรัก แฟนประจำเขามาแสดงความคิดเห็นอย่างอบอุ่น เมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง สิ่งที่เคยได้รับ ลดน้อยลง หรือ หายไปเลย

ความรู้สึกของคนเรานั้น มีขึ้นมีลง จากคนที่เคยอ่านและเขียนความเห็น ในปัจจุบัน เขียนน้อยลง หรือไม่เขียนเลย  ทำให้คนเขียนบันทึกหลายคน เกิดความรู้สึกอยากจะหายไปจาก gotoknow แบบเงียบๆ อยากจะเป็นคนอ่านบันทึกอย่างเดียว มีความสุขกับการเข้าไปเขียนความคิดเห็นในบันทึกของคนอื่นๆบ้าง

<h2 align="center">..... หา....!!</h2>
ท่านที่เปิดมาเจอบันทึกนี้ คงอยากจะรู้ว่า นายบอนกำลังเขียนถึงใคร จะได้ช่วยเข้าไปเติมกำลังใจในยามท้อให้บ้าง

แต่นายบอนว่า อย่าเลยครับ เพราะคุณคงเข้าไปช่วยเติมกำลังใจได้เฉพาะช่วงเวลานี้เท่านั้นเอง ความจริงควรจะเติมกำลังใจให้กับ เขา หรือเธอคนนั้น ตลอดไปจะดีกว่า

เวลาที่คนเราลงมือทำงาน ย่อมคาดหวังที่จะได้ผลงาน, ความสำเร็จ, รายได้ หรือความภาคภูมิใจ มาก น้อยตามแต่สิ่งที่แต่ละคนคาดหวัง การเขียนบันทึกก็เช่นกันแหละครับ


ความจริง มีหลายคนใน gotoknow ที่รู้สึกท้อ หมดใจที่จะเขียนอะไรๆใน gotoknow , หลายท่าน ไม่มีเวลา ไม่มีสมาธิพอ ไม่สะดวกที่จะเขียน

หลายคนพยายามกลั่นกรองข้อความ ความคิด ใช้เวลาเรียบเรียงเป็นเวลานาน พอเขียนออกมาปุ๊บ มีคนอ่านน้อยเหลือเกิน จึงทำให้หลายคน กลายเป็นคนอ่านไม่ใช่คนเขียน

ความรู้สึกในส่วนนี้ หลายคนมีหลักวิธีการคิด และเหตุผลมากมายในการให้กำลังใจ และความสำคัญของการเขียนบันทึกใน gotoknow ทั้งถ้อยคำที่ฟังดูสวยหรู มีเหตุผล มีน้ำหนัก มากมาย ตามแต่จะหยิบยกขึ้นมา   ตามประสบการณ์ และมุมมองของแต่ละคน

แต่ในส่วนของบันทึกนี้ ที่อยากจะนำมากระตุกต่อมคิด เกี่ยวกับสิ่งที่จะได้รับจาก gotoknow ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญ คือ

ในความหลากหลายของผู้คน ของบันทึก  สิ่งสำคัญคือ มิตรแท้
มิตรแท้ ในระยะเวลาอันสั้น เข้ามาคบหา ติดต่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือนนั้น มีเยอะแยะไปหมด

มิตรแท้ ในระยะเวลายาวมากกว่านั้น  ติดต่อสื่อสาร เข้าใจความรู้สึก เหนียวแน่นยาวนาน  กลุ่มนี้ มีน้อย เพียงไม่กี่คนเท่านั้น...


การได้ค้นพบมิตรแท้ในกลุ่มหลังนี้ สำคัญที่สุดครับ ถือว่าเป็นกำไรชีวิตของคุณเลยทีเดียว ที่สามารถค้นหามิตรแท้จากผู้คนหลากหลายในสังคม gotoknow ได้

แน่นอนว่า ทุกคนอยากจะเป็นมิตรแท้กับอีกหลายคน แต่ภายใต้ข้อจำกัดของเวลา ภาระหน้าที่ต่างๆ ทำให้ติดต่อสื่อสารแลกเปลี่ยนกับคนอื่นได้ในระดับหนึ่งเท่านั้น แต่จากจุดนี้ จะทำให้เราได้ค้นพบว่า มิตรแท้ที่สามารถติดต่อสื่อสารกับเราได้ในระยะเวลายาวนาน ซึ่งทุกคนต่างมีภาระหน้าที่ และข้อจำกัดมากมาย ….. แต่เขายังพยายามรักษามิตรภาพ และติดต่อสื่อสารกับคุณอยู่ได้ ทั้งในยามที่คุณสุข หรือ ท้อแท้ เข้าถึงความรู้สึกของคุณได้มากกว่าคนอื่นๆ จากข้อความเพียงไม่กี่ประโยคที่เขียนออกมา ในขณะที่คนอื่นๆก็ได้อ่านข้อความนั้นเช่นกัน… แต่กลับเข้าไม่ถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในข้อความอันนั้น….

หากใครค้นพบมิตรแท้กลุ่มหลังนี้แล้ว ถือว่า คุณโชคดีอย่างมาก

ไม่ว่า คนเขียนบันทึกคนนั้น จะเขียนบันทึกต่อไป หรือเว้นวรรค ไม่เขียนบันทึกต่อ แต่มิตรภาพยังคงยั่งยืนต่อไป  เพราะไม่มีข้อขีดจำกัดมาขีดขวางความเป็นมิตรแท้เอาไว้ได้

ต่างกับหลายคน เมื่อสังเกตเห็นว่า คนที่คุ้นเคย ไม่เขียนบันทึก หายไปนาน ก็เข้ามาเขียนข้อความไว้ ว่า  เขา หรือ เธอคนนั้น หายไปไหน  ความจริง เขา- เธอ ก็ไม่ได้หายไปไหนเสียหน่อย แค่ไม่ได้เขียนบันทึกเหมือนในวันวานเท่านั้นเอง แต่มีช่องทางในการติดต่อสื่อสารหลากหลาย นับตั้งแต่ อีเมล์ โทรศัพท์ ฯลฯ ซึ่งเป็นการติดต่อที่เป็นส่วนตัว ใกล้ชิดทางความรู้สึกมากขึ้น

อาจมีคนสงสัย เขียนบันทึกนี้ นายบอนอยากจะหายไปจาก gotoknow หรือเปล่า

..ทุกอย่าง มีจุดเริ่มต้น และจุดสิ้นสุดทั้งนั้น วันนี้ เดือนนี้ นายบอนยังไม่หายหน้าไปหรอกครับ แต่ในวันข้างหน้า เมื่อนายบอนมีเวลาน้อยลง ภาระหน้าที่เยอะขึ้น ก็จะห่างหายไปเอง ซึ่งก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น เนื่องจากใน gotoknow ยังมีคนเขียนบันทึกหน้าใหม่เพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ มีเรื่องราวมากมายให้คลิกอ่านอย่างไม่รู้จบ

คนที่จะรู้สึกใจหาย คือ คนที่ผูกพัน หรือ ติดตามอ่านบันทึกของคนเขียนอย่างต่อเนื่อง เปิด internet  ในวันใหม่ จะไม่พลาดที่จะเปิดดูบันทึกของคนๆนั้นแม้แต่ครั้งเดียว

ความจริงแล้ว สำหรับบันทึกเรื่องนี้ นายบอนสะท้อนถึงคนเขียนบล็อกท่านหนึ่ง ที่มีหลายคนชื่นชอบท่านอย่างมากมาย แต่ท่านก็เป็นเช่นบุคคลทั่วไป มีทั้งสุขและทุกข์คลุกเคล้ากันไป

หากนายบอนระบุว่า ท่านนี้คือใคร แน่นอนว่า หลายท่านจะเข้าไปเติมกำลังใจให้ท่านอย่างล้นหลาม .. แล้วเมื่อเวลาผ่านไป … ความรู้สึกเดิมๆ จะกลับมาเยือนอีกครั้ง

เหมือนเป็นกระแสอะไรบางอย่าง
เหมือนกับการเขียนบันทึกของหลายคน จะต้องอิงกระแส ถ้าขาดกระแส กลับทดท้อ ทุกข์

......หากสิ่งที่คุ้นเคย ทุ่มเท และลงมือทำ ในแบบเดิมๆทุกๆวัน  ซึ่งในวันวานเกิดความรู้สึกที่เปี่ยมสุข  แต่ในวันนี้ เกิดความรู้สึกที่ต่างไปจากวันวาน....

หากความคุ้นเคยเดิมๆ ที่ตัวเองทุ่มเทลงไป กลับมาบั่นทอน ทำร้ายความรู้สึกดีๆของวันวาน

การหยุดพักสักนิด เพื่อปรับใจให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงที่เป็นไปในเวลาปัจจุบัน
เพื่อให้ ชีวิตในปัจจุบัน เกิดรอยยิ้มขึ้นมาได้
แม้รอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้านั้น จะกว้างน้อยกว่า รอยยิ้มในวันวานก็ตาม

การหายไปจาก gotoknow อาจจะทำให้หลายคนรู้สึกไม่ดี
<h2>.... แต่ การที่คนที่คุ้นเคย  เข้ามาอ่านบันทึกอยู่เสมอๆ แล้ว มิได้ทิ้งร่องรอยความคิดเห็นไว้ในบันทึกเช่นในวันวาน    </h2>.. การตัดสินใจที่จะหายไปจาก gotoknow  (จากการเป็นคนเขียนบันทึก กลายมาเป็นคนอ่าน) ย่อมจะรักษาความรู้สึกที่ดีๆในวันวานให้คงอยู่ไว้ตลอดไป ….

....ดีกว่าที่จะปล่อยให้ความคุ้นเคยเดิมๆ ที่ตัวเองทุ่มเทลงไปกับการเขียนบันทึก กลับมาบั่นทอน ทำร้ายความรู้สึกดีๆของวันวาน  ให้มากไปกว่านี้


-