ในช่วงปลายปีการศึกษาเช่นนี้ ผมได้มีการตั้งโจทย์เพื่อทบทวนการทำงานทั้งในส่วนตัวเองและการทำงานทั้งระบบ ซึ่งภาพใหญ่ในกระบวนงานการบริหารจัดการศึกษาจะเห็นความเชื่อมโยงถึงสิ่งอื่นอย่างมากมาย ด้วยแนวคิดการจัดการศึกษาเราไม่ได้ผูกขาตัวเองให้ติดกับความคับแคบ ที่จะก่อให้เกิดทั้งความคับและความแคบ ในแวดวงการศึกษา
โจทย์หนึ่งที่ผมตั้งขึ้นและกำลังหาคำตอบเพื่อการสานต่อ คือสิ่งที่หลายท่านช่วยกันเรียกว่า กระบวนการเรียนรู้โดยยึดเด็กเป็นศูนย์กลาง การยึดเด็กเป็นสำคัญ การบูรณาการ และหรืออีกหลายชื่อที่สรรหามากล่าว สำหรับผมใช้ฐานคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่าจะด้วยกระบวนการที่เรียกว่าอย่างไรก็ตาม สำคัญที่สุดคือคุณภาพของเด็กๆ ที่พวกเราต้องช่วยกันเสริมและสร้างความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ให้กับเขาเหล่านั้น
การศึกษาไทยมีแนวทางไว้ว่า การศึกษาต้องเป็นไปเพื่อพัฒนาคนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ คำถามจึงมีว่า ทั้งครูและนักเรียนต่างก็เป็นคนเหมือนกัน การศึกษาจะพัฒนาใครให้เป็นมนุษย์ก่อนกันหรือจะพัฒนาพร้อมกันหรือจะทำอย่างไร ในแวดวงการศึกษาไทยน่าจะต้องขบคิดเรื่องนี้ให้หนักขึ้นพร้อมๆกับหาทางทำให้เป็นจริงโดยเร็ว
ผมอยู่กับการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานมานานพอสมควร นานพอที่จะแลกเปลี่ยนได้อย่างมั่นใจว่า การเรียนแบบเด็กๆเป็นหัวใจสำคัญของกระบวนการพัฒนาคนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ด้วยเหตุผลเบื้องต้น ดังนี้ <ol style="margin-top: 0cm">
</ol>
ดังนั้นการทบทวนสถานการณ์ที่เกี่ยวกับกระบวนงานของโรงเรียนบ้านเม็กดำ จึงเริ่มต้นที่สองประเด็นดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้น เรากำลังทบทวนอย่างสร้างสรรค์ว่า การเรียนแบบเด็กๆ ที่นักเรียน ครู ชุมชน และพันธมิตรทางวิชาการ ได้เรียนรู้ร่วมกันมาตลอดปีการศึกษา 2549 มีข้อดี ข้อเสีย อย่างไร
แนวทางใน ปีการศึกษา 2550 จะเป็นอย่างไร
โอกาสอันดีเช่นนี้ ขอเรียนเชิญทุกท่านได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ในประเด็น การเรียนแบบเด็กๆ ที่เหมาะสมกับความเป็นเด็กไทย ควรมีรูปแบบและกระบวนการอย่างไร
