GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

บทเรียนจากผู้ป่วย: จุดด่างบนผืนผ้า

ผ้าผืนงามมีรอยด่างตำหนิอยู่จุดหนึ่ง เวลาเรามองผ้าผืนนั้น เราเห็นผ้าผืนงาม หรือรอยตำหนิรอยนั้น
เร็วๆนี้ ผมได้เจอผู้ป่วยมะเร็งเต้านมสองคน ซึ่งมีมุมมองต่อโรคแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ผู้ป่วยคนแรก เป็นมะเร็งเต้านมระยะแรก ผ่าตัดแล้วมาฉายรังสี หลังรักษาครบ เธอถามผมว่า
"คุณหมอ รักษาเสร็จแล้ว ไปตรวจเอกซเรย์คอมพิเตอร์ทั้งตัวดีมั้ย"
ไม่ค่อยบ่อยนักที่ผู้ป่วยเป็นคนถามเรื่องนี้กับหมอ ผมจึงถามเธอว่า อะไรที่ทำให้เธอคิดอย่างนั้น
เธอตอบว่า "จะได้ดูว่า ยังมีเซลล์มะเร็งเหลืออยู่อีกหรือเปล่า" เธอกังวลว่าจะยังมีเซลล์มะเร็งหลงเหลืออยู่ในตัวเธอ
คำตอบของผมคือ "ทำไปก็บอกไม่ได้ว่า ยังมีเซลล์มะเร็งเหลืออยู่หรือเปล่า"
แล้วเธอก็ถามผมอีกหลายคำถาม คำถามของเธอทำให้ผมคิดถึงผู้ป่วยอีกคน เมื่อผมตอบคำถามเธอแล้ว ผมได้เล่าเรื่องผู้ป่วยคนนั้นให้เธอฟัง

ผู้ป่วยคนที่สอง เป็นมะเร็งเต้านมระยะลุกลาม หลังการรักษายังมีรอยโรคเหลืออยู่ แต่สีหน้าท่าทางของเธอดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับมัน ยังทำงานและมีกิจกรรมช่วยเหลือผู้อื่นอย่างสม่ำเสมอได้ ผมถามเธอว่า อะไรที่ทำให้เธอเป็นอย่างนั้น
คำตอบของเธอทำให้ผมทึ่ง เธอบอกผมว่า เธอรู้ว่าน่าจะยังมีเซลล์มะเร็งเหลืออยู่ในตัวเธอ แต่มันเป็นส่วนน้อย ยังมีเซลล์ดีๆอยู่ในตัวเธออีกเป็นล้านๆเซลล์ และเซลล์ดีๆเหล่านี้แหละทำให้เธอเป็นอย่างนี้

บางคนหมกมุ่นอยู่กับการกำจัดเซลล์ร้ายๆออกไปให้หมดจากร่างกาย พยายามกำจัดสิ่งที่ไม่ต้องการออกไป แล้วตึง แล้วเครียด เมื่อยังไม่แน่ใจว่ามันหมดไปจริงหรือไม่   ในขณะที่บางคนกลับสนใจแต่เซลล์ปกติเซลล์ดีๆของตนเอง เรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่กับเซลล์ร้ายหรือสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ต่างๆที่แวะเวียนเข้ามาในชีวิต

ผ้าผืนงามมีรอยด่างตำหนิอยู่จุดหนึ่ง เวลาเรามองผ้าผืนนั้น เราเห็นผ้าผืนงาม หรือรอยตำหนิรอยนั้น ลองถามตัวเองดูนะครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 79335
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 11
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (11)

คุณหมอเต็มศักดิ์ ค่ะ

มุมมองที่แตกต่างของคนไข้ น่าสนใจจริง ๆ ค่ะ  หนูก็ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตกับสิ่งที่เราเป็นค่ะ เรียนรู้และใช้ชีวิตต่อไปเรื่อย ๆ ค่ะ  ชีวิตยังมีสิ่งดี ๆ อีกเยอะแยะใช่ไหมค่ะ ^-^

มุมมอง ตลอดจนสิ่งที่คนไข้ (หรือญาติ) บอกกันเรานั้น มีอะไรน่าสนใจเยอะแยะจริงๆค่ะ

บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า เสน่ห์ของการทำงานอยู่บนวอร์ด อยู่กับคนไข้ อยู่กับญาติ  บางทีมันก็อยู่ตรงนี้นี่เอง

มันทำให้เราได้เรียน และได้รู้ อะไรมากมาย อย่างที่ในตำราไม่เคยมี

เป็นการเรียนรู้ "ชีวิต" อย่างไม่มีวันจบสิ้นเลยทีเดียว

ขอบคุณที่เอาเรื่องดีๆมาเล่าให้ฟังค่ะ

^__________^

ถ้าเรามีเวลาทบทวน เราได้เรียนเยอะเลยครับ  เสียอย่างเดียว เราปล่อยให้ประสบการณ์ผ่านไปวันๆ ตามความเคยชิน กับภาระงาน

ขอบคุณ PP ที่แวะมานะครับ 

อยากอ่านประสบการณืของ P ด้วยครับ 

แวะมาให้กำลังใจคุณหมอเต็มศักดิ์ ค่ะ

ดีมากเลยคะ  ผู้ป่วยคนที่สอง คนนี้ คงจะอยู่อย่างมีความสุขมากกว่าจริงๆ

อยู่กับเซลล์ดีๆเยอะแยะ

เขาเรียก มุมมองเปลี่ยนชีวิต ใช่มั้ยคะ 

ปัจจุบัน ผู้ป่วยคนที่สองก็ยังทำหน้าที่ช่วยเหลือผู้ป่วยมะเร็งคนอื่นในการเผชิญกับโรคร้ายยนี้ครับ

ชีวิตเขามีคุณค่า แล้วเขาก็ อิ่ม กับมันด้วยครับ 

คนส่วนใหญ่จะมองเห็นแต่รอยด่างใช่ไหมครับ แล้วจะทำยังไงให้เขามองเห็นผ้าผืนงามนั้น

คำถามของคุณ Jack  น่าสนใจนะครับ

ผมคิดว่าการฝึกตนเอง การเตือนสติเพื่อน การอยูในชุมชนผู้มองโลกในแง่ดี ้มองทุกสิ่งว่ามีสองด้าน น่าจะช่วยนะครับ

คุณ Jack คิดเรื่องนี้ยังไงบ้างครับ 

แวะมาเยี่ยมครับพี่เต็ม  ขอบคุณ  G2K นี่ทำให้ผมได้มีโอกาสเจอ เพื่อน พี่ น้อง ที่จริตเดียวกันครับ  เราอยู่กันคนละทิศเลยนะครับพี่  แต่ เรามี จริต เดียวกัน คอยติดตามครับพี่

น้องจิ้น  ครับ

  • ยินดีครับ
  • แหม..ครั้งสุดท้ายที่ผมได้ยินคำว่า จริตเดียวกัน คือตอนหลวงพี่ที่สวนโมกข์คุยด้วยสมัยผมบวชอยู่ ดีครับ ได้ระลึกความหลังอีกต่างหาก
  • กำลังจะแซวว่า พูดเหมือนพระ เลยครับ

นึกถึงหลวงพี่ไพศาล เอาดินสอจิ้มบนกระดาษหนึ่งจึ๊ก ชูให้ดูแล้สถามว่าเห็นอะไร?

จุดค่ะ/ครับ จุดดำครับ/ค่ะ

"แล้วไม่มีใครเห็นสีขาวของกระดาษทั้งแผ่นนี้เลยหรือ?"

แต่ววววววว++++!!!