มิตรภาพที่ส่งมายังผม เป็นประหนึ่งสายน้ำที่ไม่เคยหยุดไหล ถึงแม้บางห้วง บางเวลาจะรินไหลอย่างอ่อนตัวและบางเบาบ้าง แต่ก็ยังมากมายพอที่จะชุบเลี้ยงให้ชีวิตฉ่ำชื้นอยู่ตลอดเวลา

เช้าวันที่  12  กุมภาพันธ์  2550  ถือเป็นเช้าชื่นอันเบิกบานอีกวันหนึ่งของผม  จังหวะชีวิตตั้งแต่ตื่นนอนออกมาสู่สำนักงานเป็นไปอย่างราบเรียบและเรียบร้อย  ประหนึ่งเป็นสัญญาณที่ดีของการทำงานในต้นสัปดาห์แห่งความรัก  

ในขณะที่กำลังนั่งอ่านแฟ้มและเซ็นแฟ้มอยู่อย่างไม่ปล่อยวาง  ผมเหลือบเห็นเจ้หนิงเดินมาสแกนลายนิ้วมือ  ซึ่งก็เป็นปกติเช่นนี้อยู่แล้ว  เพราะเจ้แก  ก็มักจะมาสแกนลายนิ้วมือหลังผมประจำอยู่แล้ว  ไม่งั้นเจ้แกไม่ตั้งนามเรียกขนานตนเองว่า “คุณนายสายเสมอ”  หรอกนะครับ  (ยิ้ม ๆ)

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมหันไปถามข่าวคราวการไปประชุม UKM ที่ขอนแก่นว่าเป็นยังไงบ้าง ?  ก็ยิ้มและตอบสั้น ๆ แต่เพียงว่า “เยี่ยมมาก  เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังทีหลังนะและที่สำคัญมีคนฝากของมาให้” …</p>   <h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ได้ยินว่ามีของฝากเช่นนั้น,   หัวใจผมก็ลิงโลด  ตื่นตัวและตื่นใจเป็นที่สุด</h1><h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </h1>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากนั้นเวลาล่วงไปนานโข  เจ้ก็เดินกลับมาพร้อมหอบหิ้วบางสิ่งมาอย่างมาให้ผมถึงโต๊ะ  อันที่จริงผมต่างหากที่ควรต้องเดินไปรับสิ่งของเหล่านั้นจากแก   แต่ด้วยภารกิจเฉพาะหน้าทั้งงานและนิสิตที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน  ทำให้ผมไม่สามารถถอนกายออกไปจากที่มั่นของตนได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…  “นี่นะเอกสารประกอบการประชุม UKM  นี่เสื้อตัวสวยของฝากจาก อ.เมตตา  ส่วนนามบัตรอาจารย์ paew ที่ฝากมานั้น  วันนี้ลืมพกติดตัวมาให้  ต้องรอพรุ่งนี้นะ..เออแน่ะ  เกือบลืมไป  มีกระเป๋าชำร่วยใบเล็กจากเล้าข้าวคุณออตมาฝากด้วยเช่นกัน   แต่ต้องพรุ่งนี้นะถึงจะเอามาให้”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> นี่คือของขวัญ (ของฝากของต้อน)  ชิ้นแรกที่ผมได้รับอย่างเป็นทางการจากเวที G2K  หลังจากก่อนนั้นก็อิ่มสุขกับมิตรภาพอันดีงามที่ได้รับจากชาว KM  มาอย่างต่อเนื่อง ...ซึ่งมิตรภาพที่ส่งมายังผม  เป็นประหนึ่งสายน้ำที่ไม่เคยหยุดไหล  ถึงแม้บางห้วง  บางเวลาจะรินไหลอย่างอ่อนตัวและบางเบาบ้าง  แต่ก็ยังมากมายพอที่จะชุบเลี้ยงให้ชีวิตฉ่ำชื้นอยู่ตลอดเวลา  </p><p></p><p>การได้รับของฝากของต้อนในวาระที่ตนเองไม่มีโอกาสไปร่วมเวทีแห่งการเรียนรู้นั้น  สำหรับผมถือเป็นเกียรติอันสูงส่ง  .. </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นามบัตรที่ อ.paew ฝากมาให้ เป็นพลังพอ ๆ กับที่คุณเอก และ คุณบอน เคยเขียนบล็อกให้กำลังใจโดยตรงถึงมือใหม่อย่างนายแผ่นดิน..</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เสื้อตัวสวยจาก อ.เมตตา  เป็นความอบอุ่นที่มาย้ำให้เห็นคุณค่าความอบอุ่น เสมอเหมือนวิถีมิตรภาพที่ผมได้รับจากหลาย ๆ ท่านผ่านบันทึกของตนเอง...</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เป็นเสื้อที่ผมถือว่า เป็นเสมอเหมือน “รางวัลนอกระบบ”  ของคนเขียนบันทึก  เพราะนี่คือเสื้อตัวแรกที่ผมได้รับผ่านวิถี KM  เวทีนี้...</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  </p><p>(รอยยิ้มอันชราภาพของคนที่ไม่ชอบถ่ายรูปและหากต้องถ่ายรูปก็ไม่ชอบยิ้ม) </p><p></p><p>เอกสารประกอบการสัมมนาและกระเป๋าใบเล็กที่เรียบง่ายแต่งดงาม  เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ผมรู้สึกได้ว่า  การไม่สามารถเดินทางไปเรียนรู้ในเวทีครั้งนั้นก็หาใช่เป็นโอกาสสุดท้ายของการเข้าสู่เวที Km    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…  ผมไม่เขินอายที่จะแสดงอาการเห่อของฝากของต้อนเหล่านี้อย่างออกหน้าออกตา  เพราะโดยปกติวิสัยนั้น  ผมจะไม่ใคร่สันทัดกับการแสดงออกถึงอารมณ์เช่นนี้เลยก็ว่าได้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เจ้าประคุณครับ… ผมใส่เสื้อที่ อ.เมตตา  ได้ไม่นาน  คุณแผ่นดิน (ตัวจริง) ก็มาทึกทักว่าเสื้อตัวนี้เป็นของเขาซะแล้ว  เพราะเขาอ้างว่าเขาชื่อ “แผ่นดิน”  ดังนั้น เสื้อตัวนี้ก็ต้องเป็นของนายแผ่นดินตัวจริง  (เด็กวัย 5 ขวบพูดเช่นนั้นจริง ๆ นะครับ).... แล้วผมควรต้องเปลี่ยนมาใช้ชื่อจริงในบันทึกหรือเปล่าครับ !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>(ตัวจริง เสียงจริงที่ถือครองเสื้อตัวนี้เสียแล้ว)  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บ่ายคล้อย  ผมยังได้รับกระเช้าผลไม้ใบใหญ่จากลูกศิษย์นักมวย (ลูกผู้ชายหัวใจทระนง) … แต่เป็นที่น่าเสียดายผมไม่มีเวลาได้คุยอะไรกับพวกเขาเลย เพราะมีนิสิตจำนวน 3 – 4 คนกำลังนั่งหารือเรื่องกิจกรรมกับผมอย่างเคร่งขรึม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมแบ่งปันผลไม้เหล่านี้ให้กับคนรอบข้าง…แต่ไม่ลืมที่จะแบ่งปันมายังกัลยาณมิตรแห่ง KM ทั้งหลาย… ลองทานดูนะครับ  ถึงไม่สดจากสวน แต่ก็สดจากกระเช้าของหัวใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เป็นเรื่องดี ๆ ที่มาเยือนและทักทายให้ผมได้รู้สึกอยู่เสมอว่า “โลกนี้ไม่เงียบเหงา  เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง”  ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่า “โลกนี้ยังมีคนคิดถึงเรา” เหมือนกัน </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอบคุณครับ...ขอบคุณรางวัลชีวิตที่มีให้ผม ประหนึ่งสายน้ำที่ไม่หยุดไหล...ขอบคุณครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และไม่ลืมที่จะขอบคุณเจ้หนิง..ถูกชักลากมาให้อิ่มสุขกับเวทีแห่งมิตรภาพของชาว KM และยังแบกภาระหอบหิ้วของฝากของต้อนกลับมาให้จนถึงโต๊ะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>