GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

จินตนาการกับการออกแบบ

จินตนาการในด้านการจัดการศึกษา ย่อมมีหลากหลายรูปแบบเป็นไปตามจังหวะและลีลาของวิชา เมื่อพิจารณาแบบวางใจให้เป็นกลางแล้ว เราจะเห็นว่าในบางวิชา บางเนื้อหา เอื้อต่อการจินตนาการที่ก่อรูปสู่การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ได้อย่างลงตัว แต่บางเนื้อหา บางวิชา ดูเหมือนมีความเป็นนามธรรมสูงมาก มากจนเป็นเหตุให้ครูและเด็กๆบางส่วนจินตนาการไปไม่ถึง
หากนิยามอย่างเรียบง่ายว่า  ความฝัน  การวาดภาพในใจ  การนึกคิด  เป็นสาระแห่งความหมายของคำว่า  จินตนาการ   สิ่งเหล่านี้น่าจะเป็นฐานของการต่อยอดไปสู่การออกแบบในหลากหลายสาระ ทั้งสาระทางวิชาการ   สาระทางการดำรงชีวิต    สาระทางการปฏิบัติงานในหน้าที่   ซึ่งที่กล่าวมานี้ยังไม่ลงลึกถึงการนิยามแบบวิชาการว่าจินตนาการมีความหมายครอบคลุมไปถึงมิติใดบ้าง                                        

แต่สิ่งที่เป็นประจักษ์กับทุกท่านก็คือหากผู้คนไม่มีจินตนาการหรือมีน้อยในการปฏิบัติการใดๆ   เราค่อนข้างเชื่อได้ว่าความสำเร็จของงานนั้นๆมีข้อจำกัดในทันที   อย่างไรก็ดีจินตนาการกับการออกแบบเรื่องใดๆ จึงเป็นสิ่งที่เกิดและมีควบคู่กันเสมอ 
                                     

กระบวนการจัดการศึกษาทุกระดับ มุ่งเน้นผลลัพธ์ไปที่คุณภาพคน  และด้วยเหตุผลสำคัญอันนี้  การวาดภาพในใจ  การนึกคิด   ความฝัน  ของครูและเด็กๆ จึงกลายเป็นปัจจัยสำคัญอีกประการหนึ่งที่จะนำไปสู่การออกแบบการเรียนรู้ที่มีคุณภาพ 
                                   

จินตนาการในด้านการจัดการศึกษา  ย่อมมีหลากหลายรูปแบบเป็นไปตามจังหวะและลีลาของวิชา   เมื่อพิจารณาแบบวางใจให้เป็นกลางแล้ว  เราจะเห็นว่าในบางวิชา  บางเนื้อหา เอื้อต่อการจินตนาการที่ก่อรูปสู่การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ได้อย่างลงตัว  แต่บางเนื้อหา  บางวิชา   ดูเหมือนมีความเป็นนามธรรมสูงมาก   มากจนเป็นเหตุให้ครูและเด็กๆบางส่วนจินตนาการไปไม่ถึง    
ยกตัวอย่างเช่น  ในสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา  ศาสนาและวัฒนธรรม   ได้กล่าวถึงสาระที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐศาสตร์ในหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน  พุทธศักราช   2544    ซึ่งในบางตอนกล่าวไว้ว่า 
   
      เข้าใจระบบและสถาบันทางเศรษฐกิจ ต่างๆ   รวมถึงความสัมพันธ์ ของระบบเศรษฐกิจ และความจำเป็นของการร่วมมือกันทางเศรษฐกิจในสังคมโลก…”   
                                  

หากท่านเป็นครูที่จัดกิจกรรมการเรียนการสอนเศรษฐศาสตร์ให้เด็กๆระดับชั้นประถมศึกษา  ท่านจะมีจินตนาการที่เป็นฐานสู่การออกแบบการเรียนรู้ อย่างไร   สิ่งนี้ในฐานะที่ผมเป็นครูบ้านนอกคนหนึ่ง มีความเห็นว่า จินตนาการของบรรดาท่านผู้รู้ในส่วนกลางที่วางแนวทางการศึกษาเช่นนี้ มีความคาดหวังต่อสิ่งใด  ซึ่งด้วยความเป็นไปแล้ว  เศรษฐศาสตร์เป็นสิ่งใกล้ตัว  แต่สิ่งใกล้ตัวครูคือหลักสูตรได้ทำให้ครูและเด็กๆจำเป็นต้องอยู่ห่างไกลเศรษฐศาสตร์      
                                

   วันนี้เราคงต้องจินตนาการร่วมกันแล้วว่า  ทำอย่างไรครูและเด็กๆจะไม่ละเลยศาสตร์ที่ใกล้ตัว  อย่างวิชา
เศรษฐศาสตร์ และวิชาอื่นๆในทำนองเดียวกัน 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 78009
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

ท่าน ผอ.

บันทึกนี้ น่าสนใจมากครับ...

พวกหอคอยงาช้าง บางทีก็ไม่เคยย้ำดิน เค้าจินตนาการไม่ถูกหรอกครับ...

เมื่อ ๑๐ กว่าปีก่อน อาตมาอยู่กรุงเทพฯ ก็มีโรงเรียนประถมภายในวัด ทางโรงเรียนได้จัดเข้าค่ายลูกเสือ (แต่อยู่ที่ตึกอาคารเรียนภายในวัด) ใช้เครื่องขยายเสียง มีเสียงดังตามปรกติ และกุฏิอาตมาได้ยินชัดเจน...

ตอนเย็นวันนั้น ครูก็ให้ลูกเสือทำเสียงสัตว์ต่างๆ เช่น หมาก็ บ๊อกๆ โฮ่งๆ ..แมว ก็เมี้ยวๆ ...ซึ่งท่านผอ.คงพอจะจินตนาการได้...

น่าขำที่สุดก็ตอนครูบอกให้ ทำเสียงวัว นี้แหละครับ...ลูกเสือบอกว่า วัวๆ (..........) ครูถึงกับหัวเราะออกมาทางเครื่องขยายเสียงเลยครับ...

สรุปว่า เด็กประถมกรุงเทพฯ ไม่รู้ว่า วัว ร้องยังไง...นี้คือเรื่องจริงครับ...

การสอนพื้นฐานเพื่อติดตัวเด็กไป และให้เด็กสามารถนำไปต่อยอดพัฒนาต่อเมื่อเค้าเติบโตขึ้น สำคัญที่สุด ครับ...

เจริญพร 

มาเยี่ยม...

อ่านแล้วทำให้นึกถึงโลกแห่งแบบของนักปรัชญาที่ชื่อว่า พลาโต้  นะครับ

  • ผมให้ความสำคัญกับจินตนาการมาก  เมื่อครังที่สอนหนังสือเคยอธิบายให้เด็กกรุงเทพฟังว่า ในทางภาษาศาสตร์ฝนตกดัง "จั๊ก ๆ " 
  • แต่ภาษาอีสานมีหลากหลายจินตภาพ เช่น ฝนตกดังหึ่ม ๆ , เปาะแปะ , 
  • เช่นเดียวกับที่ผมเคยไปอบรมที่ไหนสักแห่ง  เขาสั่งให้ร้องเสียงสัตว์และวิ่งหากลุ่มที่เป็นสัตว์เดียวกัน  ผมจับได้ "วัว" ผมก็ร้อง "เบ้ ๆ"  ไปเรื่อย ๆ แต่หากลุ่มไม่เจอเลยนะครับ
  • จนสุดท้ายเหลือผมเดินเกร่อยู่คนเดียว  เขาจึงถามว่าจับได้สัตว์ชนิดอะไร  ผมก็ตอบว่า "วัว"
  • เขาถามว่าร้องยังไง ผมก็ร้องให้ฟังว่า "เบ้ ๆ"
  • คนหัวเราะกันทั้งบาง  เขาบอกว่า วัวต้องร้อง "มอ ๆ"  สิมันถึงจะถูก
  • ก็ผมไม่รู้  ผมเลี้ยงวัวมาตั้งแต่เด็กก็เห็นมันร้องยังงี้มาแต่ไหรแต่ไร ถ้าตัวเล็ก ๆ มันก็จะร้อง "แบ้ ๆ" 
  • และเมื่อเรียนมหาวิทยาลัย อาจารย์ท่านหนึ่งกล่าวว่า เอกภาษาไทย ไม่เน้นสื่อการเรียนการสอน แต่เน้น "จินตนาการ"  ตอนนั้นผมไม่แน่ใจว่าจริง หรือเท็จ (แต่ตอนนี้ ผมยิ้ม ๆ )