วันนี้ คุณพัชราภา อินทร์ชลิต (หนิง) พาคุณแม่มาเยี่ยมมหาชีวาลัยเป็นครั้งที่2เพื่อหารือการจัดค่ายอาสาสมัครการจัดการความรู้ตามแนวเศรษฐกิจพอเพียง ภายใต้กองกิจการนิสิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยมีภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ศูนย์พัฒนาคนพิการและเครือข่ายฯ, ชมรมเพื่อนแก้วมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นภาคีร่วมจัดกับสถาบันอื่น ภายหลังจากที่เราคุยเรื่องออกแบบค่ายบัณฑิตKM.ชุมชนร่วมกัน 3 สถาบัน
· มหาวิทยาลัยราชภัฏวลัยอลงกรณ์
· มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
· มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
อาจารย์หนิงเล่าให้ฟังถึงบรรยากาศที่ได้ไปร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้UKM.ที่ขอนแก่น เมื่อเร็วๆนี้ว่า ผลจากการเป็นเพื่อนกันทางบล็อก ทำให้ลืมเรื่องละลายพฤติกรรมได้เลย ทุกคนโผเข้าทักทายกันเสมือนญาติมิตรที่สนิทสนมกันมานาน ทั้งๆที่บางคนเพิ่งจะเห็นหน้ากันครั้งแรก
ในที่พักแรมก็ขยับมาสุมศีรษะระดมความคิดแบบสบายๆ ช่วยกันถอดความรู้ออกมา เป็นประเด็น ข้อเสนอแนะ และมีความคิดที่จะขายให้ที่ประชุม จุดนี้อธิบายได้ว่า ช่วยลดปัญหาในการเตรียมความพร้อมได้ระดับหนึ่ง
ในช่วงระยะเวลาสั้นๆที่ผมใช้เวลาส่วนใหญ่เพื่อจะศึกษาอานุภาพของบล็อก กลไก ประสิทธิภาพ สภาพ ผลลัพธ์ ผลประโยชน์ และอาการข้างเคียงต่างๆ ที่เราจะเอาบล็อกมาเป็นเครื่องมือในการจัดการความรู้ระดับชุมชน ให้ได้ประสิทธิผลสูงสุด ขีดเส้นใต้พิจารณาในมิติของชุมชนคนไกลปืนเที่ยง ดังนี้
· มีชนชาวบล็อกหลายสายพันธุ์
· มีกลุ่มความรู้ที่กระจายให้เลือก
· มีวิชาการพอสมควร แต่วิชาเกินยังกระปรกกระเปลี้ย
· มีจอมยุทธหลายท่าน
· มีน้ำใจไมตรีสูงมาก
· มีมิตรภาพระดับก๊วนเล็กๆกระจัดกระจายทั่วทุกภูมิภาค
· มีบุคคลแห่งการเรียนรู้ในระดับต่างๆ
· มีองค์กรหลักองค์การรองมาร่วมสังคายนาพอสมควร
· เป็นพื้นที่สมานฉันท์ที่ดีเท่าที่สังคมไทยมีอยู่ในเวลานี้
· เป็นATM.ความคิด ความรู้ ได้ในระดับพื้นฐาน
· เป็นที่ผ่อนพักใจของคนที่อยู่ในระบบราชการ
· เป็นพื้นที่นวัตกรรมการจัดการความรู้แบบธรรมชาติ
· เป็นพื้นที่สังสรรค์บรรยากาศใหม่ICT.
ถามว่าทำไมชาวบล็อกไม่สะท้อนวิชาความรู้ ที่ดำเนินอยู่ในกิจวัตรประจำวันให้เป็นกิจลักษณะกว่านี้ ผมคงจะตอบแทนไม่ได้ แต่สังเกตเอาว่า..ทุกคนเหนื่อยกับงานที่แบกอึ้งมาทั้งวัน ก็อยากจะวางภาระหน้าที่ไว้สักครู แล้วเอาเวลามาคุยกับเพื่อนที่ต่างทีต่างถ้อยเสริมความรู้สึกดีๆให้กัน ดังจะเห็นโปรแกรมให้เล่าความลับ หรือแม้แต่การจัดปาร์ตี้กลอนรับวันเลนไทน์ มีชาวบล็อกขานรับอย่างชื่นมื่นจำนวนมาก แสดงว่าบล็อกเป็นเครื่องมือเติมความมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีทางสังคมได้ไม่น้อย
ขอบคุณทุกความเห็นเป็นอันมาก
บริจาคความรู้คู่ขนาน
พันธกิจ มิตรภาพ วิชาการ
จะผสานกลมกลืนแช่มชื่นเอย
คงไม่มีอะไรไปแก้ไข
เมื่อตั้งใจทำดีย่อมมีผล
ให้เกิดการขานรับกับปวงชน
มาช่วยคนพิการในบ้านเรา
ที่ทำได้ทำดีเพราะวันนี้
วันดีดีมีพ่อครูคอยขัดเขลา
พ่อชี้ทางส่องแสงให้พ้นเงา
หนุนส่งเขาเพราะโลกเรานั้นเท่ากัน
คุณพ่อกลายเป็นเจ้าบทเจ้ากลอนซะแล้ว ขอสนับสนุนคนข้างบนค่ะ ถ้าจะรวบรวมคนทำงานเพื่อสังคม ก็เรียกใช้ได้ค่ะถ้าสามารถ สำหรับงานวิชาการพวกเราก็ทำกันอยู่แล้วนะคะ แต่บางทีมันก็เครียดเราก็อยากสบายๆบ้าง แค่นั้นเอง… เดี๋ยวไปทำงานต่ออีกหน่อยค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ
ทำไมนอนดึกจัง
อ้าว!ยังมีอีกคนรึ พวกแก๊งค์นกฮูก
ขอปาร์ตี้ ผ่านบล็อก ไปก่อนนะคะ....จะไปชงกาแฟมาแจมด้วย....เชียร์!!
โอ้โห !
พ่อครูขา มีขนมเยอะแยะเลย มีคนทำความสะอาดหรือยังคะ หนิงขออาสาค่ะ จะกวาดขนมให้เรียบเล๊ย……
เรียน อ.หว้า
ครูบาครับ รับมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เป็นพันธมิตรอีกสักแห่งนะครับ พื้นที่อาจจะอยู่ไกล แต่หัวใจเต็มร้อยครับ
ได้เลย อ.พิชิต
ว่าแต่หัวใจเต็มร้อยจริงๆนะ
ถ้าขาดไป0.09% จะทำยังไง
อ.หนิง น้ำหนักเกินรุ่น
ต้องให้ไปเป็นหางเครื่อง
จะได้เต้นๆๆ เต้นให้มันส์ไปเลย เย้วๆๆ
เรียน คุณพ่อครูบาฯ ค่ะ
ถ้าพี่หนิงเป็นหางเครื่อง หนูขอเป็นคนตีกลองนะคะ ตะลุ่ง ตุ้งแช่
พ่อครูขา หนิงเต้นตั้งแต่เด็ก –สาวรุ่นๆ– จนรุ่นนี้แล้ว ไม่เห็นจะลดเลยค่ะ
สงสัยเต้นไม่เข้าจังหวะกลอง ต้องนัดซ้อมเต้นกับมือกลองแล้วละ
ครูบาขา…ตอนนี้กำลังซ่อมแซมบ้านค่ะ ต้องรื้อพื้นกระดานออก เพราะปลวกกินบางส่วน ห้องน้ำก็ไม้เริ่มผุ จะถ่ายรูปให้ดูเฉพาะภายนอกนะคะ มุมกำลังสวยเลย…แต่ดอกไม้ไม่งามเลย เพราะเจ้าของไม่ค่อยดูแล..ขอสมัครเป็นนักร้องได้มั้ยคะ “หนุ่มเมืองใต้เป็นผู้ชายพายเรือ สาวเมืองเหนืออยากจะนั่งเรือพาย” (อิอิอิ..ยังไม่เข็ดหนุ่มใต้)
ครูบาคะ รบกวนไปอ่าน บันทึกนี้ ด้วยค่ะ
อ่านแล้ว อ่าน 3 รอบ
อืม..เวลาจัดตัวหนังสือก็ต้องอ่านไปด้วย เอ…อ่านไปอ่านมาชักอิน นึกว่าเป็น blog ตัวเอง..เห็นมันเีรียบๆ …ก็แอบใส่รูปประกอบเนื้อหาให้อีก ทำไปทำมาซักพัก อืม.. แต่งบล็อกให้สวยดีกว่า ใส่เพลงซักหน่อย บ่อยๆ เข้า เริ่มอินหนักขึ้น อ่านทุกเรื่อง ทีนี้ก็ซึมซับ ไปไหนไม่รอด ยิ่งได้รับรู้ความพยายามของท่านในการที่จะฝ่าฝันอุปสรรค ปัญหาอันเกิดจากการใช้เทคโนโลยี และเรื่องอะไรต่อมิอะไรอีกหลายเรื่อง ก็เลยต้องทำให้มาแวะเวียนเข้าไปที่บล็อกครูบาบ่อยๆ ว่าจะมาแป๊บเดียว ก็กลายเป็นว่า ติด blog ไปอีกคนซะแล้ว (ไม่รู้เป็นไง ไอ้เจ้า g2k นี่ สงสัยเป็นโรคระบาดเน๊อะ)
ขอน้ำใจใส่แทนน้ำตาล
ขอคำหวานใส่แทนคอฟฟี่เมท
อิอิ..เอากาแฟดำยิ่งกว่าใจคน มาข้นๆ ยกมาเร็วไว
ยกมาแล้วอย่าเพิ่งยกหนี ยกมาแล้วอย่าเพิ่งยกหนี
เติมน้ำใจก่อซี่ เติมแล้วเติมใหม่
เติมลงไปเยอะๆ พอใครเจอะ จะได้สมใจ...เอ้าละว้า....
เติมคำหวานลงไปบ่อยๆ เติมค่อยๆ ไม่รั่วรินไหล
เติมวันละนิด สะกิดพองาม
เติมล้นลามปามจะไม่ชอบใจ
เติมน้ำใจ ใส่น้ำคำ เติมแล้วหวานล้ำ ชอบใจกันใหญ่
ผึ้งเล็กผึ้งน้อยก็มาคอยตอม
ผึ้งเล็กผึ้งน้อยก็คอยมาตอม
แล้วท่านครูบาจะยอมได้ไง.....เอ้าละว้า....
ท่านครูบาเปิดถังน้ำหวาน
ท่านครูบาเปิดถังน้ำหวาน
หกล้นท่วมท้นจนคลานหนีไม่ได้
ผึ้งเล็กผึ้งน้อยเลยมานั่งจุมปุ๊ก ...ลุกก็ไม่ได้
น้ำเอ๋ย น้ำใจ น้ำเอ๋ยน้ำใจ..เติมมาไว ไว ...กาแฟเลยใส...หายดำ..ทันที....
อิอิ....มอบแด่ท่านครูบา..
โอ้โฮ!! แม่เพลงอีแซว เพลง ฉ่อยอยู่นี่เอง