ผมเดินเป็นวงกลม ไม่มีจุดสิ้นสุด ไม่ต้องหมุนตัว ไม่ต้องชะงักงัน

ผมเป็นพวกสมาธิสั้น ถ้าให้นั่งสมาธิเฉยๆ จะทำไม่ได้ ความคิดจะค่อนข้างกระเจิดกระเจิงเร็ว ตามลมหายใจก็แล้ว เพียวชั่วครู่ก็จะคิดไปถึงเรื่องอื่น เปลี่ยนไปเรื่อย จนจับไม่ได้ว่าคิดเรื่องอะไรบ้าง 

ผมจึงชอบและถนัดกับการทำสมาธิโดยการเคลื่อนไหวร่างกาย ที่ชอบมากที่สุดคือ ระหว่างว่ายน้ำ
โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ไม่มีคนอื่นในสระ ผิวน้ำเรียบสนิท แล้วตัวของเราค่อยๆแทรกลงไป สัมผัสกับสายน้ำท่ีค่อยๆไหลผ่านเรา ขณะเราว่ายไปอย่างช้าๆ ไม่รีบ มันจะสงบ ใจเราจะนิ่ง เป็นสมาธิได้ง่าย หลายครั้งความคิดดีๆก็จะผุดขึ้นมาในระหว่างนั้น

พอต้องมาทำหน้าที่บริหาร โอกาสจังหวะจะไปว่ายน้ำลดลง บางเดือนเป็นศูนย์ ทำให้รู้สึกว่าจะต้องหาวิธีทำสมาธิอย่างอื่นบ้าง ผมจึงคิดถึง..การเดินจงกรม เพราะเป็นการเคลื่อนไหวเหมือนกัน ซึ่งก็ได้ผลดี 

ต่อมาก็ถึงกับเตรียมสถานที่ ซื้อกรวดก้อนกลมมาโรยเป็นทางอยู่ใต้ซุ้มหิรัญญิการ์ที่บ้าน เอาไว้เดินจงกรมพร้อมกับนวดเท้าไปในตัว ระยะหลังเริ่มสัมผัสกับใจตัวเองว่า มันจะไม่ต่อเนื่องโดยเฉพาะเวลาที่เดินไปจนถึงสุดทางแล้วต้องหันตัวกลับ ช่วงนั้นจะวอกแวก..หลุดง่าย 

เช้านี้ ถึงจะเป็นวันหยุด แต่ต้องไปอยู่เวรที่โรงพยาบาล จึงตื่นแต่เช้าเหมือนวันธรรมดา ลองเดินจงกรมในห้อง ไม่ได้ลงไปเดินกับพื้นดิน เพราะฟ้ายังมืดอยู่  
แล้วก็ค้นพบเรื่องเล็กๆเรื่องหนึ่ง ผมเดินเป็นวงกลม ไม่มีจุดสิ้นสุด ไม่ต้องหมุนตัว ไม่ต้องชะงักงัน  

ต่อเนื่อง..เหมือนสายน้ำ