อยู่ๆก็โดน Blog-tag จากคุณหมอมาโนชซะแล้ว เลยต้องไปเปิดดูกติกาว่าจะต้องทำอย่างไรมั่ง จึงรู้ว่าต้องไขปริศนาความลับห้าประการของตนเอง ที่เม้มเก็บไว้ตั้งนานนม จะต้องมาเปิดเผยเอาตอนอายุปานนี้ แต่เอาก็เอา เพื่อความสนุกสนานของสมาชิก Go2 Know ว่าแต่...อ่านแล้วเหยียบไว้นะครับ
ความลับที่หนึ่ง
ผมเป็นคนถนัดซ้ายครับ ที่เรียกว่าสิงห์อีซ้าย เป็นมาตั้งแต่เด็กๆ พอรู้ความก็ใช้แต่อีซ้ายหยิบข้าวของทุกอย่างใส่ปาก แม่เล่าว่าพอสังเกตเห็นพยายามล่อให้เปลี่ยนไปใช้มือขวา โดยเอาของมาใส่ แต่ผมก็ปาทิ้งแล้วใช้อีซ้ายต่อ จนแม่หมดปัญญา ต่อมาเข้าโรงเรียนก็ถูกคุณครูประจำห้องมาวุ่นวายกับอีซ้ายของผมอีก เคี่ยวเข็นให้ใช้มือขวา ทั้งๆที่ตอนส่งคัดลายมือของผมงามเป็นที่หนึ่งของห้อง แต่ครูไม่ยอมบอกว่าให้ใช้มือข้างขวา พอใช้ข้างขวากลับได้ที่ห่วยสุดอันดับบ้วยของห้อง จึงไม่ยอมเปลี่ยน
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">เคยประสบอุบัติเหตุแขนซ้ายหักสองครั้งตอนอยู่มัธยม จนต้องหัดเขียนมือขวาแทน พาให้สอบวิชาเขียนภาษาอังกฤษตกเพราะเขียนไม่ทันเพื่อน เลยพาลหมางใจกับมือข้างขวาไม่คุยกันมาจนทุกวันนี้</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ท้ายสุดอีซ้ายก็ทำให้ได้ดี เขียนรูปเก่งจนรางวัลเหรียญทอง ชนะเลิศอันดับหนึ่งงานจิตรกรรมไทยประเพณี งานประกวดจิตรกรรมบัวหลวง และรางวัลในงานศิลปกรรมแห่งชาติหลายครั้ง จนสำนึกในบุญคุณของความเป็นสิงห์อีซ้ายและสาบานตนว่าจะใช้มือข้างซ้ายต่อไปจนชีวิตจะหาไม่ ส่วนมือข้างขวาก็ไม่ปล่อยให้อยู่เฉยๆ นอกจากจะเป็นผู้ช่วยมือซ้ายแล้ว ก็ให้รับหน้าที่เป็นวิเทศสัมพันธ์ผูกมิตรตอนเช็คแฮนด์กับชาวต่างชาติเท่านั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p> ความลับที่สอง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ผมเป็นคนติดอ่าง…ห้ามคิดเป็นอ่างอย่างอื่น คือพูดติดอ่างตั้งแต่เด็กๆ จึงพาลไม่ยอมพูดหรือทำกิจกรรมหน้าห้องเรียน เวลาถูกครูเรียกมา present หน้าชั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมทนทุกข์และขายหน้าที่สุด</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> อยู่มาวันหนึ่ง คุณครูเรียกชื่อผมอีก ผมไปยืนขาสั่นอยู่หน้าห้องนานสองนาน แล้วไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับขาที่สั่นเป็นเจ้าเข้านั้น ฉับพลันเกิด Intuition แว่บขึ้นมาจึงแก้ปัญหาด้วยการร้องเพลง Jail House Rock ของ Evis Presley พร้อมใช้ขาที่สั่นนั้นเป็นประโยชน์ด้วยการทำท่าเต้นสวิงกิ้งแบบที่เห็นในหนัง ได้ผลแฮะ! เพื่อนๆฮาลั่นห้องพร้อมปรบมือเชียร์เต้นไปกับผมด้วย ผมจึงมีเรตติ้งพุ่งกระจูด จู่ๆผมก็หายติดอ่างเพราะ มีความมั่นใจขึ้นมาเยอะ ตอนหลังไม่ต้องรอครูเรียก ผมก็ออกไปเต้น…ออกไปเต้น ตามเสียงเชียร์ของพรรคพวก ในที่สุดการพูดติดอ่างของผมก็หายไปอย่างถาวร </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ตอนหนุ่มขึ้นมา พรรคพวกชวนผมติด “อ่าง” อีกประเภทหนึ่ง แต่ผมไม่ค่อยสันทัดเรื่องอย่างว่า และกลัวโรคติดอ่างจะกลับอีกพร้อมพาลแถมโรคที่ไม่พึงปรารถนาให้ด้วย ผมจึงไกลอ่างทุกชนิดมาตั้งแต่บัดนั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p> ความลับที่สาม <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ผมเป็นคนใจเย็นมาก เย็นขนาดน้ำแข็งเรียกปู่ ไม่เคยนึกจะโกรธเกลียดใครเลย หากใครทำอะไรไม่ดีให้ อย่างเก่งผมก็เจริญพรแผ่เมตตาให้เขาไปไกลๆจากชีวิตผม เวลาขับรถให้คุณแม่นั่ง ผมก็ตั้งใจขับสุดฤทธิ์ระวังไม่ขับรถเร็ว จนคุณแม่ต้องสะกิดบอกว่าเร็วๆหน่อยก็ได้ลูก หอยทากแซงหน้าไปหลายคันแล้ว </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ความใจเย็นของผม จึงเป็นที่รู้จักดีในหมู่พี่น้องและเพื่อนฝูง จึงมีคนมานั่งปรับทุกข์ให้ฟังอยู่บ่อยๆ กลายเป็นศิราณีแก้ไขปัญหาหัวใจสารพัดเรื่องให้คนอื่นโดยไม่ตั้งใจอยากจะเป็นเลยอยู่เสมอๆ แม้กระทั่งตอนบวช กำลังเดินจงกรมอยู่ในกุฏิ ก็มีคนไม่รู้จักกันเลย มาเคาะประตูเรียกแล้วบอกว่าผมอยากตาย ต้องนั่งฟังเขาปรับทุกข์ในชีวิตให้ฟังตั้งแต่เช้าจนเลยเพล ตกลงวันนั้นงดข้าวหนึ่งวันเพราะเลยเพลแล้ว ฉันมื้อเดียวด้วย </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ความใจเย็นทำให้ผมเป็นคนพูดช้าและคิดช้าแต่เดินเร็วมาก เวลาเดินผมมักคิดอะไรไปด้วยและมักคิดอะไรออกดีดีตอนเดินเสมอๆ จึงเป็นคนชอบเดินไปมาบ่อยๆ ไม่ชอบนั่งเฉยๆ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ด้วยเหตุของความใจเย็นของผมจึงพาให้ได้ภรรยาอารมณ์ร้อน เพราะเธอชอบมาดับไฟอารมณ์ของเธอที่ผมเสมอ จนผมต้องเป็นที่พึ่งถาวรทางอารมณ์ของเธอ จนใครๆพากันกล่าวหาว่า ผมเป็นชนเผ่า “เกลียมัว” …แต่หารู้ไม่ว่าเวลาเธอพูดเสียงดังใส่ผมนั้น ผมตวาดกลับว่า “ครับ”เพียงคำเดียวเธอก็เงียบแล้ว แฮ่ะๆ…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ความลับที่สี่ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ตอนเด็กๆฉี่รดที่นอนเป็นประจำ เพราะเป็นคนขี้กลัวผี ผมเป็นคนมีจินตนาการสูงปริ๊ดได้ยินได้ฟังได้เห็นอะไรก็ตาม ต้องมาจินตนาการเพิ่มเติมจนกลัวความคิดฝันของตนเองบ่อยๆ สมัยเด็กพี่พาไปดูหนังแม่นาคพระโขนง กลับมานอนไม่หลับทั้งคืน พอง่วงจัดๆเคลิ้มๆหลับฝันว่าปวดท้องฉี่ และลุกจากที่นอนออกไปฉี่ที่ห้องน้ำก็ตาม ในฝันเอาเท้ากระทืบที่พื้นด้วยเพื่อให้แน่ใจว่าอยู่ในห้องน้ำแล้ว แต่พอฉี่จึงรู้ว่า ฉี่รดที่นอนอีกแล้ว จึงมีหน้าที่ประจำอีกอย่างหนึ่งคือ ต้องรีบตื่นเช้ามาซักผ้าปูที่นอนและยกที่นอนออกผึ่งแดด จนคนละแวกแถวบ้านชมเปาะว่าผมเป็นคนขยัน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> มาหายกลัวผีตอนปฏิบัติธรรม พระที่วัดอุโมงค์ชวนไปนอนที่ป่าช้า ผูกกลดคนละหลังแล้วท่านก็เดินจงกรมนั่งสมาธิ ปล่อยผมนอนอยู่ในกลด นอนตาเบิกโพลงในความมืดทั้งๆไม่เห็นอะไรเลย แต่ไม่กล้าปิดตาลง มันกลัวผีอย่างบอกไม่ถูก หูได้ยินเสียงสารพัดก็คิดเป็นผีทั้งนั้นยกมาทั้งป่าช้า ในที่สุดได้ยินเสียงกุกกักใกล้ตัวมาก เหมือนใครมานั่งทำอะไรอยู่ในกลด กลัวจนตัวสั่นผมหัวตั้งลุกชูชัน ใจคิดว่าผมตายแน่เพราะผีมาหลอกถึงในกลด กลัวจนต้องเบิกตาดูว่าอะไรที่มาทำเสียงอยู่ใกล้ๆ ที่แท้เป็นหนูตัวเบ้อเริ่มมาคุ้ยกินเศษข้าวเหลือในบาตร เลยทำให้หายกลัวเพราะรู้ความจริงว่าอะไรเป็นอะไร ที่แท้จิตเรานั้นเองที่หลอกตัวเองตลอดมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ความลับที่ห้า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ผมเป็นคนโรแมนติก Sensitive ซาบซึ้งอะไรง่ายๆและมีอารมณ์อ่อนไหวต่อสุนทรีรมย์ทั้งปวง กระทบอารมณ์ลึกซึ้งหน่อย ใจมันแปลบ ตื้อขึ้นมา คอจะเหมือนมีก้อนอะไรมาจุก น้ำตาจะพาลไหลออกมา ผมเห็นคนทำความดีก็จะซาบซึ้งไปด้วย เห็นคนเขารักกันหรือแสดงความกตัญญู แม่ลูกกอดกันน้ำตาปริ่มทุกครั้ง </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ดูหนังเจอฉากซึ้ง คำพูดกินใจ น้ำตาก็ไหลออกมา อ่านหนังสือที่มีฉากหรือบรรยายอารมณ์ซาบซึ้งกินใจ น้ำตาก็ไหลออกมาแล้ว จนเดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นอยู่เพียงแต่ดีกรีลดลงมากกว่าตอนเด็กๆ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">คงเคยเห็นหนังโฆษณาบริษัทประกันชีวิต ที่มีเรื่องพ่อกับลูกสาวสนิทกันมากตั้งแต่เด็กๆ พอโตขึ้นมารู้ว่าลูกสาวมีท้อง ใจพ่อแหลกสลายแต่ก็ให้อภัย เห็นทีไรน้ำตาไหลทุกทีซีน่า ตอนนี้มีตอนใหม่แล้ว เป็นเรื่องสองคนรักกัน แต่ผู้หญิงเป็นลูเคียเมียรู้วันตาย ผู้ชายก็แสนดีแม้นถูกผู้หญิงบอกเลิกรัก ก็กลับมาขอแต่งงานด้วย และอยู่เพื่อสร้างความรู้สึกดีๆให้กันจนยามสุดท้ายของชีวิต โอ้ย! ดูไปร้องไปจนขี้มูกโป่ง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">จบความลับทั้งห้าของผมแล้ว คุณหมอมาโนชครับเป็นอย่างไรบ้าง ผมเองรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวเหมือนปลงอาบัติเสร็จ เฮ้อ!</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> เอาล่ะ แก้แค้นต่อมั่ง อีกห้ารายตามกติกาใช่ไหมครับ เอ! คงห้ามซ้ำกับที่คนอื่นถูก tag ไปด้วย เอาละ ผมขอ blog – tag ห้าคนต่อไปนี้</p><p> หนึ่ง.คุณพัชรา</p><p> สอง.คุณจันทรรัตน์ </p><p> สาม.คุณเอ๋</p><p> สี่ คุณดอกแก้ว</p><p> ห้าคุณศักราช ฟ้าขาว</p><p> ทั้งห้าท่าน ทราบแล้วเปลี่ยน</p>
อ่านความลับอาจารย์แล้ว รู้สึกใจเย็นตามอาจารย์ไปด้วยเลยค่ะ….แต่ได้อารมณ์ทุกอย่างตามที่อ่านบรรยาย ขำๆ น่ารัก เย็นๆ โรแมนติค ซาบซึ้งน้ำตาซึม…..ติดตามเรื่องศิลปะจาก blog อาจารย์ ค่ะ แต่บางที ไม่ได้ทิ้งรอยไว้ค่ะ….ชอบภาพเขียน ภาพถ่ายมากค่ะ…ถ่ายภาพเป็นแต่วาดไม่เป็นค่ะ…
ขอบคุณ คุณ paew มากครับ ผมเองก็ติดตามอ่านและเก็บไว้ใน แพลนเน็ตของผม วันหลังทิ้งรอยไว้บ้างซิครับ
ครั้งแรกที่เห็นบันทึกของคุณ ผมสะดุ้งนึกว่าลูกสาวมาเปิดบล็อก เพราะเขียนชื่อคล้ายกันมากครับ
ความลับที่ 4 คงกระทบใครหลายคนแน่เลยค่ะ ส่วนความลับที่ 5คงเหมือนกันคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ
ได้รู้ความลับของสิงห์อีซ้ายอีกคน ดูจะมีหลายคนเลยนะคะใน G2K นี้
^____^
อาจารย์ช่วยติดป้าย ว่า Blog Tag และตามด้วยชื่ออีกห้าท่านที่อาจารย์ Tag ด้วยนะคะ
ขอบคุณ คุณราณีครับ ยินดีที่ร่วมมีความลับเหมือนกัน โดยเฉพาะความลับที่ห้านะครับ
ขอบคุณ คุณขจิต ยิ้ม ยิ้มและเร็ว เร็ว
เย้ เย้ เย้ ด้วยคนครับ รู้สึกมีบรรยากาศเหมือนคณะสี่เต่าทอง
คุณ is ครับ
รู้สึกยิ้มคราวนี้จะกว้างกว่างทุกที ผมกำลังติดตามความลับของทุกท่านอยู่ตอนนี้ รู้สึกเหนื่อยจนยิ้มไม่ออก แฮ่กๆๆๆๆ
ขอบคุณที่แนะนำครับเรื่องติดป้ายtag แต่พอเขียนไปแล้ว พบว่ามีคน tag แล้ว ทำยังไงดีครับ
แวะมาสวัสดี อาจารย์สิงห์อีซ้าย ด้วยกันครับผม
ผมคงต้องขอเรียนรู้จากอาจารย์แล้วละครับว่า เวลาวาดรูปด้วยมือซ้าย หรือเขียนตัวหนึงสือด้วยพู่กัน อาจารย์ทำยังไงไม่ให้มันเลอะครับ ผมวาดรูปพอได้ แต่ติดตอนครูบอกให้เขียนตัวอักษรด้วยพู่กัน มันออกมาเหมือน เขียนไปลบไป ครับ
ผมชอบคาถาสะกดภรรยาคำนั้นจังครับ คำเดียวอยู่
น้องชายและคุณแม่ของหนูก็ถนัดซ้ายค่ะ
หนูว่าคนถนัดซ้ายมักมีความสามารถพิเศษในตัว
น้องชายลายมือสวยมากตอนเด็กๆคัดลายมือชนะพวกเราพี่น้องทุกคนเลย
ตอนโตมาก็เป็นนักแบดมินตันทีมชาติไปแข่งขันได้เป็นแชมป์หลายรายการด้วยมือข้างซ้าย
กระทั่งมีอยู่ช่วงแพ้แค่มือวางอันดับหนึ่งของประเทศไทยคนเดียวเองค่ะ
ได้เป็นแชมป์เยาวชนที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย จำได้ว่าตอนนั้นเวลาถือไม้แบดยังลากกับพื้นอยู่เลยค่ะแถมใช้มือซ้ายจับด้วยแปลกกว่าใครเพราะมีอยู่คนเดียว เป็นที่รู้จักในกลุ่มนักแบดว่า
นักแบดมือซ้าย
อาจารย์คะ ขอบพระคุณที่ให้โอกาส(อีกรอบ..อิอิ) เขียนไปแล้วส่วนหนึ่ง ที่ Blog Tag ของจันทรรัตน์ ค่ะ แต่อยากเขียนอีก ...ขอไปกลั่นความลับก่อนนะคะ...
เดาๆ แล้วว่าอาจารย์เป็นคนใจเย็น..แม่นขนาด...แต่ข้ออื่นเข็มขัดสั้นค่ะ (คาดไม่ถึง)
สวัสดีค่ะ อาจารย์
สรุปว่า...ขอคารวะด้วยความเลื่อมใสค่ะ m^_^m
ความลับห้าข้อของอาจารย์อ่านแล้วให้ข้อคิดและนิยมในนิสัยใจคอของอาจารย์มากยิ่งขึ้น..เป็นความลับที่น่าเอ็นดูมากกว่าน่าอายค่ะ
"เขียนรูปเก่งจนรางวัลเหรียญทอง ชนะเลิศอันดับหนึ่งงานจิตรกรรมไทยประเพณี งานประกวดจิตรกรรมบัวหลวง และรางวัลในงานศิลปกรรมแห่งชาติหลายครั้ง"
นับถือครับ นับถือ เอ แต่ดูอาจารย์ไม่ค่อยเซอร์เลยนะครับ ที่ผมเห็นเด็กศิลปากรเขาจะเซอร์ๆ กัน ยิ่งเก่งยิ่งเซอร์ หรือว่าตอนหนุ่มๆ ก็เป็นอย่างนั้น แต่เพิ่งมาแปลงโฉมเมื่อไม่นานครับ??
ข้อสุดท้ายเหมือนผมเลยครับ เอ รู้สึกที่นี่จะเป็นกันหลายคนนะ
(กระซิบ) ... ข้อสามก็คล้ายๆ กับผมเหมือนกันครับ ...
แวะเข้ามาอ่านอีกรอบ....
5555 แล้วอาจารย์หมอมาโนช ก็เผยความลับข้อที่ 6 ออกมาจนได้
^________^
ความจริงร้องไห้ขณะดูหนัง (อ่านหนังสือ คิด ฯลฯ) ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเรื่องธรรมดาซะอีก เลยไม่ได้จัดเป้นความลับ
ตอนเด็กๆดูละครหลังข่าว เรื่องไหนเรื่องนั้นก็ร้องทุกที สงสารนางเอก (ที่ดีเหลือเกิน ซวยเหลือเกิน เหมือนตกนรกทั้งเป็นทุกเรื่อง จะสุขก็ตอนจบเท่านั้น) โข้นมานึกว่าจะหาย ก็ยังไม่หาย ดู braveheart ก็ร้องไห้เช็ดน้ำตาออกจากโรง (เพราะฉากที่น้ำตาออกมาก็ตอนพระเอกตะโกน freedom ใกล้จะจบพอดี) โชคดีตอนหลังไม่ค่อยได้ดูทีวี เพราะแค่ฟังเรื่องโฆษณาที่ว่า ก็สงสัยจะหนีไม่พ้น
อืม... เป็น artist อีซ้าย พวกเดียวกับพี่เต็มศักดิ์ล่ะซิ
ยินดีที่ได้รู้จักอาจารย์เพิ่มขึ้นครับ
โอ้ย! อินเตอร์เน็ตที่บ้านเสีย เลยเปิดไม่ได้วันเต็มๆ มาอ่านดูใหม่ต้องสะดุ้งสามตลบ เพราะเสียมรรยาทไม่ได้ตอบหลายท่าน ขออภัยด้วยครับ