สงสัยเป็นเพราะละแวกนั้น ไม่ค่อยมีใครมานั่นด้วยล่ะ ครูอ้อยจึงเดาว่าเป็นคุณบอน
จอดรถปุ๊บ.....ครูอ้อยกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ   เห็นผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง  ยืนหันหลังให้ครูอ้อย  สะพายกระเป๋าถือ  ในมือของเขาถือหนังสืออะไรอยู่ 
พอครูอ้อยก้าวลงมาจากรถ....เพื่อเดินหาบุคคลที่ต้องการพบ     เขาก็หันมาทันที     เขาส่งยิ้มมาให้ครูอ้อย  ครูอ้อยโบกมือเรียกเขา  เอ๊ะ......  ครูอ้อยยังไม่เคยเห็นเขาสักที  ....ทำไมครูอ้อยจึงรู้ว่า..นั่น  คือ.... คุณบอน....แปลกจัง 
หลังจากที่ครูอ้อยโทร.มาบอกว่าขณะนี้อยู่ที่ไหน  อีกไม่นานก็จะถึงห้างโลตัส  สถานที่ที่ครูอ้อยไม่เคยขับรถไปมาก่อนเลย    ครูอ้อยรู้แต่ว่า  สถานที่แห่งนี้อยู่ตรงข้ามห้างเดอะมอลล์  และคุณบอนรอครูอ้อยอยู่ที่นั่น  มีเวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น  ครูอ้อยต้องรีบกลับโรงเรียน  เพระมีสอนในตอนเช้า 
ดังนั้น....เมื่อพบกัน   คุณบอนยกมือไหว้ทักทายครูอ้อยแล้ว  ครูอ้อยจึงเชิญให้ขึ้นรถ    พร้อมกับถามคุณบอนว่า  จะไปทางไหนดี  ก็ต้องถามล่ะค่ะ  เพราะครูอ้อยไม่เคยขับรถมาทางนี้เลย 
จากนั้นครูอ้อยต้องไปหาทางอ้อมกลับมาโรงเรียน  ซึ่งคิดว่าจะปล่อยให้คุณบอนลงเส้นทางถนนลาดพร้าว  
คุณบอนไม่พูดอะไร  กลับบอกว่า  จะเข้าไปในโรงเรียนกับครูอ้อย   
ความจริงแล้ว  คุณบอนก็เป็นคนขี้อายเหมือนกัน    ไม่เห็นปากเก่งแบบเขียนในบันทึกเลย  กลับเป็นคนพูดน้อย  สงสัยตะลึงกับครูอ้อยละมั้ง  พูดไม่ออก 
แม้แต่จะวางกระเป๋ายังไม่กล้าวาง 
เพิ่งมารู้ทีหลังว่า...คุณบอนกลัวลืมทิ้งไว้อีกนั่นเอง.. 
ดูสิ  กลับไปส่งคุณบอนที่หน้าโรงเรียนแล้ว 
ครูอ้อยเดินกลับมาและนึกออกว่า  ยังได้ถามข้อสงสัยกับคุณบอนเลย  แถมยังไม่ได้พากินข้าวเช้าด้วย 
นี่เกิดอะไรขึ้นนี่  ใครเขินกันแน่  ......