นานๆจะไปซื้อของด้วยกันสักที พ่อบ้านกับครูอ้อยก็มีประวัติศาสตร์ที่จะต้องจารึกอีกแล้ว...ขำกลิ้ง คุณนึกกับครูอ้อย ภาพยนต์เรื่องใหม่

เมื่อก่อนวันขึ้นปีใหม่  ครูอ้อยกับพ่อบ้านได้พากันไปช้อปปิ้งจับจ่ายซื้อของใส่บาตรและของใช้ในบ้านด้วย  จำได้วันนั้นพ่อบ้านบอกว่า  ไม่เท่าไรหรอก  แต่พอคิดเงิน  ออกมา  สองพันกว่าบาทแน่ะ

จะไม่ให้ถึงสองพันได้อย่างไร  ก็สิ่งของแต่ละชิ้นนั้น  ราคามากกว่า  หนึ่งร้อยขึ้นไป  สงสัยเธอมองแต่  มาม่าละมั้ง  ของชิ้นใหญ่แต่ราคาไม่มากนั่นเอง

ตอนที่ซื้อของ  พ่อบ้านก็จะเป็นคนเข็นรถ  ส่วนครูอ้อยก็จะเป็นคนหยิบ  ถ้าชิ้นไหนไม่มั่นใจก็จะถามพ่อบ้านว่า  ชอบไหม  เธอชอบ  ครูอ้อยหยิบ

พอมาถึงสบู่  พวกเราจะแยกกันใช้  เพราะครูอ้อยแพ้น้ำหอม  ส่วนสมาชิกที่บ้านใช้ได้หมด 

พ่อบ้านครูอ้อยบอกว่า  " โลชั่นหมดแล้วนะแม่  "  แล้วครูอ้อยก็มองหาโลชั่นที่ครูอ้อยใช้ประจำ  พ่อบ้านก็กวาดสายตาดูช่วยด้วย  แต่มุมนี้มีโลชั่นหลายยี่ห้อจริงๆ  จนแล้วจนเล่า  ครูอ้อยก็เห็นยี่ห้อเดียวกันกับที่เราชอบ  แต่คนละสี  หยิบทันที  แน่ใจด้วยว่า  เป็นสิ่งที่ดีที่ถูกใจ  เพราะใช้ยี่ห้อนี้มาตลอดชีวิต

หลังจากการซื้อของเสร็จแล้ว  พอมาถึงบ้านก็แยกสิ่งของ  เพราะพรุ่งนี้จะไปใส่บาตรที่บ้านคุณพ่อ  จะมีพระเดินมาบิณฑบาตรถึงหน้าบ้าน  และครอบครัวครูอ้อยก็ปฏิบัติอย่างนี้เป็นประจำ  จึงแยกสิ่งของ  และไม่นำขึ้นบ้าน เพราะบ้านครูอ้อยอยู่ตั้งชั้นห้า

พอมาถึงบ้าน  ก็หยิบจับจัดสิ่งของไว้ที่จนเป็นที่เรียบร้อย

เมื่อถึงเวลาเช้า  พ่อบ้านกับครูอ้อยจะไปทำงานในเวลาเดียวกัน  คือ ตีห้าครึ่ง 

ดังนั้นเราจะอาบน้ำในเวลาใกล้เคียงกัน  และแต่งตัวในเวลาเดียวกัน  พ่อบ้านครูอ้อยก็เดินมากดโลชั่นที่เป็นแบบปั๊ม  กดเสร็จเธอก็ทาบนแขนของเธอและบอกว่า  " ทำไมมันเหนียวจัง " 

ครูอ้อยก็ลองกดดูบ้างและทาบ้างที่ขา  " สงสัยต้องทาตอนที่ตัวยังเปียกมั๊งพ่อ  ดูสิแม่ทาที่ขายังดีเลย   หอมด้วยค่ะ " 

วันแรกก็ไม่สนใจอะไร  พอดีอากาศไม่เย็น  เราทั้งสองจึงไม่ได้ทาโลชั่นขวดนั้นอีก 

แต่สำหรับครูอ้อยมองมันทีไร  ต้องเสียใจ  เพราะราคาตั้งร้อยกว่าบาท  แต่ใช้ไม่ได้เรื่องเลย 

พอมาถึงเมื่อเช้าวันนี้  อากาศหนาวเย็นมาก  จึงมากดโลชั่นขวดนี้อีก  มันก็เหนียวอีก 

ครูอ้อยชักโมโห  จึงบอกพ่อบ้าน  " มองที่ขวดซิคะ  อ่านสิคะ  ว่ามีคำว่าโลชั่นหรือเปล่า "

พ่อบ้านก็อ่านอย่างคล่องแคล่ว  และพลิกข้างหลังขวด  มีคำว่า  " คลีนด้วยแม่ " 

ครูอ้อยสวมแว่นทันที  " จริงด้วยพ่อ  มันเป็นโลชั่น  ครีมอาบน้ำสำหรับเด็ก  ค่ะพ่อ " 

เราสองคน  ยืนหัวเราะกัน  ครูอ้อยมองหน้าพ่อบ้าน  เธอยิ้มแย้ม..และไม่ตำหนิครูอ้อย..เพราะเราไปซื้อด้วยกัน

ครูอ้อยหยิบโลชั่นขวดนั้น  ไม่ได้ปาทิ้งนะคะ  แต่เดินเอาไปไว้ในห้องน้ำค่ะ