โกรธมั๊ย!

ลองคิดดูซิคะว่า....มีคนถามคุณว่าโกรธมั๊ย....ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่....
เมื่อมีคนถามดิชั้นว่า..โกรธมั๊ย...ดิชั้นแม้จะโกรธมักจะเฉไฉไปว่า...โกรธทำไม...ไม่โกรธหรอก....สมควรโกรธมั๊ยหล่ะ....เหตุแห่งการโกรธไม่มีในโลก...ว่าไปนั่น..คนที่ถามว่าโกรธมั๊ย...ลึกๆ เขาใจเรา...รับรู้ว่าโกรธคือความเจ็บความไม่สบายของ"ใจ"...ทำไปแล้ว...นึกถึงใจเขาอยากไถ่หนักให้เป็นเบาโดยการถามว่าฉันทำร้ายใจเธอหรือเปล่า...แทนว่า.."โกรธมั๊ย"...การได้ถามใครว่าโกรธมั๊ย...เป็นความรู้สึกที่ดี...มากๆหากหลุดคำถามนั้นจากปากไปได้....(ลดตัวตนได้ดีเหมือนกัน)

       ลูกๆ จะถามดิชั้นอยู่เรื่อยว่า"แม่โกรธมั๊ย"ดูเหมือนเธอทั้งสองจะทดสอบความเข้าใจความหมายของคำว่า "โกรธ" โดยการหยิก...ตี....ต่อยเสมอ....แล้วจ้องหน้าถามว่า..."แม่แบบนี้...โกรธมั๊ย...."  "แม่เจ็บมั๊ย"...."แม่...ตอนนี้เป็นไง..เธอจ้องหน้าถามเมื่อแกล้งเหยียบเท้าดิชั้น"
    โกรธไม่ได้เกิดจากเจ็บกาย..ดูเหมือนพร้อมกันไปกับการเรียนรู้ความหมายของคำของลูก...ดิชั้นเรียนรู้ว่า "โกรธจะเกิดเมื่อเราไม่รู้ตัว"..."ยึดตัวกูของกู"  เมื่อเรารู้ตัวโกรธจะหายไป...