จากบันทึกนี้ของคุณไมโต
เป็นความสับบนขัดแย้งในหัวใจมานานเรื่องการให้ความเห็น....ในบันทึกจากเพื่อนๆ หรือของตัวเองบันทึกนี้ขอเล่าความรู้สึกนี้ให้ฟังเผื่อจะตรงหรือไม่ตรงกับใจใครหลายคน..ประเด็นการให้ความเห็นต่อท้ายบันทึกกัน...แบบแซว...ทักทาย...แสดงตัวว่าฉันมาที่เธอแล้วนะในมุมดี...เป็นกำลังใจ...เป็นเพื่อน...เป็นความรู้สึกเติมเต็มว่ามีคนคอยให้กำลังใจในการเขียนแต่ขณะเดียวกัน..หากทิ้งแต่จ๊ะจ๋า....จนลืมนึกถึงความเห็นอื่นๆ...เช่นในหลายบันทึกที่ปรากฎให้เห็น ก็จะมีแต่สัมพันธ์ภาพอย่างเดียวไม่มีการนำความคิด ความรู้นั้นๆไปใช้ต่อ...หรือไปทดลองทำอย่างมากก็ได้แค่ความประทับใจ...เคยมีคนเล่าไว้...หรือรู้แต่ไม่นำไปใช้ให้เกิดเกลียวความรู้อันเป็นเป้าหมายสุดท้ายของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้  ดิฉั๊นเองสังเกตการเขียนของตัวเอง...เขียนเล่าเรื่อง.....หลายบันทึกปิดโอกาสให้ใครแสดงความเห็นเพื่อนๆ...ก็ไม่รู้จะแสดงความเห็นอะไรนอกจากฟังเล่า...ดีที่สุดที่ทำได้คือ...บอกว่าแวะมาอ่านแล้ว...สวัสดีมาตามอ่านเสมอ...
blog มีชีวิต...กับ blog มีความรู้ไหลเวียน...จึงต้องเลือก....คุณไมโตแสดงความเห็นชัดเจนทุกครั้งที่ชวนคุยเรื่องนี้ว่าผมว่า...กว่าจะไปเป็นความรู้...ผมว่าต้องสร้างปฎิสัมพันธ์ก่อน...ให้วางใจ...สนิทใจ...สนิทสนม...จนพร้อมที่จะช่วยเหลือการงานกัน...ก็จริง..ดิฉั๊นเองก็มีจุดเริ่มต้นเช่นนั้น...ทุกวันนี้ดิฉั๊นมีคุณไมโตและคุณนิดหน่อย...พี่เม่ย...คุณภูคา....ครูนงเมืองคร...และท่านอื่นๆ...อีกหลายท่าน....เป็นเพื่อนช่วยคิดได้ในหลายเรื่อง หลายราวในการงานที่ทำ..เป็นเพราะปฎิสัมพันธ์ที่สร้างไว้ผ่านบันทึก...เรื่องราว...ผ่านการหยอกเอิน...ที่ยาวนาน..หลายครั้ง...ที่มีคนทำท่าอึดอัด...ที่เห็นการสร้างมิตรไมตรี..ทำให้โน้มเอียงไปในทางใช้ blog ผิดประเภท...ใช้เป็น webbord หรือกระทั่งใช้ blog เป็น MSN  
     บางครั้งดิฉั๊นก็หยุดตัวเอง....เฝ้าดู...ตัวเอง....หยุดดู...ตัวเองก่อน....สุดท้ายมาจบที่ว่าจะใช้เป็นอะไรก็ตามแต่ก็ขอให้สบายใจในการใช้แล้วต้องไม่ลืมว่านอกจากตัวเองสบายใจในการใช้เขียนเล่าเรื่องราว...ที่เกี่ยวกับงานแล้ว...ต้องคำนึงถึงความสบายใจของผู้อ่าน...ด้วยนะคะ...ท้ายที่สุดกำลังพยายามเขียนแบบเปิดประเด็นให้คนอื่นแสดงความเห็นได้ด้วย...เพื่อจะได้ไปถึงดวงดาว.....ขอให้มีความสุขกับการใช้นะคะ...