ผมชอบอ่านบันทึกคุณกฤษณา ผมชอบอ่านบันทึกคุณเมตตา ผมชอบอ่านบันทึกอาจารย์หมอสมบูรณ์ และอีกหลายๆท่าน เพราะอะไรนั่นเหรอครับ เพราะบันทึกเหล่านี้มีชีวิต มีจิตวิญญาณของผู้บันทึก หลายท่านคงจะประหลาดใจ บันทึกเหล่านี้มีชีวิต มีจิตวิญญาณได้อย่างไร ในเมื่อเป็นข้อเขียน เป็นเพียงตัวอักษรที่จารึกไว้ ผมเองก็อธิบายไม่ถูกครับ ไม่รู้ว่าจะบอกอย่างไร หากท่านไม่เชื่อ ขอเชิญท่านคลิ๊กอ่านบันทึกเหล่านี้ดู ท่านก็จะทราบเองครับ ว่า การมีชีวิตของบันทึกเป็นอย่างไร
     ผมมีความเชื่อว่า การแสดงความเห็นเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตบันทึก ท่านอ่านบันทึกแล้วมีความคิดอย่างไร เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย บอกกันสักนิด หรือแวะมาทักทาย ทิ้งร่องรอยไว้สักหน่อยเพียงเท่านี้ก็ให้กำลังใจมหาศาลแก่ผู้เขียนบันทึกแล้วครับ แต่ความมีชีวิตจะต้องโต้ตอบกันได้ ดังนั้น การตอบความเห็นก็เป็นส่วนสำคัญอีกประการในการสร้างชีวิตของบันทึกให้มีสีสันขึ้น
     ระบบบล็อกที่สร้างขึ้นมา ได้รองรับการสื่อสารสองทางไว้แล้ว ท่านคิดอย่างไร ก็บอกออกมาในความเห็น ผู้เขียนบันทึกคิดอย่างไร ก็ตอบความเห็น เสมือนเราได้คุยกันจริงๆ สิ่งเหล่านี้ ช่วยสานต่อความสัมพันธ์ให้แนบแน่นขึ้น เราคงไม่ปฏิเสธว่า ทำไมในบางบันทึกเมื่อเราได้อ่านข้อความในบันทึก ได้อ่านความเห็นต่อเนื่องยาวนาน ถึงให้ความรู้สึกอบอุ่น สนุกสนานไปกับข้อความที่ปรากฎ ความรู้สึกเหล่านี้เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นได้ครับ ผ่านทางการโต้ตอบความเห็นซึ่งกันและกัน นั่นแหละเป็นชีวิตของบันทึก หลายๆบันทึกที่มีชีวิตรวมกัน นั่นก็คือชีวิตของชุมชนครับ........ชุมชนที่มีชีวิต เป็นสิ่งที่มีจริงครับ และเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาได้ ด้วยน้ำมือของท่านเอง ลองดูซิครับ