อยากให้เขาคิดว่า สิ่งเหล่านี้ มันมีคุณค่ามากกว่าการได้ 2 ขั้น

เมื่อวาน อาจารย์เสาวรัตน์ได้ขอความเห็นในที่ประชุมอาจารย์ว่า จะแบ่งโควตา 2 ขั้นกันอย่างไร  

ที่ผ่านมา หัวหน้าภาคได้แจกจ่าย สัดส่วน 2 ขั้นไปให้หน่วยต่างๆ ทั้งหมด และไม่ได้แบ่งโควต้าเป็นกลุ่มอื่นๆ เช่น กลุ่มอาจารย์  กลุ่มหัวหน้าหน่วย  รวมทั้งไม่ได้แบ่งโควต้ามาไว้ส่วนกลาง   มีหลายประเด็นที่เป็นที่มาของความคิดว่า คงต้องคุยและทำความตกลงเรื่องนี้กันสักที ว่าจะเอายังไงเช่น…

  • หัวหน้าหน่วยหลายคน ไม่เสนอตัวเอง ครั้นจะให้หัวหน้าภาคพิจารณา ก็ไม่มีโควต้ากลาง
  • อาจารย์ มีภารกิจต่างจากบุคลากรกลุ่มอื่น จะให้ประเมินรวมกัน หรือแยกจากโควต้าหน่วยหรือไม่
  • นอกจากนี้ อ.ปลื้มจิต ยังเสนอให้ภาคกันโควต้ากลางไว้ เพื่อให้กับคนที่ทำงานส่วนรวมของภาค

สำหรับข้อเสนอโควต้ากลาง  ตนเองตอบไปทันทีว่า “ไม่เอาค่ะ”

ที่ไม่เอา เพราะเคยเอามาแล้ว แต่ดูเหมือนทำให้เกิดปัญหามากกว่าเป็นการสร้างกำลังใจแก่ผู้ได้รับ (หรือเปล่า)

เมื่อปีก่อน เคยให้บางคนที่ช่วยงานภาค 2 ขั้น จากโควต้าที่เหลือโดยบังเอิญ ย้ำว่าโดยบังเอิญ ไม่ได้ไปลดโควต้าของหน่วย  

หลายคนเห็นด้วย โดยเฉพาะคนที่คนใกล้ชิดที่รู้ว่า ทำงานให้ภาค (โดยเฉพาะกับหัวหน้าภาคคนนี้) ค่อนข้างเหนื่อย ถึง เหนื่อยมาก  สมควรได้รับการพิจารณา

แต่ก็มีเสียงบ่นมาบ้างว่า ทำให้โควต้าของหน่วยลดลง (อันนี้เป็นความไม่เข้าใจมากกว่า)  นอกจากนี้ ก็มีอีกว่า คนมาช่วยงานภาค  ได้ออกนอกหน่วย  ได้มาทานกาแฟ  ได้โน่น ได้นี่  ส่วนคนที่เหลือในหน่วยงาน ต้องทำงานงกๆ   เสียงบ่นนี้ ไม่ทราบว่า ทำให้คนที่ได้รับ 2 ขั้นจากหัวหน้าภาคไป จะกลายเป็นแกะดำในหน่วยหรือเปล่า 

ทั้งหมดนี้ ทำให้ตอบอาจารย์ปลื้มจิตว่า ไม่เอาค่ะ ไม่เอาดีกว่า

อยากให้คนที่มาช่วยงานภาค  มาช่วยด้วยใจ  เห็นว่าเป็นงานที่ช่วยได้  เป็นงานที่เป็นประโยชน์ส่วนรวม เป็นการทำความดีอย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะเหนื่อย และอาจต้องใช้เวลาส่วนตัวบ้าง

รางวัลที่ได้รับ อยากให้เขาเหล่านี้คิดว่า  คือความภูมิใจที่ได้ทำประโยชน์ส่วนรวม  ความสุขที่ได้พบปะกับเพื่อนร่วมภาคจากหน่วยอื่นๆ   การมีโอกาสได้ฝึกตนในหลายหลายบริบท ทำให้ชีวิตมีคุณค่า 

อยากให้เขาคิดว่า สิ่งเหล่านี้ มันมีคุณค่ามากกว่าการได้ 2 ขั้น   

ไม่รู้ว่า ความอยากนี้ จะเป็นไปจริงได้หรือเปล่าน๊อ….