การแสดงจำนวนผู้เข้าชมบันทึก คงเป็นเรื่องที่ต้องฝากไปถึงอาจารย์ธวัชชัยและอาจารย์จันทวรรณให้ท่านทราบว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่อยู่ในความสนใจ และมีผลต่อแรงจูงใจของนักเขียนบันทึกหน้าใหม่ครับ ส่วนความคิดเห็น เป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนช่วยกันได้ อย่างน้อยก็เป็นแรงพยุงให้เราได้คุณลิขิตหน้าใหม่ที่เขียนบันทึกอย่างต่อเนื่อง การแสดงความคิดเห็นควรเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เราควรสร้างให้เป็นวัฒนธรรมบน go2know ครับ
จากการคุยกันในงานรวมพลคนเขียนบล็อกครั้งที่ 2 ที่ผ่านมา เราพูดคุยกันในวงเสวนา สำหรับมือใหม่และไม่ใหม่หลายท่าน ถึงความสนใจของเหล่านักเขียนบันทึก ว่าสนใจอะไรบ้าง ก็เลยขอสะท้อนความเห็นเล่าสู่กันฟัง
อย่างแรกที่อยู่ในความสนใจของนักเขียนบันทึกหน้าใหม่ คือ จำนวนผู้เข้าชมบันทึก อยากเห็นว่าบันทึกที่เขียนไปนั้นมีคนเข้ามาอ่านกี่คนแล้ว เอาเป็นตัวเลขรวมก็ได้ ไม่ได้สนใจหรอกว่ามาจาก ip ไหนบ้าง ตัวเลขเหล่านี้คือกำลังใจในการตอบแทนการเขียนบันทึก ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เขาเขียนกันมานั้นได้ผ่านสายตาผู้คนไปแล้วมากน้อยเพียงใด
อย่างที่สองคือ ความคิดเห็น การอ่านความคิดเห็นที่มีผู้เข้ามาแสดงในบันทึก ถือเป็นความสุขใจอย่างยิ่ง ไม่ว่าเขาจะเขียนแสดงความเห็นอย่างไร ความคิดเห็นที่หลากหลาย การพูดคุยผ่านบันทึกไม่ว่าเป็นการต่อยอดหรือไม่ก็ตาม เป็นการสร้างแรงจูงใจให้นักเขียนบันทึกหน้าใหม่กลับมาเขียนบันทึกอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เป็นสุขใจที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆเล่าสู่กันฟัง ผมรู้สึกขอบคุณคุณลุงขจิต อาจารย์หมอJJ อาจารย์หมอปารมี และอีกหลายท่านในที่นี้ที่พยายามเข้าไปทักทาย และสร้างกำลังใจให้กับนักเขียนมือใหม่อยู่อย่างสม่ำเสมอ
การแสดงจำนวนผู้เข้าชมบันทึก คงเป็นเรื่องที่ต้องฝากไปถึงอาจารย์ธวัชชัยและอาจารย์จันทวรรณให้ท่านทราบว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่อยู่ในความสนใจ และมีผลต่อแรงจูงใจของนักเขียนบันทึกหน้าใหม่ครับ ส่วนความคิดเห็น เป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนช่วยกันได้ อย่างน้อยก็เป็นแรงพยุงให้เราได้คุณลิขิตหน้าใหม่ที่เขียนบันทึกอย่างต่อเนื่อง การแสดงความคิดเห็นควรเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เราควรสร้างให้เป็นวัฒนธรรมบน go2know ครับ
สวัสดีค่ะคุณไมโต
ขอบคุณค่ะ
สนับสนุนคุณไมโตและครูอ้อยค่ะ
คุณ ไมโต ครับ
เห็นด้วยกับคุณไมโต และผู้เข้ามาแสดงความเห็นทุกท่านครับ คิดว่าไม่เฉพาะนักเขียนมือใหม่นะครับที่สนใจสถิติ มือเคยใหม่หลายๆ ท่านก็ยังให้ความสนใจอยู่ครับ
เข้ามาเป็นกำลังใจให้ครับ...จากหนุ่มมือใหม่หัดเขียน '^-^'
ดิฉันจำความรู้สึกแรกที่บันทึกแล้วไม่มีคนตอบกลับได้ดี…มันเศร้า..และเริ่มไม่มั่นใจว่าเราควรจะบันทึกต่อไปหรือไม่…จะบันทึกทำไม…บันทึกให้ใครอ่าน..แล้วบันทึกยังไงใครจะอ่าน…สุดท้าย…นานวัน…ฉันพบคำตอบซึ่งไม่อาจเล่าตรงนี้ได้…ขอให้มือใหม่อดทนแล้วสักวันจะพบความสุขจากเพื่อนๆใน G2K ค่ะ
(1) บอกว่า เขียนเรื่องนี้ไป คงไม่มีใครมาแลกเปลี่ยนแน่นอนเพราะคงไม่มีใครสนใจหรือไม่สามารถแลกเปลี่ยนกับเรา .......ผมจึงรีรอไปอีก 4-5 ด จึงคิดถึงข้อที่
(2) คือ ..ถ้าเราเขียนเรื่องนี้เป็นคนแรกๆ ต่อไปในอนาคต (ไม่รู้เมื่อไหร่) ถ้ามีคนสนใจเรื่องนี้มาแลกเปลี่ยนกับเรา เราก็คือผู้ที่มีประสบการณ์มาก่อน
(1) บอกว่า เขียนเรื่องนี้ไป คงไม่มีใครมาแลกเปลี่ยนแน่นอนเพราะคงไม่มีใครสนใจหรือไม่สามารถแลกเปลี่ยนกับเรา .......ผมจึงรีรอไปอีก 4-5 ด จึงคิดถึงข้อที่
(2) คือ ..ถ้าเราเขียนเรื่องนี้เป็นคนแรกๆ ต่อไปในอนาคต (ไม่รู้เมื่อไหร่) ถ้ามีคนสนใจเรื่องนี้มาแลกเปลี่ยนกับเรา เราก็คือผู้ที่มีประสบการณ์มาก่อน
วันนี้ฉันคงไม่ต้องไปงานเลี้ยงรุ่นแก่นนครแล้วแหละ….เพราะฉันอิ่มเอมกับเพื่อนรักคนนึงไปแล้ว…
อ้อ…ฉันลืมเล่าอีกเรื่องนึงค่ะ…ฉันเองไม่รู้จักตัวเลขแสดงอะไรที่คุณพูดถึง…เพราะฉันเกิดทีหลังคุณเกือบปี…ฉันเลยไม่คิดว่ามันจะเป็นความจำเป็นสำหรับฉัน…ในแต่ละบันทึกของฉันมีความต่างในที่มาและเป้าหมาย…ฉันจึงไม่ได้สนใจในตัวเลขที่คุณบอก…ฉันขอเพียงมีเพื่อนแลกเปลี่ยนในบันทึกบ้างเท่านั้นเอง…ซึ้งไหม….
ซึ้งครับ….เปรียบไปคุณกฤษณา ก็เหมือนกับแมงมุมตัวน้อยๆ ที่ชื่อว่า ชาร์ล็อทครับ เป็นเพื่อนรักของหมูตัวอ้วนๆอย่างผม …..แม่นบ่ อีนาง…..
ขอโทษที่ฉันเพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ
สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณ Mitochondria
สนับสนุนมากๆ ค่ะ นักเขียนมือใหม่ต้องการแรงเชียร์ แรงใจ ยิ่งพอมีคนมาแสดงความคิดเห็น ยิ่งสร้างความประทับใจ ยิ่งสนุกกับการคิดที่จะเขียนต่อๆ ไป
แต่จากที่สังเกตุ อาจจะเหมือนอย่างที่คุณหมอปราบยุงว่านะคะ พอเขียนเรื่องบางเรื่อง ที่อาจจะมีคนต่อยอดยาก ทำให้ไม่มีผู้มาแสดงความเห็น นักเขียนใหม่ๆ อาจจะงงๆ ว่าควรจะบันทึกต่อหรือไม่อย่างที่คุณกฤษณาว่าก็เป็นได้
วิเคราะห์ได้จากบันทึกที่เป็นเรื่องที่คนทั่วไปเข้าได้ได้ง่าย จะมีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ต่อยอดสนุกสนาน (ไม่ได้พูดถึงตัวเลขจำนวนความเห็น เพราะบางครั้งจำนวนผู้แสดงความเห็นแค่สองสามคน แต่แวะเวียนมาเขียนเป็นสิบครั้งก็มี) แต่พูดถึงมิตรภาพ การพูดคุยกันระหว่างผู้คนในบล๊อก
เปรียนเทียบกับบันทึกของนักคอมฯ บางท่าน ที่ยกทฤษฎีคอมฯ มาเพียวๆ คนเข้ามาแสดงความเห็นจะเป็นเพียงการขอบคุณ เพราะรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่ได้รับความรู้ แต่ไม่สันทัดที่จะแสดงความรู้โต้ตอบกัน
มันคงขึ้นอยู่กับเป้าหมายของนักเขียนว่า จะบันทึกเป็นคลังความรู้เก็บไว้ หรือบันทึกเพื่อนหาข้อมูลต่อยอดให้รู้ยิ่งขึ้น
ความไม่ถนัดส่วนตัว คือ เรื่องบางเรื่องใน G2K ค่อนข้างเกี่ยวข้องกับงานของนักพัฒนา หมอ พยาบาล ถ้าเป็นเรื่องงานมากๆ จะอ่านผ่านๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับตัวได้ จะแสดงความเห็นบ้าง ก็ดีที่อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้งานในด้านอื่นๆ ที่ไม่เคยรู้มาก่อน เพียงแต่บางครั้งรู้สึกว่า เรามาผิดวงการรึเปล่าน้า
^____<
ดีค่ะ...ดีดี....ฉันชอบแบบหมูๆค่ะ