สวัสดีตอนเช้าครับ ครูอ้อย พี่อัมพร อาจารย์หมอสมบูรณ์ คุณเจษฎา และแม่ไม้ดำหอม
- ผมเริ่มต้นเขียนบันทึกครั้งแรกเมื่อราวกลางเดือนมกราคม ปีที่แล้ว(2549) ตอนนั้นขอสมัครเข้าชุมชน smartpath เลย ก็เลยมีชุมชนสังกัด การเขียนช่วงนั้นก็เลยมีคนอ่านพอสมควร จะอ่านมากหรือน้อยก็แล้วแต่เนื้อหาในบันทึกนั้นๆ
- ตอนเขียนใหม่ๆ สนุกมากกับการดูจำนวนผู้เข้าชมบันทึก แบบว่าเช็คเรทติ้ง....ชอบมาก ขอบอก
- แต่ก็รับรู้ได้ถึงการที่บางท่านเขียนแล้วไม่มีใครให้ความเห็น ไม่ว่าจะสาเหตุใดก็ตาม ช่วงนั้นก็เลยพยายามเข้าไปทักทาย และให้กำลังใจ มือใหม่ด้วยกัน ทำเช่นเดียวกับที่คุณลุงขจิต และอาจารย์ปารมีพยายามทำครับ คือให้กำลังใจ ทำให้รู้สึกไม่โดดเดี่ยว ให้ความรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว เพียงคุณเขียน เราพร้อมอยู่แล้วที่จะทักทาย อะไรทำนองนั้น ก่อนที่จะจำกัดวง คุยกันเฉพาะกลุ่ม
- ผมจึงเข้าใจความรู้สึกของคุณกฤษณาครับ ในการเขียนช่วงเริ่มต้น ผมยังจำความรู้สึกของคุณกฤษณาที่มองผมเหมือนหมอดู ทายเรื่องราวในหน่วยงานของคุณกฤษณาจากบันทึกของคุณกะปุ๋มได้ และจำความรู้สึกของคุณกฤษณา ที่ผมเข้าไปแสดงความเห็นเรื่องการทำงานวิจัยได้ดีครับ ผมจำความรู้สึกของคุณกฤษณาที่อาจารย์วิจารณ์เข้ามาเขียนชมเรื่องคนไข้ที่ไม่อยู่ในฐานะเป็นคู่ชกของแพทย์ได้ ผมยังจำความตื่นเต้นที่คุณกฤษณามาตามผมไปตอบความเห็นของอาจารย์ประพนธ์ คราที่มาเยี่ยมเยือนบันทึกคุณกฤษณาได้
- คุณกฤษณาจึงเป็นต้วอย่างที่ดีของคนในบันทึกครับ ที่แสดงอารมณ์ต่างๆที่ตัวเองรู้สึกออกมาได้ดี เป็นตัวของตัวเอง เรียนรู้ที่จะสร้างชุมชน สร้างชีวิตให้กับบันทึก
- ครูอ้อย ก็เป็นอีกตัวอย่างที่ดีครับ ในการสร้างความอบอุ่นให้กับผู้มาเยือน โดยเฉพาะอย่างยิ่งบันทึกของครูอ้อยในช่วงเดือนตุลาคม 2549 ที่ผ่านมา
- ดังนั้น มือใหม่หัดเขียนบันทึก จึงต้องการกำลังใจจากเพื่อนๆทุกคนในการสนับสนุนให้เขาเขียนบันทึกต่อไปครับ
- การแวะเข้ามาอ่าน แล้วทิ้งรอยไว้สักนิด ช่วยสร้างชีวิตให้ชุมชน ช่วยสร้างคนเขียนบันทึกให้ยั่งยืนครับ