เวลามีความทุกข์...คุณจะจัดการอย่างไร

อ.ลูกหว้า
ยิ่งอยากมีความสุข นั่นก็คือทุกข์
  

           ครั้งหนึ่งประมาณ 5 ปีที่แล้ว  ได้เจอเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวเองมีทุกข์แสนสาหัส  ในขณะนั้นต้องประสบปัญหาต่างๆมารุมเร้ามากมาย  ประกอบกับบ้านที่กำลังสร้างอยู่ก็ขาดรายได้ที่จะมาสานต่อ   จึงได้กลับมาอาศัยอยู่กับคุณพ่อคุณแม่   วันๆก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง   เอาแต่นั่งร้องไห้   น้ำหนักลดลงไปประมาณ 10 กิโลกรัมได้เพราะตื่นขึ้นมาก็เอาแต่อาเจียน 


           
ช่วงที่อยู่คนเดียวรู้เลยว่า ทำไมคนเราเวลาเจอปัญหาถึงได้คิดสั้น    พอมองไปรอบๆเห็นสายตาของทุกคนในครอบครัวที่ดูจะทุกข์ไปไม่น้อยไปกว่า   ยิ่งทุกคนเข้ามาปลอบโยน   เราก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปกว่าเดิมอีก  

          อยู่มาวันหนึ่งไม่มีใครอยู่บ้าน  มีโทรศัพท์จากคุณป้าบอกว่าให้หยิบกระทะที่บ้านพร้อมตะหลิวมาด้วย   เราก็รับโทรศัพท์แบบงงๆ วันนี้ป้าจะเปิดร้านอาหาร   คราวนี้ยิ่งงงใหญ่   ให้คนงานขี่มอเตอร์ไซด์ไปส่ง   พอไปถึงท่านก็สอนให้หัดทำ ขนมเบื้องญวน ซึ่งเป็นอาหารประจำบ้านอยู่แล้ว  เนื่องจากสมัยก่อนคุณยายท่านทำขายอยู่หลังวัดใหญ่(วัดหลวงพ่อพุทธชินราช)  ส่วนคุณป้าอีกท่านก็โทรตามเพื่อนๆและลูกน้องเก่าให้มา            

          พอถึงกลางวันเราต้องทำขนมเบื้องกับคุณป้าเพียง 2 คน ในขณะที่เพื่อนๆคุณป้ามากันเต็มไปหมด   เกิดมาในชีวิตก็ไม่เคยค้าขาย  ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน  ป้าบอกว่าเราเรียนมาจนจบโทยากจะตาย   นี่แค่ทอดขนมเบื้องทำไม่ได้เชียวหรือ   จากกระทะแรกไม่ได้เรื่อง (แต่ก็ขายได้)   จนกระทั่งเย็นฝีมือเริ่มดีขึ้นต้องยืนอยู่หน้าเตาทั้งวัน  ได้ยินเสียงแซวว่า
คนรวยจะเล่นขายของกันเหรอ     ยิ่งทำให้เรามีแรงฮึดสู้   มีสมาธิจดจ่ออยู่ที่กระทะว่าเราจะละเลงขนมเบื้องอย่างไรให้สวย    หมุนกระทะอย่างไรให้ขนมเบื้องกรอบทั่วถึงกัน    จนมารู้ตัวอีกทีว่า เอ๊ะ ! วันนี้เราไม่เห็นอาเจียนเลย   กลับถึงบ้านหัวถึงหมอนก็หลับทันที 


            สิ่งที่ได้จากวันนั้นก็คือ เวลาเรามีความทุกข์   แล้วมัวแต่นั่งจมอยู่กับความทุกข์  มีความอยากที่จะพ้นทุกข์  จึงตกเป็นทาสของความอยาก  รู้สึกกระวนกระวายอยากที่จะไปให้พ้นภาวะนี้  เป็นการบีบเค้นให้แก่ทุกข์มากขึ้น   แต่ถ้าเรามีสติรู้เท่าทันและมีสมาธิตั้งมั่นให้เกิดปัญญาเห็นตามความเป็นจริง  ไม่กล่าวโทษผู้อื่น   มีความคิดที่ดีมีเมตตา   ลุกขึ้นมาหาอะไรทำ    เบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องเดิมๆ  


           นอกจากสามารถคลายจากความทุกข์ได้แล้ว   เรายังสามารถหาทางออกให้กับตัวเองได้   คือ สามารถหารายได้มาจัดการกับบ้านที่กำลังสร้างและหนี้สินของเราได้    จากวันนั้น.......จึงเป็นที่มาของชื่อร้านบ้านขนมเบื้อง(หลังวัดใหญ่)ค่ะ 
 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผู้หญิงดอกไม้เหล็กและความทรงจำในเรือนรักร้อย

คำสำคัญ (Tags)#ธรรมะ#ความทุกข์#ความทรงจำ#หนทางแห่งความพ้นทุกข์

หมายเลขบันทึก: 74255, เขียน: 25 Jan 2007 @ 00:07 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 17:08 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 21, อ่าน: คลิก


ความเห็น (21)

ถ้าใครเข้ามาอ่านแล้วสนใจก็ลองติดตามตอนต่อไปนะคะ ประสบการณ์ที่ผ่านมาได้ก่อให้เกิดปัญญาขึ้นมากมาย ที่ไม่อาจหาได้ในตำราเรียนค่ะ

อ.ลูกหว้าครับ เป็นข้อคิดที่ดีมากๆ เลยครับ ผมสังเกตว่าหลายๆ คนที่ชีวิตเขามีการพลิกผันได้ เพราะเขาเกิดฉุกใจคิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้นหรือต่อการกระทำของตนเองขึ้นมาไม่ทราบว่าอย่างนี้จะเรียกว่าเกิดสติหรือเปล่า  แต่เป็นอะไรที่เรียกว่ากระชากความคิดของเราให้เราเกิดโลกทัศน์ที่ต่างไปจากเดิมขึ้น

เรื่องมันยากที่ว่าไอ้คำว่า "เอ๊ะ"  แบบลึกเนี่ย ไม่ใช่อะไรที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ มันต้องอาศัยอะไรที่ประจวบเหมาะกันหลายอย่าง
อีกอันหนึ่งที่ผมคิดคือเมื่อ "เอ๊ะ" แล้วต้องมีการแช่อยู่กับอารมณ์ตรงนั้น ซึ่งจะเป็นสภาวะอารมณ์ที่ความคิด เจตคติใหม่ๆ มันจะทะลักออกมา คล้ายๆ กับเราเปิดจุกให้มัน
จากนั้นก็น่าจะเป็นการตีความสานต่อให้ละเอียดลุ่มลึกขึ้นอย่างที่อาจารย์พูดในตอนท้าย ซึ่งผมเชื่อแน่ว่า ต่างจากที่ผมพูดมากๆ เพราะผมพูดจากตำรา แต่อาจารย์พูดจากประสบการณ์ตรงครับ

อยากตั้งชื่อต่อว่าร้านบ้านขนมเบื้องหลังความสุขพอเพียง ครับ

 

  • ผมอ่านงานอาจารย์แล้วได้แนวคิดดีๆทุกครั้ง
  • ยินดีมากที่มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากท่าน
P  คุณหมอมาโนชคะ...
  • ขอบคุณสำหรับชื่อร้านค่ะ  เดี๋ยวเอาไว้ไปตั้งร้านใหม่  ถ้าสร้างและตกแต่งเรียบร้อย ทุนพร้อมเมื่อไหร่
  • เวลาคนเรามีความทุกข์มันมืดไปหมดค่ะ  ยิ่งคนปลอบเรากลับยิ่งแย่   แต่วูบหนี่ง เรานึกถึงตอนที่ได้ปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่   ยิ่งอยากมีความสุข  ก็ยิ่งทุกข์   ว่าแล้วปัญญาเกิดเลยค่ะ
P  คุณเม็กดำคะ...
  • หว้ารู้ตัวว่ายังมีประสบการณ์ในการทำงานอาชีพการสอนน้อยนัก  จึงไม่ค่อยกล้าเขียนในเชิงวิชาการ    ส่วนงานวิจัยตั้งแต่จบมาก็ยังไม่ได้ทำ
  • ตอนนี้ก็ขอค่อยๆเรียนรู้จากผู้รู้ในนี้ไปก่อน  จึงขอเขียนจากประสบการณ์จริงของตัวเองก่อน เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ทุกคนชมค่ะ ว่าเก่งจังที่ผ่านพ้นช่วงเวลาตรงนั้นมาได้
nash
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณลูกหว้า,

 

เพิ่งเคยมาเยี่ยมบล๊อกคุณลูกหว้าเป็นครั้งแรก  อ่านด้วยความสนใจและนึกอนุโมทนาไปด้วย ในสิ่งที่คุณลูกหว้าได้เรียนรู้กับตนเองและนำมาเล่า

 

แล้วก็ถึงคราวตัวเอง "เอ๊ะ" บ้าง  เมื่อเจอคำว่า "นึกถึงเมื่อตอนปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่"

 

ขอเรียนถามได้ไหมคะว่า  ไปที่ไหน  เพราะตัวเองก็ศิษย์เก่าการปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่เหมือนกันค่ะ

 

มูลนิธิศูนย์วิปัสสนาเชียงใหม่ ค่ะ  สอนการเจริญสติ ในแนวสติปัฏฐาน ๔   สถานที่สะดวกสบายดีมาก  อาจารย์ที่สอนท่านหนึ่งก็เขียนบล๊อกอยู่ที่ GotoKnow นี่ด้วย  คือ อ.พิชัย กรรณกุลสุนทร  ท่านเป็นคณบดี มนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ ม.ราชภัฏเชียงใหม่น่ะค่ะ

 

ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันหรือไม่  ก็ยังขอชื่นชมและอนุโมทนา  กับสิ่งที่คุณลูกหว้าได้ทำ ได้เรียนรู้ และนำมาเล่าต่อ เพื่อประโชน์แก่คนหมู่มากอยู่ดีค่ะ

 

แล้วจะคอยตามอ่านต่อนะคะ

 

ด้วยความเคารพ,

 

ณัชร

สวัสดีค่ะ  น้องลูกหว้า 
P
  • ครูอ้อยเคยมีความทุกข์แบบแสนสาหัส
  • ครูอ้อยนำตัวอักษร  ทุกและตัวการันต์  และหาตัว  " ส "มาใส่แทน
  • อิอิ.....ล้อเล่นค่ะ   ก็พยายามไม่นั่งเฉยๆเหมือนกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ  เรื่อฃเล่าและเรื่องความสุข  ที่ดีค่ะ

อาจารย์ลูกหว้าคะ

 เยี่ยมเลยค่ะ ทำให้คนที่กำลังทุกข์อยู่มีแรงฮึดมากทีเดียว เมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็เจอความทุกข์แต่เมื่อมาอ่านบันทึกอาจารย์ลูกหว้าแล้ว ก็ทำให้รู้สึกว่าขนาดคนมีทุกข์มากกว่าเราเขายังสู้..ทุกข์ของเรามันจิ๊บจ๊อยค่ะสงสัยต้องรู้จักบริหารความทุกข์บ้างแล้วค่ะ

 

  • เยี่ยมมากค่ะ
  • คุณป้าน่ารักนะคะ ที่กระชากคุณมาจากความทุกข์ได้ เพียงกระทะ + ตะหลิว + ความรัก + ความตั้งใจค่ะ
  • แล้วชัยชนะก็เป็นของเราใช่ไหมค่ะ
paew
เขียนเมื่อ 
  • ให้ข้อคิดที่ดีมากๆค่ะ
  • เมื่อใดยิ่งจมอยู่กับความคิดนั้น ก็ยิ่งจะหลุดไม่ได้.....ดึงจิตออกมาแล้วดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ร่างกาย เวทนา สัญญา ต่างๆ....แล้วสติจะเกิด....ทำให้พ้นไปได้.....ท่าน อ.วรภัทร ว่าไว้ค่ะ ....
  • แล้ว อ.ลูกหว้ามีร้านขนมเบื้อง เปิดขายขนมเบื้องด้วยหรอค่ะ....ไปพิษณุโลกคราวหน้าจะได้แวะอุดหนุนค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ

ดีจังครับเรื่องนี้ ให้กำลังใจขึ้นอีกโขเลย

ขอบคุณมากครับ

P   คุณณัชรคะ....
  • หว้าเคยเจอ อ.พิชัยท่านบอกว่าเมษาจะมาสอนกรรมฐานที่ม.ราชภัฏพิบูลสงคราม  แต่ไม่ได้เป็นลูกศิษย์ท่านค่ะ
  • เนื่องจากหว้าอยู่ชมรมพุทธศิลป์ทำให้ได้เรียนรู้การปฏิบัติธรรมหลายสาย    ช่วงนั้นเป็นวัยแห่งการเรียนรู้   พอสายไหนแนะนำให้ไปปฏิบัติเราก็ไป    หลายแห่งเป็นสถานปฏิบัติธรรมที่แถวจอมทอง และดอยสะเก็ด
  • ช่วงหนึ่งได้ไปปฏิบัติธรรมที่ถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว  สมัยนั้นไปขอความช่วยเหลือหลวงปู่สิม  ช่วงที่พักที่วัดนี้ต้องตื่นมาทำวัตรเช้าตอนตี 3 ในถ้ำ  คิดดูค่ะว่าข้างนอกถ้ำ  น้ำค้างลงจนเหมือนฝนตก  เราต้องนั่งขัดสมาธิเพชรอยู่อย่างนั้น   อากาศเย็นจัดมากพอเช้าลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ
  • สุดท้ายค้นพบได้ว่าชอบแนวของท่านพุทธทาส  ซึ่งง่ายๆ เข้าถึงธรรมชาติ ถนัดในการนำธรรมะมาประยุกต์ใช้ค่ะ   แต่อาจารย์บางท่านชอบทดสอบเราเกี่ยวกับธรรมะ  เดี๋ยวก็ยกคำสอนของพระพุทธเจ้ามา    หาว่าเราไม่เข้าถึงธรรมะ    หว้าก็ไม่สนใจหรอกค่ะ   เราขอนำหลักธรรมะมาบอกเล่าแบบง่ายๆสไตล์เราเป็นพอ
P  ครูอ้อยขา...
  • เจอครูอ้อยทีไรมีแต่รอยยิ้มค่ะ  รู้เลยว่าเป็นคนที่อารมณ์ดีมากๆค่ะ   เวลามีความทุกข์น่าจะจัดการได้เร็วกว่าคนอื่น
P  น้อง(พิชชา)คะ....
  • เรามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ   เดี๋ยวว่างๆจะเล่าเรื่องตอนต่อไปค่ะ
P  คุณ Bright Lily  คะ
  • เห็นด้วยค่ะ   ถ้าไม่ได้คุณป้า   หว้าก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไร  เป็นอุบายที่ดีมากเลยค่ะ  นั่งซึมอยู่ไม่กี่วัน   ได้ร้านอาหารพร้อมได้ตังค์ด้วย  แถมหายจากความทุกข์
P  พี่แป๋วขา...
  • ได้ไอเดียจากบล็อกพี่แป๋ว   เลยนำมาบอกเล่าจากเรื่องราวในอดีตค่ะ
  • สำหรับร้านอาหารบ้านขนมเบื้อง  ถ้าได้อ่านตั้งแต่บล็อกแรกๆ คือ หว้าตัดสินใจเลือกเป็นอาจารย์ค่ะ   สุดท้ายดูแลไม่ไหวเลยต้องปิดกิจการ      ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็คงมีโอกาสเปิดใหม่ค่ะ

คุณผู้ไม่ประสงค์ออกนาม....

  • ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยียน  ดีใจที่ได้มีส่วนให้กำลังใจกับหลายๆคน
  • ทุกครั้งที่มีความทุกข์โหมกระหน่ำเข้ามาสู่ตัวเอง 
  • อันดับแรก ผมจะบอกกับตัวเองเสมอ  ว่า พรุ่งนี้วันใหม่ยังมี
คุณแผ่นดิน...ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยียนกันค่ะ มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ

มนต์มาเยี่ยมพี่ลูกหว้าค่ะ 

ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ และข้อคิดดีๆ ที่นำมาแบ่งปันนะคะ

มนต์คิดว่า  การเรียนรู้ที่ดีที่สุด คือ การเรียนรู้เพื่อดับทุกข์นี่ล่ะนะคะ  

แล้วจะแวะมาเยี่ยมตามโอกาสของตนนะคะ :)

มนต์ก็คล้ายพี่ลูกหว้าค่ะ .... ตอนนี้ความรู้ด้านวิชาการยังไม่แน่....หากจะพอบันทึกได้ก็คงจะบันทึกเรื่องตัวเองเช่นกัน

วันนี้ได้อ่านเรื่องราวจากพี่ลูกหว้า   อาจมีแรงบันดาลใจให้ได้บันทึกบล็อกสักเรื่องหนึ่งค่ะ....

น้องมนต์...

  • ขอบคุณค่ะที่มาเยี่ยมเยียน   เราใกล้สอบแล้วนะคะ   แล้วจะรออ่านบล็อกจ้ะ