ผมเพิ่งมีโอกาสได้อ่านงานวิจัยเกี่ยวกับการศึกษาในอเมริกา และปัญหาของการเรียนการสอน แต่งโดย Rod Webb ซึ่งทำให้ผมคิดถึงเรื่องที่ผมเคยคุยกับอาจารย์ ดร. อารี สัญหฉวี เมื่อปีก่อน

ผมได้รับความรู้เกี่ยวกับเรื่องการเรียนการสอนแบบเน้นการพัฒนาสมองในหลายรูปแบบของเด็ก และยังได้รับข่าวดีเกี่ยวกับการพัฒนาการเรียนการสอนของประถมวัย ที่ท่านอาจารย์กำลังศึกษาวิจัย เรื่องมีอยู่ว่าท่านอาจารย์เองไม่ถนัดเกี่ยวกับการใช้คอมพิวเตอร์เท่าไร แต่ท่านมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล และลึกซึ้งเกี่ยวกับเด็กในยุคนี้กับระบบอินเตอร์เน็ต
ท่านคิดพัฒนาหลักสูตรการอ่านให้มีระบบมากกว่าที่เป็นอยู่ครับ สอนให้เด็กหัดอ่านจับใจความ ไม่ใช่สอนแบบนกแก้วนกขุนทอง อ่านแล้วก็ไม่ได้คิดตาม

สองเรื่องนี้แม้จะต่างกันทั้งเวลาและสถานที่ –เรื่องแรกนั้นเกิดเมื่อสามสิบปีก่อน เรื่องที่สองเกิดเมื่อปีที่ผ่านมา—แต่ก็เป็นปัญหาเดียวกันที่ยากจะแก้ไข

ปัญหาที่ว่าเราไม่สอนการอ่านและเขียนกันอย่างจริงจัง เด็กไม่รักการอ่าน เขียนไม่เป็น พอเรียนสูงๆ ขึ้นไป ก็ยังไม่อ่าน และเขียนไม่ได้อยู่ดี ครูอาจารย์หลายท่านในมหาวิทยาลัยมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้บ้างครับ? เวลาได้อ่านสมุดคำตอบ ข้อสอบข้อเขียนของนักเรียน นิสิต นักศึกษา เขาเขียนกันเป็นอย่างไรบ้าง ผมอยากจะรู้จัง

สมมติว่าหลักสูตรชั้นประถมยุคนี้ พัฒนาดีขึ้นอย่างมาก ทำให้เด็กอ่าน เขียนกันเก่งกว่าเดิม แล้วเด็กรุ่นก่อนที่กำลังเรียนอุดมศึกษา จะพัฒนาการอย่างไร เปิดวิชาการอ่านเขียนกันอีกสักตัวดีไหม? คงไม่มีใครเห็นด้วยหรอกครับ เพราะ ฉันสอนเศรษฐศาสตร์ จะให้มาสอนการอ่านได้อย่างไร ฉันสอนเคมี จะสอนการเขียนได้เหรอ?

เป็นไปได้ไหม ถ้าผมสอน IT แล้วจะสอนการอ่านจับใจความไปด้วย?
เป็นไปได้ไหม ถ้าผมสอน Web Design แล้วจะสอนการเขียนด้วย?
อยากจะลองครับ แต่ยังไม่มีโอกาส เพราะกลับมาเป็นนักเรียน และคงต้องเรียนไปอีกหลายปี

ใครอยากลองก่อนเชิญตามสะดวกครับ ผมไม่หวง แล้วมาเล่าสู่กันฟังบ้าง