ลูกผู้ชายหัวใจทรนง (2) : เหรียญนี้แด่ชาว gotoknow

แผ่นดิน
ผมและนักมวยเห็นพ้องต้องกันว่านอกจากเป็นเหรียญรางวัลของมหาวิทยาลัยแล้ว....มันยังเป็นเหรียญรางวัลของชาว gotoknow...ด้วยเช่นกัน

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมยังคงต้องทำหน้าที่ผู้จัดการนักมวยสมัครเล่นด้วยการตื่นตี 5  พานักมวยไปชั่งน้ำหนัก  ส่วนบทบาทของผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลหญิงได้ยุติลงแล้ว  เพราะไมสามารถผ่านเข้ารอบ 2 ได้ตามที่มุ่งหวัง...

การพานักมวยไปชั่งน้ำหนักในเช้าตรู่ที่พระอาทิตย์ยังไม่ตื่นจากการหลับพักครั้งนี้แตกต่างไปจากวันก่อน ๆ 

เพียงเพราะครั้งนี้เป็นการชั่งน้ำหนักตัวเพื่อเข้าทำการแข่งขันในรอบชิงเหรียญทองแดง...โดยที่นักมวยสากลสมัครเล่นจาก มมส  ผ่านเข้าชิงชัย 2 คน 

คนแรกทำการแข่งขันคู่ที่ 4  และคนที่สองทำการแข่งขันในคู่ที่  5..

ผมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความรู้สึกเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น..ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ดีว่าตนเองมีความมั่นใจในตัวนักกีฬาไม่น้อยไปกว่านักกีฬา  โดยเฉพาะเจ้า "เอก"  สุรพันธ์  ศรีม่วง  นักชกที่ถือว่าที่ดีที่สุดของเรา ...แต่ก็เป็นคนที่ลดน้ำหนักมากที่สุดของเราเช่นกัน...

เป็นธรรมดาที่การแข่งขันวันนี้มีความสำคัญ  เพราะมีเหรียญรางวัลมาเป็นตัวกำหนด... แต่อีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมกังวลก็คือ   เมื่อวานนี้นักมวยของผมโดนชกล้ม  จนต้องนอนโรงพยาบาลดูอาการ 24 ชั่วโมง

นั่นคือสาเหตุหลักที่รุมเร้ากัดกินความเข้มแข็งในตัวผม ...

นักมวยของผมเดินทางไปสนามแข่งขันแบบไม่เต็มร้อย  เพราะจิตใจเต็มไปด้วยความห่วงต่อเพื่อนนักมวยด้วยกัน...ห่วงเพราะค่ำคืนที่ผ่านมาเราไม่อาจเข้าไปเยี่ยมเพื่อนได้... ห่วงเพราะก่อนการแข่งขันก็ยังไม่สามารถเข้าเยี่ยมเพื่อนได้เช่นกัน

แต่เราก็รู้ว่า...เพื่อนที่กำลังนอนพักฟื้นอยู่นั้นเข้าใจและส่งแรงใจปรารถนาดีมายังเราทุกคน...เพื่อให้ทุกคนที่เหลือทั้งผู้จัดการทีม ผู้ฝึกสอน นักมวยที่ตกรอบ รวมถึงผู้ที่จะทำการแข่งขัน ได้ทำหน้าที่เพื่อสถาบันให้ดีที่สุด 

และก่อนนี้เพียงไม่กี่วันญาติผู้ใหญ่ของพี่เลี้ยงที่เป็นนิสิตก็ถึงแก่กรรม จนต้องเดินทางกลับต่างจังหวัดเพื่อบวชทดแทนพระคุณ...พร้อมทั้งเดินทางอย่างเร่งด่วนเพื่อกลับมาทำหน้าที่ของตนเองด้วยความผูกพัน

(ภาพถ่ายนักกีฬาและผู้ฝึกสอนที่เป็นนิสิต)

เวลาประมาณ  14.30 น.  ระมังยกที่ 4  ยังไม่ลั่นยุติการยก  แต่กรรมการเข้าไปยุติการชก พร้อมทั้งชูมือให้นายสุรพันธุ์  ศรีม่วง  นักมวยมุมแดงจากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้รับชัยชนะ....

ผมดีใจเป็นอย่างมาก...อย่างน้อยเรามีเหรียญทองแดงอยู่ในกำมือเป็นที่เรียบร้อย  และถ้าพรุ่งนี้เราชนะเราก็จะเข้าชิงเหรียญทองทันที !

มันคือเหรียญแรกในชีวิตการแข่งขันของนิสิตท่านนี้ในกีฬาปัญญาชน 

มันคือเหรียญแรกที่ผมทำได้ในฐานะผู้จัดการทีม....

ขณะที่อีกคนแพ้น็อคเพียงยกแรกเท่านั้น..เพราะเป็นการยอมแพ้จากพี่เลี้ยง  เนื่องจากผมมองแล้วว่านักมวยของเรายังอ่อนประสบการณ์มากนัก

(สุรพันธุ์  ศรีม่วง ชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยการเมืองการปกครอง)

ผมนำเรื่องนี้มาเขียนบันทึก เพราะต้องการบอกกล่าวต่อกัลยาณมิตรทุกท่านที่ให้กำลังใจต่อผมและนักกีฬามาอย่างต่อเนื่อง...

ผมพาพวกเขามาเปิดดูบันทึกที่ผมเขียนไว้ก่อนหน้านี้...เพื่อให้เขามีกำลังใจและรับรู้ว่ามีคนคอยให้กำลังใจอยู่อย่างมากโข...

เป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่และงดงามจากชาว gotoknow...

เหรียญรางวัลนี้  หรือแม้แต่เหรียญเงิน และเหรียญทองที่เราอาจได้รับจากการแข่งขันในวันพรุ่งนี้และวันถัดไป.... ผมและนักมวยเห็นพ้องต้องกันว่า  นอกจากเป็นเหรียญรางวัลของมหาวิทยาลัยแล้ว....มันยังเป็นเหรียญรางวัลของชาว gotoknow...ด้วยเช่นกัน

....

หลังการชกในคู่ที่ 5 สิ้นสุดลงพร้อมกับการปราชัยของนักมวยอีกคน..ผมก็ได้รับข่าวดีว่านักมวยที่พักฟื้นนั้นมีอาการปลอดภัย คุณหมออนุญาตให้กลับที่พักได้ในช่วงเย็นของวันนี้...

เราได้เหรียญรางวัล...เราได้กำลังใจจากชาว gotoknow.. นักมวยได้เพื่อนนักมวยกลับมา...ผมได้ลูกศิษย์นักมวยกลับมาอีกคน  เราจะกลับบ้านพร้อมกันทุกคน  เราประสบความสำเร็จเกินคาด..

....

ผมนำเรื่องนี้มาเขียนบันทึกเพื่อบอกกล่าวขอบคุณต่อทุกท่าน 

ขอบคุณด้วยน้ำใสใจจริงสำหรับมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้เรารู้สึกอยู่เสมอว่า "โลกนี้ไม่เงียบเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง"

.....

พรุ่งนี้เช้าเรายังต้องไปชั่งน้ำหนักเหมือนเดิม....ขณะที่นักมวยก็ยังต้องคุมน้ำหนักด้วยการไม่ทานอาหาร...

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin

คำสำคัญ (Tags)#กีฬาปัญญาชน(ราชพฤกษ์เกมส์)

หมายเลขบันทึก: 74023, เขียน: 23 Jan 2007 @ 20:14 (), แก้ไข: 20 May 2012 @ 15:34 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 24, อ่าน: คลิก


ความเห็น (24)

paew
เขียนเมื่อ 
  • ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ
  • สู้ สู้ นะค่ะ
  • พรุ่งนี้จะไปประชุมที่ มมส ค่ะ
  • ขอบคุณท่านอาจารย์ paew มาก ๆ ครับ
  • วันนี้ มข. ยิ่งผ่านเข้ามากกว่า มมส น่าจะประมาณ 2 - 3 คน
  • เสียดายมากครับวันที่ 24 ผมไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมประชุม  เพราะมีพันธกิจอยู่ทางนี้
  • ขอให้อาจารย์เดินทางไปมาระหว่าง มมส - มข. อย่างปลอดภัยนะครับ
  • รวมถึงทุก ๆ เส้นทางที่ท่านอาจารย์สัญจร
Panda
เขียนเมื่อ 
  • ยินดีด้วยกับเหรียญแรกของนักมวยจาก มมส. ครับ
  • เป็นแรงใจ ลุ้นต่อเพื่อเหรียญเงินและทองต่อไปครับ
แวะมายินดีด้วยค่ะ ไม่เสียแรงที่ให้กำลังใจมาตลอดค่ะ
มาให้กำลังใจทั้งทีมเลยค่ะ สู้ๆนะคะ แพ้ชนะก็ไม่สำคัญเท่ากับเราทำดีที่สุด ชนะก็ถือเป็นรางวัลปัจจุบัน แพ้ก็ให้ถือเป็นรางวัลแห่งอนาคตที่เราจะได้เรียนรู้นะคะ
nutim
เขียนเมื่อ 
  • มาชื่นชมความสำเร็จ...และเป็นกำลังใจให้ทีมงานต่อไปค่ะ

ตามมาเป็นกำลังใจค่ะ รอฟังข่าวดีในบันทึกต่อไปนะคะ

 

ส่งกำลังใจให้นักกีฬาและผู้คุมทีมค่ะ

  • ขอบพระคุณอาจารย์Panda มากครับ
  • นักกีฬารับทราบในกำลังจากท่านอาจารย์และคนอื่น ๆ ในบันทึกนี้
  • เป็นกำลังใจในการจัดประชุม Km ที่ มมส นะครับ

สวัสดีครับ  อ.ลูกหว้า

...ขอบพระคุณในกำลังใจ..และเหรียญนี้เป็นของชาวเรา gotoknow ทุกคนนะครับ

 

  • มาแสดงความยินดีด้วยครับผม
  • วันนี้มีประชุมใช่ไหมครับ
  • ขอบคุณครับคุณขจิต
  • วันนี้มีประชุมที่ มมส 
  • แต่ผมไม่ได้ไปร่วมงานด้วย..มีพันธกิจทางกีฬาอยู่ องครักษ์
  • เสียดาย....แต่ก็ไม่เสียใจ เพราะโอกาสหน้ายังจะมีมาอีก
  • ผมเลยได้แต่เที่ยวท่องอยู่แต่ในบันทึก..และยังไม่มีโอกาสกระโจนลงสู่เวทีด้วยตัวเป็น ๆ ซะที
  • ขอบคุณนะครับ....

มาเยี่ยม

ร่วมยินดีที่ทีมเราได้เหรียญครับ 

วันที่ได้เหรียญนั้น...

วันไหนไหน  ไม่สำคัญเท่าวันนี้ 

 เป็นวันที่สำคัญกว่าวันไหน 

 ถึงพรุ่งนี้มะรืนนี้ดีอย่างไร 

 ก็ยังไม่สำคัญเท่าวันนี้ 

ฮา ๆ เอิก  ๆ  จำมาเล่าครับ.

สวัสดีครับ  คุณโอ๋-อโณ และคุณnutim

  • ขอบคุณครับสำหรับกำลังใจและแนวคิดในแง่งามแห่งชีวิตมากนะครับ
  • แพ้ชนะก็ไม่สำคัญเท่ากับเราทำดีที่สุด ..วันนี้ผมก็จะบอกกับนักมวยเช่นนี้นะครับ
  • ขอบคุณมากครับ

สัวสดีครับคุณ รัตติยา เขียวแป้น

  • ขอบคุณในกำลังใจอันมากล้น
  • และสัญญานะครับว่า  แพ้ หรือชนะ...จะนำมาบอกเล่าในบันทึกฉบับต่อไป
  • ขอบคุณครับ
  • ท่านอาจารย์
    P
  • กำลังใจมีมายังผมและนักมวยไม่เคยหดหาย..
  • ไม่เคยรู้สึกเดียวดายเลยครับ  เพราะในเวทีการเรียนรู้แห่งนี้เต็มไปด้วยมิตรภาพและกำลังใจเสมอ....
  • อยากให้ใครอีกหลายคนเข้ามาสัมผัสตรงนี้กันจริง ๆ
P

สวัสดีครับอาจารย์...

ขอบคุณครับ...

วันไหนไหน  ไม่สำคัญเท่าวันนี้ 

เพราะวันนี้เป็นปัจจุบันและเป็นอนาคตของวันพรุ่งนี้

ตามอ่านบันทึกและส่งกำลังใจมาให้เสมอ (ถึงแม้จะไม่มีความเห็น)

รู้ความรู้สึกของนักกีฬา เพราะตัวเองเป็นนักกีฬาเล่นกีฬามาตั้งแต่ประถมจนถึงปัจจุบันก็ยังเล่นอยู่ (กีฬามหาวิทยาลัย เป็นนักกีฬาวอลเล่ย์บอล(บุคลากร)ด้วย แต่ท่าทางปีนี้น่าจะเลื่อนเป็นผู้ฝึกสอนแล้ว...เพราะอะไรไม่บอกคิดเอง...ฮา)

ส่งกำลังใจมาให้นกกีฬาทุกคนนะคะ

ฝากบอกน้อง ๆ ว่า ชนะในการแข่งขันไม่ใช่เป้าหมายสุงสุดในชีวิต  สิ่งที่(น่าจะ)เป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการชนะใจตนเอง(ค่ะ)

ยินดีด้วยนะคะ 

  • สวัสดีครับ คุณ  somporn
  • ขอบคุณในกำลังที่มีให้มานะครับ
  • เช่นกันกับคำแนะนำอันเป็นประโยชน์ "ชนะในการแข่งขันไม่ใช่เป้าหมายสุงสุดในชีวิต  สิ่งที่(น่าจะ)เป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการชนะใจตนเอง"
  • ผมเองก็ย้ำกับเขาเช่นนั้นเสมอมา...ขอบคุณมากครับ
P

 

ขอบคุณครับ...เจ้

ประชุม KM  เป็นอย่างไรบ้าง  คาดว่าคงก่อเกิดประโยชน์มากมาย มหาศาลเลยใช่มั๊ย

จริงๆนะคุณแผ่นดิน วันนี้พี่หลอก เพื่อน ไปทานข้าวเที่ยง ทำงานกิจการนักศึกษาเช่นกัน และ

  • ชวนให้เขียนบันทึก
  • และจะเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมนะ
  • เป็นมิตรภาพที่ไร้พรมแดนจริงๆ
  • ขอบพระคุณอาจารย์ อัมพร มากครับ
  • ยินดีด้วยนะครับที่ชักชวนให้บุคลากรก้าวเข้ามาในเวทีนี้
  • จะรอติดตาม..ตลอดและเสมอไป
  • และบุคลากรท่านนั้นจะรู้ในเวทีแห่งนี้ช่วยให้เรารู้ว่า โลกไม่เงียบเหงา  เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง
  • เป็นกำลังใจให้อาจารย์และกัลยาณมิตรใหม่นะครับ
เพือน นาย นะเอก
IP: xxx.7.134.78
เขียนเมื่อ 
 ยินดีด้วยที่ทำได้สักที  นายเก่งมาก ...............ดีจัยจิงๆ