วันนี้เป็นอีกวันที่ผมยังคงต้องทำหน้าที่ผู้จัดการนักมวยสมัครเล่นด้วยการตื่นตี 5  พานักมวยไปชั่งน้ำหนัก  ส่วนบทบาทของผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลหญิงได้ยุติลงแล้ว  เพราะไมสามารถผ่านเข้ารอบ 2 ได้ตามที่มุ่งหวัง...

การพานักมวยไปชั่งน้ำหนักในเช้าตรู่ที่พระอาทิตย์ยังไม่ตื่นจากการหลับพักครั้งนี้แตกต่างไปจากวันก่อน ๆ 

เพียงเพราะครั้งนี้เป็นการชั่งน้ำหนักตัวเพื่อเข้าทำการแข่งขันในรอบชิงเหรียญทองแดง...โดยที่นักมวยสากลสมัครเล่นจาก มมส  ผ่านเข้าชิงชัย 2 คน 

คนแรกทำการแข่งขันคู่ที่ 4  และคนที่สองทำการแข่งขันในคู่ที่  5..

ผมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความรู้สึกเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น..ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ดีว่าตนเองมีความมั่นใจในตัวนักกีฬาไม่น้อยไปกว่านักกีฬา  โดยเฉพาะเจ้า "เอก"  สุรพันธ์  ศรีม่วง  นักชกที่ถือว่าที่ดีที่สุดของเรา ...แต่ก็เป็นคนที่ลดน้ำหนักมากที่สุดของเราเช่นกัน...

เป็นธรรมดาที่การแข่งขันวันนี้มีความสำคัญ  เพราะมีเหรียญรางวัลมาเป็นตัวกำหนด... แต่อีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมกังวลก็คือ   เมื่อวานนี้นักมวยของผมโดนชกล้ม  จนต้องนอนโรงพยาบาลดูอาการ 24 ชั่วโมง

นั่นคือสาเหตุหลักที่รุมเร้ากัดกินความเข้มแข็งในตัวผม ...

นักมวยของผมเดินทางไปสนามแข่งขันแบบไม่เต็มร้อย  เพราะจิตใจเต็มไปด้วยความห่วงต่อเพื่อนนักมวยด้วยกัน...ห่วงเพราะค่ำคืนที่ผ่านมาเราไม่อาจเข้าไปเยี่ยมเพื่อนได้... ห่วงเพราะก่อนการแข่งขันก็ยังไม่สามารถเข้าเยี่ยมเพื่อนได้เช่นกัน

แต่เราก็รู้ว่า...เพื่อนที่กำลังนอนพักฟื้นอยู่นั้นเข้าใจและส่งแรงใจปรารถนาดีมายังเราทุกคน...เพื่อให้ทุกคนที่เหลือทั้งผู้จัดการทีม ผู้ฝึกสอน นักมวยที่ตกรอบ รวมถึงผู้ที่จะทำการแข่งขัน ได้ทำหน้าที่เพื่อสถาบันให้ดีที่สุด 

และก่อนนี้เพียงไม่กี่วันญาติผู้ใหญ่ของพี่เลี้ยงที่เป็นนิสิตก็ถึงแก่กรรม จนต้องเดินทางกลับต่างจังหวัดเพื่อบวชทดแทนพระคุณ...พร้อมทั้งเดินทางอย่างเร่งด่วนเพื่อกลับมาทำหน้าที่ของตนเองด้วยความผูกพัน

(ภาพถ่ายนักกีฬาและผู้ฝึกสอนที่เป็นนิสิต)

เวลาประมาณ  14.30 น.  ระมังยกที่ 4  ยังไม่ลั่นยุติการยก  แต่กรรมการเข้าไปยุติการชก พร้อมทั้งชูมือให้นายสุรพันธุ์  ศรีม่วง  นักมวยมุมแดงจากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้รับชัยชนะ....

ผมดีใจเป็นอย่างมาก...อย่างน้อยเรามีเหรียญทองแดงอยู่ในกำมือเป็นที่เรียบร้อย  และถ้าพรุ่งนี้เราชนะเราก็จะเข้าชิงเหรียญทองทันที !

มันคือเหรียญแรกในชีวิตการแข่งขันของนิสิตท่านนี้ในกีฬาปัญญาชน 

มันคือเหรียญแรกที่ผมทำได้ในฐานะผู้จัดการทีม....

ขณะที่อีกคนแพ้น็อคเพียงยกแรกเท่านั้น..เพราะเป็นการยอมแพ้จากพี่เลี้ยง  เนื่องจากผมมองแล้วว่านักมวยของเรายังอ่อนประสบการณ์มากนัก

(สุรพันธุ์  ศรีม่วง ชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยการเมืองการปกครอง)

ผมนำเรื่องนี้มาเขียนบันทึก เพราะต้องการบอกกล่าวต่อกัลยาณมิตรทุกท่านที่ให้กำลังใจต่อผมและนักกีฬามาอย่างต่อเนื่อง...

ผมพาพวกเขามาเปิดดูบันทึกที่ผมเขียนไว้ก่อนหน้านี้...เพื่อให้เขามีกำลังใจและรับรู้ว่ามีคนคอยให้กำลังใจอยู่อย่างมากโข...

เป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่และงดงามจากชาว gotoknow...

เหรียญรางวัลนี้  หรือแม้แต่เหรียญเงิน และเหรียญทองที่เราอาจได้รับจากการแข่งขันในวันพรุ่งนี้และวันถัดไป.... ผมและนักมวยเห็นพ้องต้องกันว่า  นอกจากเป็นเหรียญรางวัลของมหาวิทยาลัยแล้ว....มันยังเป็นเหรียญรางวัลของชาว gotoknow...ด้วยเช่นกัน

....

หลังการชกในคู่ที่ 5 สิ้นสุดลงพร้อมกับการปราชัยของนักมวยอีกคน..ผมก็ได้รับข่าวดีว่านักมวยที่พักฟื้นนั้นมีอาการปลอดภัย คุณหมออนุญาตให้กลับที่พักได้ในช่วงเย็นของวันนี้...

เราได้เหรียญรางวัล...เราได้กำลังใจจากชาว gotoknow.. นักมวยได้เพื่อนนักมวยกลับมา...ผมได้ลูกศิษย์นักมวยกลับมาอีกคน  เราจะกลับบ้านพร้อมกันทุกคน  เราประสบความสำเร็จเกินคาด..

....

ผมนำเรื่องนี้มาเขียนบันทึกเพื่อบอกกล่าวขอบคุณต่อทุกท่าน 

ขอบคุณด้วยน้ำใสใจจริงสำหรับมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้เรารู้สึกอยู่เสมอว่า "โลกนี้ไม่เงียบเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง"

.....

พรุ่งนี้เช้าเรายังต้องไปชั่งน้ำหนักเหมือนเดิม....ขณะที่นักมวยก็ยังต้องคุมน้ำหนักด้วยการไม่ทานอาหาร...