“บ้านเรือนใดอันบุคคลมุงบังไม่ดี ฝนย่อมตกรั่วรด เหมือนกับจิตของคนที่ไม่ฝึกฝนอบรมให้ดี ย่อมถูกความกำหนัดเพลิดเพลินเข้ายึดครอง ขณะเดียวกัน บ้านเรือนใดอันบุคคลมุงบังอย่างมิดชิดเป็นอย่างดี <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"> ฝนย่อมไม่สามารถที่จะตกรั่วรดได้ เหมือนกับจิตของคนที่ฝึกฝน อบรมมาเป็นอย่างดี  ความกำหนัดเพลิดเพลินใดก็ไม่สามารถเข้ายึดครองได้เลย”</p>             เราผู้ใฝ่ใจต่อการฝึกฝนความสงบใจ ย่อมเคยได้ยินถ้อยคำหนึ่งว่า “จิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้”ซึ่งก็คล้ายกับเนื้อความด้านบน ที่ว่าบุคคลใดฝึกฝน อบรมจิตมาเป็นอย่างดี ความกำหนัด ความเพลิดเพลินใดก็ไม่สามารถเข้ามาครอบงำเขาได้ เมื่อนั้นเขาแหละจึงมีความสุข ในทางตรงกันข้าม ความกำหนัดและเพลินเพลินจะเข้าครอบงำได้เฉพาะคนที่ไม่เคยฝึกฝน อบรมจิต เราจะวัดได้อย่างไรว่าใครได้ฝึกอบรมจิตมาเป็นอย่างดี อนึ่ง พึงตั้งคำถามว่า “อะไรคือสิ่งที่เราต้องการที่สุด” ในตลาดการค้า บางคนบอกว่าเป็นเงินตรา แต่ในที่นี้ขอใช้แนวความคิดของผู้รู้ท่านหนึ่งที่ว่า สิ่งที่ต้องการที่สุดของคนไม่ใช่เงินตรา หากแต่เป็นความท้าทาย ดังนั้น คนจำนวนมากเมื่อมีเกมอะไรบางอย่าง หรือแผนการบางอย่าง หรือใครบางคนที่ท้าทาย สิ่งนี้จะเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดความต้องการชนะเพื่อให้สังคมตลอดถึงตนเองได้ ประจักษ์ว่าสิ่งนั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าความสามารถของตนที่จะทำได้ แล้วเขาก็สามารถทำสิ่งที่ท้าทายนั้นให้กลายเป็นเรื่องธรรมดาของเขา แน่นอนเขาเป็นเบอร์ ๑ แต่เขาจะเป็นอันดับสุดท้ายเมื่อเอาความไม่มีความกำหนัดเข้ามาเป็นตัวชี้วัด เราผู้เป็นเบอร์ ๑ ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่กลัวการถูกทำลายสถิติ และเมื่อถูกท้าทายอีก เราก็อยากที่จะเหนือกว่าเบอร์ ๑ เพราะความอยากของมนุษย์ไม่เคยสิ้นสุดตราบเท่าที่จิตยังไม่สงบ ไม่รู้จักอิ่ม ไม่เต็ม จิตที่ไม่รู้จักอิ่มเต็มเป็นจิตที่ยังอบรมฝึกฝนมายังไม่ดี ดังนั้นเขาย่อมเป็นเหยื่อของความท้าทายไม่รู้จักจบสิ้น ใจไม่อาจพบสุขสงบได้ เหมือนกับเรือนที่มุงบังไม่ดีย่อมถูกเม็ดฝนรั่วรดอยู่นั่นเอง แต่ถ้าใครฝึกฝนอบรมมา เขาก็จะเป็นเหมือนเรือนที่มุงบังมิดชิดดีแล้ว ต่อให้ถูกยั่วยวนเพียงใด ก็ไม่เป็นผล