พระธรรมบท บทนี้พระอรหันต์ท่านรำพึง

     หลังจากการเจริญธรรมสิ้นสุดลง ทำให้ท่านประจักษ์แจ้งในความเพียรของอินทรียสังวรศีล และการเจริญอินทรีย์ห้าพละห้า...จนกลายเป็นโพธิปักขิยธรรมและบรรลุธรรมในที่สุด

     ท่านจึงรำพึงออกมา เป็นปัจเวกขณะ (คือมองทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น) และรู้ว่าเรือนท่านมุงดีแล้ว จึงปราศจากกิเลสทั้งหลาย

     ผมเองชอบในธรรมบทนี้ เพราะเตือนใจตนให้เพียรมุงหลังคาบ้านของตนให้ดี เพราะยิ่งมองยิ่งเห็นว่ายังมีมุมโน้นมุมนี้โหว่อยู่เสมอ

    ครับ ต้องขอตัวปีนไปมุงอีกหน่อย เห็นอีกรูหนึ่งแล้ว

    ขอบคุณมากครับ ที่นำมาลงเตือนสติ