เรื่องราวที่อยากเล่าเหรอครับ โจทย์​นี้คือฟรีสไตล์​สุด ๆ ถ้างั้นผมก็จะเล่าเรื่องสไตล์​คนบ้านะครับ 5555

เรื่องราวที่อยากเล่าเหรอครับ โจทย์​นี้คือฟรีสไตล์​สุด ๆ ถ้างั้นผมก็จะเล่าเรื่องสไตล์​คนบ้านะครับ 5555 

          ผมจะขอเล่าเรื่องชีวิคผมตั้งแต่ต้นปี วันที่ 1 มกราคม 2563​ ถึงวันนี้​ วันที่ผมเขียนบันทึก​นี้ ในวันที่ 31 มกราคม​ 2563 เป็นเวลา 1 เดือน​พอดี ชีวิตช่วงนี้โคตรเหนื่อยเลยครับ หลากหลายปัญหามากที่เข้ามา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขภาพ การทำงาน การใช้ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก จากสิ่งที่เคยทำมาก่อน ทำงาน 8:00 น ถึง 17:00 น ก็ได้เพิ่มขึ้นมา เป็นทำการบ้าน ตั้งแต่ 5 โมง เย็น ถึง 3 ทุ่มครึ่ง ในทุกๆวัน หรือบางทีก็อาจจะเร็วกว่านั้น เพิ่มด้วยการ ที่ต้องเรียนเสาร์อาทิตย์ เดินทางจากฝางเข้าเชียงใหม่ทุกๆวันศุกร์ หรือวันเสาร์ วันอาทิตย์จะต้องกลับมาทำงานต่อ 7 วัน แทบจะไม่เหลือเวลากลับบ้านเลย ไหนจะเรื่องการทำงานอีก การสอนไม่ใช่เรื่องที่น่าเบื่อมีแต่ความสนุก อยากออกไปสอน ไม่อยากนั่งอยู่ในห้องพักครู ถ้าได้นั่งในห้องพักครูทั้งวันคงเป็นบ้าแน่ ช่วงเดือนมกราคมก็เป็นอะไรที่น่าเบื่อเหมือนกัน งานเข้าไม่เว้นแต่ละวัน อะไรบ้างก็ไม่รู้ ไม่ได้วิ่งเข้ามาอย่างเดียวมันวิ่งแข่งกันเข้ามาด้วย งานชนงาน เวลาจะเข้าห้องน้ำนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย แล้วไหนจะเรื่องสุขภาพอีก เดือนมกราคมนี้เป็นเดือนที่ เข้าโรงพยาบาลบ่อยเหลือเกิน เจอหมอจนจำหน้าหมอได้ ไปโรงพยาบาลบ่อย จนคนไข้คิดว่าเราเป็นหมอ บ้าบอซะเหลือเกิน จริง ๆ ยังมีอีกเยอะมาก งั้นผมจะขอเล่ารายละเอียดแบบคร่าว ๆ เป็นวัน ๆ ไปละกันนะครับ เริ่มจาก

วันที่ 1 มกราคม สวัสดีปีใหม่ ตื่นมาพร้อมกำการทำบุญตักบาตร วันแรกของปี อยากใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านในวันนี้ อยู่กับพ่อแม่ แต่ก็มีเหตุให้ไม่ได้ต้องอยู่บ้าน พระอาจารย์ที่เราเคารพ โทรเรียก ให้ไปทำความสะอาดวัดหน่อย เพราะคืนก่อนหน้าวันที่ 31 ธันวาคม​ มีการ สวดมนต์ข้ามปี วันที่ 1 ทั้งวันก็ใช้ชีวิตอยู่แต่ในวันแหละครับ
วันที่ 2 มกราคม ในความเป็นจริงแล้วเป็นวันที่ต้องเปิดทำการ ห้างร้านธนาคารทุกอย่างเปิดหมดยกเว้น โรงเรียนที่ผมสอนเขาปิดให้อีกยาวเลยครับ วันนี้เป็นวันที่ได้อยู่บ้านเต็มวัน แต่ตอนเย็นก็ได้ออกไปบ้านญาติๆ
วันที่ 3 มกราคม เป็นวันศุกร์ วันนั้นก็เตรียมตัวที่จะไปเรียนต่อในวันเสาร์
วันที่ 4 มกราคม ก็เกิดเหตุการณ์ขึ้น แม่ไม่สบายครับไปเรียนไม่ได้ซะงั้น เพราะทางบ้านก็เหลือแต่ผม ก็เลยต้องเฝ้าแม่ พาแกไปหาหมอ เป็นวันที่ รู้สึกตัวเองทำหน้าที่ลูกดี จนแก่เริ่ม ดีขึ้นบ้าง แม่ก็บอกว่าไปเรียนเถอะ
วันที่ 5 มกราคม เป็นวันอาทิตย์ ก็มาเรียนตามปกติ
วันที่ 6 มกราคม วันเปิดเรียนวันแรกของปี เซอร์​ไพรซ์​เลยครับ เพราะลืมว่าตัวเองต้องจัดเตรียมงาน ของวันพรุ่งนี้ วันที่ 7 มกราคม กิจกรรมงานวันขึ้นปีใหม่ของวิทยาลัย เป็นวันที่วิ่งวุ่นมากเตรียมของแทบไม่ทันเลยแต่ก็ สำเร็จได้ เพราะมีเด็กๆช่วย
วันที่ 7 มกราคม วันที่มีกิจกรรม เมื่อไหร่ที่มีกิจกรรมก็เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว เริ่มต้นวัน ก็เป็นมัคทายก ทำกิจกรรมทางศาสนา สายๆมานิดนึง ก็เป็นพิธีกร ในการจับฉลากของขวัญ ตอนบ่าย เป็นพ่อครัวครับ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วจริงๆ ดีนะมีคนเก็บงานแทน ไม่งั้นคงเหนื่อยกว่านี้
วันที่ 8 มกราคม หลังจากที่มีกิจกรรม 1 วัน ป่วยทันทีเลยครับ จริงๆวันที่ 7 ใช้เสียงเยอะ ก็รู้สึกเจ็บคอแต่นึกว่า อมยาอมก็คงหาย ที่ไหนได้ ต่อมทอนซิลอักเสบ ฮ่าๆๆ ตลกร้ายเกิดขึ้น 
วันที่ 9 มกราคม ก็เป็นวันธรรมดาธรรมดาทั่วไป ที่คนป่วยต้องมาสอนหนังสือ วันพฤหัสสอนเต็มวันครับ ก็กระเสาะกระแสบ้างแหละ แต่สู้ไง
วันที่ 10 มกราคม คือวันศุกร์แห่งชาติ ทำการบ้านสิครับรออะไร มีสอนตอนเช้าตอนบ่ายว่างทำการบ้านยาวไปจ้า
วันที่ 11 มกราคม เดินทางจากอำเภอฝางเข้าสู่เชียงใหม่ไปสอบแต่วันนั้น อากาศหนาว ออกจากอำเภอฝาง ตอน 4:00 น ไปถึงเชียงใหม่ราวๆ 7:30 น. ผลสอบเป็นที่พอใจ
วันที่ 12 มกราคม สอบวันที่ 2 คนงานก็เป็นไปตามคาดหมายและความพึงพอใจ
วันที่ 13 มกราคม มีอาการปวดหัวแบบเจ็บแปลบ ปวดตั้งแต่ท้ายทอยขึ้นไป แต่ก็นึกว่าน่าจะเป็นอาการปวดหัวทั่วไปยังซื้อยาพารามากิน
วันที่ 14 มกราคม จึงรู้สึกว่ามันน่าจะไม่ใช่ปวดหัวธรรมดาแล้วแหละ จึงหอบสังขารตัวเองที่ไม่ค่อยไหว ไปที่โรงพยาบาลฝาง วัดค่าความดันปุ๊บ หมอสั่งแอดมิดเลยครับ สรุปแล้วที่ ปวดหัวตลอดเวลานั้น มันคือความดันจ้า 212 ไม่ใช่แค่เราที่ตกใจ หมอยังตาโตเลยครับ ฮ่าๆๆ
วันที่ 15 มกราคม ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉีดยาอย่างต่อเนื่อง 3 เข็ม เพื่อให้ความดันลดลง ลืมตาปุ๊บ เห็นสายน้ำเกลือ เห็นเครื่องตรวจวัดชีพจรเห็นสายรัดตรวจความดันที่ข้อมือ โอ้โห ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ ประมาณบ่ายสามโมงของวันนี้ ความดันลดลงอยู่ในเกณฑ์ที่ดีขึ้น คุณหมอก็ให้กลับบ้านละ
วันที่ 16 มกราคม วันครู ต้องไปร่วมงานวันครู ของอำเภอฝาง วันนั้น คนที่เป็นพ่อครัวอยู่แล้วแหละ
วันที่ 17 มกราคม วันนี้ คือวันที่ชมรมนักคำนวณตัวเลข ชื่นชอบเป็นพิเศษ วันนี้คือวันหวยออก แล้วก็ถูก Drag ตามเคย ฮ่าๆๆ
วันที่ 18 มกราคม วันมหาวิปโยค ป่วยครับ ปวดขามาก เดินไม่ได้ใช้ชีวิตลำบาก ไปไหนไม่ได้อยู่แต่ในห้องนอน
วันที่ 19 มกราคม ป่วยต่ออีกวันครับท่านไปเรียนไม่ได้ ไปโรงพยาบาลอีกแล้ว แต่ตอนนั้นอยู่เชียงใหม่ ต้องกลับไปใช้สิทธิ์ที่อำเภอฝาง จึงต้องนอนซมป่วยต่ออีกวัน
วันที่ 20 มกราคมเป็นวันจันทร์ วันที่ไปทำการสอนไม่ได้ เพราะต้องไปโรงพยาบาล เพื่อให้หมอตรวจเช็คสุขภาพอีกแล้ว ผลปรากฏว่า เป็นไข้หวัดครับ เหนื่อยแท้เหลา
วันที่ 21 มกราคม วันพักฟื้นอีกวันหนึ่ง นี่ขนาดฉีดยาแล้วนะ ยังหายช้าเลย
วันที่ 22 มกราคม อาการดีขึ้นมาก จึงไปทำการสอนแบบปกติ ดูมีผู้คนสนใจ ฮ่าๆๆ (คงกลัวเป็นไข้หวัดโคโรน่ามั้ง)
วันที่ 23 มกราคม ได้รับหน้าที่ในการติว ให้กับผู้ที่ต้องทำการสอบ V NET วันนี้เป็นการติว ให้กับนักศึกษาสายพาณิชยกรรม ผู้หญิงเป็นผู้ชายก็รู้สึกสอนง่ายดี
วันที่ 24 มกราคม เป็นวันศุกร์ ได้รับหน้าที่ในการติว V NET วันที่ 2 ติวให้กับ แผนกอุตสาหกรรม ใครๆก็รู้ว่าช่างยนต์กับคอมพิวเตอร์ไม่เข้ากันนั่นแหละ แต่ไม่น่าเชื่อ เด็กรุ่นนี้รู้เรื่องว่ะ พูดอะไรไปก็เข้าใจง่ายๆ ปล่อยเร็วกว่าสายพาณิชย์อีก
วันที่ 25 มกราคมเป็นวันเสาร์ ไปเรียนตามปกติ แต่ได้เลิกช้านิดนึง กะจะขับรถไป Central Festival แต่ก็ ขับเลยไปไกลนิดนึง ไปถึงลำพูนเลยอ่ะ นึกกับตัวเองนานมากครับ ว่าไปทำไม ฮ่าๆๆ บ้าบอจริงๆ ไปถึงลำพูน แต่ดัน ขับรถกลับมา กินข้าวเชียงใหม่
วันที่ 26 มกราคม ก็ไปเรียนไง ไม่มีอะไรต่างจากเมื่อวาน ตอนเย็นก็กลับฝาง
วันที่ 27 มกราคม ตื่นสายครับไปทำงานสายมาก โดนผอ. ว่าเลย
วันที่ 28 มกราคม ก็ทำหน้าที่ครูในการสอน ตอนเย็นก็กลับบ้าน เหมือนเดิมแหละ
วันที่ 29 มกราคม นั่งตรวจข้อสอบกลางภาคของเด็ก ตกใจกับหลายๆคำตอบ แต่ก็นั่งอ่านไปยิ้มไป
วันที่ 30 มกราคม เป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย ทำหน้าที่สอน อย่างเดียวเลยครับ สอนทั้งวันจริงๆ 
ส่วนวันนี้วันที่ 31 มกราคม เป็นวันที่แฮปปี้พอสมควรนะ เพราะว่าวันนี้ เงินเดือนออกจ้า ดีใจมากๆเลย ฮ่าๆๆ 

          และทั้งหมดนี้ก็คือ 31 วันในเดือนมกราคมปีพุทธศักราช 2563 เดือนแรกของปีที่มี อะไรหลายๆอย่าง เข้ามา อย่างไม่ทันตั้งตัวบ้าง หรือตั้งตัวแล้วก็ดันเหนือกว่าความคาดหมายบ้าง มีทุกอย่างครบรส เหนื่อย เบื่อ ท้อ ป่วยโอ้โห ครบแล้ว เป็นธรรมดาที่ชีวิตเราจะต้องเจอกับอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าให้สู้ต่อไป ทำไงได้เมื่อเกิดมาก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เหมือนที่แม่บอกไว้ สิ่งหนึ่งที่ผมเขียนผมไม่ได้บอกกับทุกคน 31 วันที่ผ่านมาในเดือนมกราคมปี 2563 สิ่งนั้นก็คือ ผมโทรคุยกับแม่ทุกวัน ด้วยช่วงนี้รถเข้าอู่ กลับบ้านไม่ได้ ก็เลยต้องใช้วิธีโทรคุยกับแม่เอา ยังดีนะที่โทรศัพท์มีตังค์ฮ่าๆๆ เอาล่ะครับมาถึงจุดนี้ ก็เป็นเรื่องราวของเดือนที่ผ่านมาเดือนหน้าจะเป็นยังไงไม่รู้สิถ้ามีโอกาสผมจะกลับมาเขียนให้ทุกคนอ่านอีกนะครับ ขอบคุณทุกคนมาก ที่อ่าน บทความของผมหลายๆคนหลายๆครั้ง งานเขียนของผมไม่ได้เพอร์เฟค ไม่ได้ดีไปกว่าใคร แต่การเขียนทุกครั้ง เป็นการเขียน จากพื้นฐานชีวิตของผมเลยแหละ บางเรื่อง ก็ยอมรับครับ ว่ามีเสริมบ้าง ให้มันสนุกขึ้น ไอ้การที่จะเรียวริสติกร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็ไม่ได้อรรถรส ฮ่า ๆๆ ขอบคุณนะครับที่อาจไว้เจอกันโอกาสหน้า สวัสดีครับ 

บันทึกเดือนแรกของปี 2563/2020
- มกราคม -
  วชิรวิชญ์