ย้อนไป..ประมาณสามเดือนที่ผ่านมา..ประธานชมรมฟุตบอลแสนพลพ่าย..จากสุพรรณบุรี มาสำรวจโรงเรียน เพื่อประกอบการตัดสินใจ ก่อนจัดงานใหญ่ให้น้องๆบ้านหนองผือ
จำได้ว่าวันนั้น เป็นวันหยุดและผมกำลังทาสีเพื่อเขียนป้าย..รู้สึกดีใจที่มีคณะมาเยี่ยมเยือน ผมนั่งฟังท่านประธานพูดถึงกิจกรรมของชมรมตลอด ๑๔ ครั้งที่ผ่านมา..
โดยจัดที่อำเภอชายขอบของจังหวัดสุพรรณบุรี ปี ๒๕๖๓ จะเป็นครั้งที่ ๑๕ ขอมาจัดที่บ้านหนองผือ..และถามความคิดเห็นของผม..เพื่อกำหนดวันและเตรียมงานร่วมกัน..
ผมไม่เคยต้อนรับ คณะนักกีฬาและนันทนาการแบบนี้ ยิ่งมีการพักค้างด้วย ผมก็คิดหนักเหมือนกัน แต่คำว่าทุนการศึกษา..โน้มน้าวให้ผมตัดสินใจ..ให้การต้อนรับ..
นักเรียนบ้านหนองผือ “รักการออม” หากได้ทุนก็จะพากันเก็บออมจนกว่าจะจบชั้น ป.๖ ทุนการศึกษาของ”แสนพลพ่าย” ไม่มากไม่น้อย ๕๐๐ บาท มีความเหมาะสมกับเด็กประถมฯเป็นอย่างยิ่ง ที่สำคัญก็คือ..จะมอบให้เด็กทุกคนด้วย..
ผมนึกถึงทุนนักเรียน..”ยากจน”ของสพฐ. ให้โรงเรียนปีละ ๒ ครั้ง ยากจนพิเศษอีก ๒ ครั้ง โดยดูจากรายได้ของผู้ปกครอง แต่ให้เพียง ๓๐ % ของนักเรียนทั้งหมด
จึงมีนักเรียนเพียงบางคนเท่านั้น ที่ได้เป็นประจำ โดยสพฐ.จะไม่ดูที่ผลการเรียนหรือนิสัยใจคอแต่อย่างใด?..แต่ข้อมูลโดยทั่วไป..นักเรียนควรจะได้รับทุนการศึกษาทั้งโรงเรียน เพราะนักเรียนมีจิตอาสาและอ่านคล่อง..แม้จะไม่ยากจนมากนักก็ตาม
ขอบคุณ “แสนพลพ่าย” ในวันนี้ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ วันที่หลั่งไหลสายธารของทีมนักกีฬาที่มีน้ำใจ ช่วยกันระดมทุนจากทุกภาคส่วน แล้วทอดผ้าป่าการศึกษา จากนั้นก็นำเงินทุกบาททุกสตางค์มามอบเป็นทุนการศึกษาและมอบเป็นเงินพัฒนาโรงเรียน
เลี้ยงอาหารกลางวันแก่นักเรียนและผู้ปกครองทุกคน ส่วนข้าวสารอาหารแห้งได้มอบให้โครงการอาหารกลางวันของโรงเรียน ตลอดจนอุปกรณ์การเรียนและอุปกรณ์กีฬาอีกมากมาย
ทางโรงเรียน..จึงได้ขอบคุณ “แสนพลพ่าย”ด้วยการแสดงกายบริหารกลางสนามฟุตบอล จำนวน ๒ ชุด ก่อนที่จะมีการแข่งขันฟุตบอลเชื่อมสัมพันธไมตรี....
งานในวันนี้..ผมมีข้อสังเกตบางประการ ที่ผมมองเห็นในแบบที่เป็นได้ทั้งกำลังใจและที่ขัดแย้งในตัวเอง..ที่ผมยังคาดไม่ถึง..มากกว่าการที่ผมจะคาดหวัง..
เพราะผมให้การต้อนรับคณะใหญ่ๆมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ผมคิดว่าถ้ามีการพักค้างคืนที่โรงเรียน ผมต้องเตรียมการให้พร้อมกว่าในวันนี้..
ในส่วนที่ผมมองเห็นและเป็นปลื้มก็คือผู้ปกครองให้ความร่วมมือ คณะครูและนักเรียนร่วมด้วยช่วยกันให้การต้อนรับ อย่างสมศักดิ์ศรีโรงเรียนขนาดเล็ก และคู่ควรกับคุณค่าของธารน้ำใจที่หลั่งไหลมา..อย่างน่าประทับใจ..
ข้อที่ต้องปรับปรุงแก้ไข..หัวใจ..อยู่ที่สภาพแวดล้อมของโรงอาหาร..ที่ผมเคยคิดไว้ว่าจะพัฒนา..แต่ยังไม่มีโอกาสได้ลงมือทำเสียที...
วันนี้..รู้สึกว่าต้องใส่ใจและพูดให้หัวใจได้รับฟัง แม้ว่าใกล้จะเกษียณและงานอื่นยังมีให้คิดและทำอีกมากมายก็ตาม แต่ก็ต้องพยายามสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ..ให้เกิดขึ้น
คงต้องเตือนตนนับตั้งแต่วันนี้..”หนทางใกล้ไกล..หาใช่อุปสรรค ระยะทางพิสูจน์อูฐ ทำอย่างพูด..พิสูจน์คน..”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓
