Best friend forever

พูดถึงเพื่อนซี้ ใครหลาย ๆ คนก็คงจะมีเพื่อนซี้ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต อาจจะคนหนึ่งหรือสองคน

แต่เชื่อว่าคงไม่ได้มีกันหลายคนหรอกใช่มั้ย เราเองก็อยากจะพูดถึงเพื่อนซี้คนนึงที่ผ่านเข้ามาในช่วงหนึ่งของชีวิต

เพื่อนคนสำคัญ ที่ทำให้รู้เรารู้จักคำว่ารักมากยิ่งขึ้น แต่เพื่อนคนนั้นไม่ใช่คนหรอกนะ เพื่อนซี้ของเราเป็นแมว

ก่อนที่จะไปทำความรู้จักเพื่อนเมียวคนนี้ จะขอเกริ่นเรื่องราวความเป็นมาซักนิด ขอออกตัวเลยว่าตอนเป็นเด็กเราไม่ชอบแมว

ชอบหมามากกว่าเยอะ เพราะที่บ้านเราค้าขายอยู่ใกล้กับตลาด เป็นทำธรรมดาที่จะมีแมวจรมาเกิดและสร้างความวุ่นวาย

ให้กับที่บ้านเป็นประจำ เจอแมวเป็นต้องสาดน้ำไล่อยู่บ่อยครั้ง แต่พอเรียนจบมากลับมาอยู่ที่บ้าน น้องฝาแฝดเราที่อยู่กรุงเทพ

รับเลี้ยงแมวจรไว้ที่หอที่พักอยู่ เพราะมันมาเกิดที่ตู้เสื้อผ้า ทำให้เกิดรักแมวขึ้นมา ประจวบเหมาะกับตอนนั้นที่บ้านมีแมวมาเกิด

เป็นแมวลายหน้ากาก ขาวดำ ดูน่ารัก เพราะปกติส่วนมากจะเจอแต่ลายสลิด ทำให้สนใจขึ้นมา น้องเราก็เชียร์ให้เลี้ยง

ซึ่งใช้เวลานานมากกว่าจะตีสนิทและเข้าใกล้ได้ แมวตัวนั้นก็คือคุโรเบ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าคุโร่ เป็นแมวตัวเมีย

ตอนเราตั้งชื่อเราเอามาจากชื่อแมวในการ์ตูนที่เป็นลายหน้ากากเหมือนกัน ซึ่งเป็นตัวผู้ด้วย เราไม่รู้ว่าคุโร่ เป็นตัวเมีย

ก็เลยตั้งชื่อให้ซะแมนเลย แล้วไม่ใช่แค่หลงในความน่ารักของคุโร่นะ ตอนนั้นมีแมวท้องแก่อีกสองตัวมาคลอดลูกที่บ้าน

รวม ๆ เลยเลี้ยงแมวในสังกัด 11 ตัว แต่ด้วยความที่ไม่มีความรู้ในการเลี้ยงแมวมาก่อน ไม่ได้พาไปฉีดวัคซีนกันหัดแมว

สุดท้ายพอมีแมวตัวนึงป่วยตาย ตัวอื่นก็เริ่มพากันป่วย ตัวไหนออกอาการเราก็รีบพาไปหาหมอ แต่ด้วยความที่ว่า

แมวส่วนใหญ่ยังเด็ก อายุไม่ถึง 1 ปี จึงต้านทานโรคไม่ไหวแล้วทยอยตายไปวันละตัวสองตัว ถือเป็นเรื่องที่แย่ที่สุด

ครั้งหนึ่งในชีวิตเลยก็ว่าได้ สุดท้ายแมวตัวที่เหลือรอดก็คือคุโร่นั่นแหล่ะ 1 ใน 11 ตัว จริง ๆ หมอบอกให้ทำใจเรื่องคุโร่

ถ้าไม่ผ่านคืนนั้น ก็คงไม่รอด แต่คุโร่ก็ผ่านมาได้ แล้วด้วยความที่เราสนิทกับคุณหมอแมว พอมีลูกค้าเก็บแมวจรมารักษา

แต่บอกว่าจะเอาไปให้ใครก็ได้เค้าไม่เลี้ยง หมอจึงยกแมวตัวนั้นให้เรา เพราะเห็นเรายังเศร้าใจเรื่องที่แมวตายไปเกือบหมด

และด้วยความที่แมวตัวนั้นสีเหมือนคุโร่เลย ถ้าไม่บอกคงคิดว่าโตมาเป็นพี่น้องกันแน่ ๆ และนั่นแหล่ะ เพื่อนซี้ที่เราพูดถึง

เป็นแมวลายหน้ากากตัวผู้ เราตั้งชื่อให้ว่าโมชิ ชื่อญี่ปุ่นเข้ากับคุโร่ ด้วยความที่คุโร่โตกว่า เราเลยเรียก พี่โร่ กับ น้องชิ

นี่ไงทางขวาคือพี่โร่ ทางซ้านคือน้องชิ ตอนนั้นตัวยังพอ ๆ กัน แต่พอโตขึ้นน้องซิตัวใหญ่กว่าเยอะเลย

นี่น้องชิตอนมาวันแรก ตัวเล็กนิดเดียวเอง น่ารักมาก ๆ เลย

จากเหตุการณ์ที่เราเสียแมวไปหลายตัว จึงทำให้เราเลี้ยงน้องชิด้วยความรักมาก และกลัวทุกวัน เป็นห่วงทุกวัน

ว่าน้องชิจะเป็นอะไรไป บ้านเรามีบริเวณกว้างมาก จึงเลี้ยงแบบปล่อยมาตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่เคยที่จะไม่เป็นห่วง

เวลาที่เรียกหาแล้วน้องชิ หรือพี่โร่ไม่มาหา เราเคยบอกเพื่อนหลาย ๆ คนว่าน้องชิเหมือนแมวกึ่งหมา ไม่ขี้เกียจ

นิสัยร่าเริง เรียกก็มา สั่งให้นั่งรอเวลาให้ของกินได้ วิ่งตามเรา ไปไหนมาไหนด้วยด้วยในบ้านเป็นประจำ เล่นซ่อนหากันก็ได้

เหมือนว่าได้เพื่อนซี้มาคนหนึ่งเลยจริง ๆ เราทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่บ้านด้วยกันอยู่ตลอด เหมือนมีเงาตามตัว

เราใช้เวลาร่วมกันทุกวันโดยไม่มีวันไหนที่ไม่รัก เป็นห่วง หรือคิดถึงน้องชิเลย ช่วงนั้นหูจะไวต่อเสียงกระดิ่งมาก

เพราะตอนเด็กน้องชิก็เคยไปสู้กับหมา กำลังจนมุม เรารีบวิ่งไปไล่หมาแบบไม่กลัวอันตรายเลย เวลานอนก็จะคอยฟัง

ถ้าได้ยินเสียงกระดิ่งก็จะอุ่นใจที่รู้ว่าน้องชิอยู่แถว ๆ นี้ เพราะกลางคืนไม่ได้นอนด้วยกัน มีแค่นาน ๆ ที หรือในช่วงที่

อากาศหนาว เพราะน้องชิชอบเที่ยวกลางคืน เราก็คิดว่าดี ตอนกลางวันจะได้นอนหลับ เพราะรถเยอะ กลัวจะโดนรถชน

ช่วงเวลาแห่งความสุขผ่านไปหนึ่งปี สองปี สามปี จนมาถึงวันที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด วันที่ไม่มีน้องชิอีกแล้ว

ปลายปี 2560 เราไปเที่ยวเชียงใหม่ช่วงหยุดวันพ่อ พอกลับมาถึงแม่มารับที่สนามบินเรารีบถามว่าน้องชิสบายดีมั้ย

เราถามแบบนี้ตลอด ทุกครั้งที่ไม่อยู่บ้านแล้วคุยโทรศัพกับแม่ แม่จะรู้ดีว่าเราห่วงน้องชิอยู่ตลอดมากแค่ไหน

พอถามแม่ทำเป็นไม่ได้ยิน เราก็ไม่คิดอะไร พอถึงบ้านเราก็เรียกหา แล้วแม่เริ่มมีท่าที่แปลก ๆ เราจับมือแม่เย็นมาก

เราเลยถามตรง ๆ แม่ร้องไห้แล้วบอกว่าน้องชิไปแล้ว เราช็อคมาก เพราะเราคิดว่าถ้าเป็นอะไรอย่างมากก็คงป่วย

หรือกำลังรักษาอยู่  ทุกคนที่บ้านเสียใจกับเรื่องนี้มาก แม่บอกว่าน้องชิถูกรถชนเมื่อวันก่อน คนที่ชนไม่จอดรถเลยได้ซ้ำ

ไม่รู้ว่าใครชน แต่บ้านเราขายขนมอยู่ร้านติดถนน มีคนตะโกนว่าแมวถูกรถชน พี่ ๆ ที่ร้านรีบไปดู แต่ก็ช่วยไว้ไม่ได้

ไม่มีน้องชิอีกต่อไปแล้ว ถือเป็นเรื่องแปลกมาก เพราะปกติเวลาบ่าย 3 ที่น้องชิถูกรถชน เป็นเวลาที่ส่วนมากน้องจะนอน

นอนกลางวันอยู่แถวหลังบ้านตลอด ไม่ใช่ไปเล่นที่ถนน เพื่อนซี้ที่ดีที่สุดของเรา เพื่อนที่เรารักมากที่สุดในโลก

เราร้องไห้ทุกวันอยู่ 2 อาทิตย์ และยังคิดถึงน้องชิอยู่จนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้ก็เหลือแค่พี่โร่คนเดียวแล้ว

เราเลยรักและอยากดูแลพี่โร่ให้ดีที่สุด ข้อแตกต่างของน้องชิกับพี่โร่คือ พี่โร่เป็นแมวที่ขี้กลัว กลัวทุกอย่างยกเว้นเรา 

แต่ตอนนี้เราไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ยังดีนะที่พี่โร่ไปอ้อนแม่กับคนอื่นที่บ้านแทนอยู่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนแทบจะมีเราคนเดียวที่จับพี่โร่ได้

ทั้งที่เลี้ยงมาหลายปี ส่วนน้องชิเป็นแมวที่ไม่กลัวอะไรเลยนอกจากหมอฉีดยา น้องชิเฟรนลี่ เล่นกับทุกคน

ไม่กลัวอะไรแม้กระทั่งรถ... แต่ถึงน้องชิจะจากไปแล้ว น้องชิก็ยังอยู่ในใจเราเสมอ

เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน ขอบคุณนะน้องชิ รักลูกเสมอนะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกส่วนตัว ... นางสาวกล้วยไม้ ศักดิ์ชาตรีชาญ



ความเห็น (45)

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ศักดิ์ชาตตรีชาญ เป็นกำลังใจในผลงานและงานเขียนของคุณนะค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ดิฉันประทับใจการเขียนของคุณมากค่ะ เป็นกำลังใจในการสร้างบทความที่ดี ๆ แบบนี้ต่อไปค่ะ แมวน่ารักมากๆ ค่ะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับ คุณกล้วยไม้ ผมชื่นชมผลงานของคุณนะครับ เป็นกำลังใจให้ครับ เขียนงานให้อ่านอีกนะครับ

สวัสดีครับ คุณกล้วยไม้ เป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะครับ น้องน่ารักมากครับ ทาสแมวที่แท้ทู อิ้อิ้

สวัสดีคะ คุณกล้วยไม้ เป็นกำลังใจให้ในงานเขียนนะคะ น้องแมวคงดีใจนะที่ทุกบรรทัดมีแต่น้องแมว

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ฉันประทับใจในงานเขียนและเป็นกำลังใจให้กับงานเขียนของคุณนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ดิฉันประทับใจในงานเขียนของคุณค่ะ น้องแมวเหมียวน่ารักมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีครับ คุณกล้วยไม้ ประทับใจในงานเขียนของคุณครับ เราเจอทาสเเมวตัวจริงละ เป็นกำลังใจให้ครับ ขอบคุณมากครับ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ดิฉันชื่นชอบในการเขียนผลงานของคุณอ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้คุณนะคะขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับคุณกล้วยไม้ ผมประทับใจในงานเขียนของคุณมาก เป็นกำลังใจให้ในงานเขียนครั้งต่อไปครับ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ฉันประทับใจในงานเขียนของคุณมาก ขอเป็นกำลังใจให้ในงานเขียนครั้งต่อไปค่ะ

สวัสดีครับคุณกล้วยไม้ ศักดิ์ชาตรีชาญ ประทับใจงานเขียนของคุณมากครับ เป็นกำลังใจให้มีงานเขียนดีๆแบบนี้อีกนะครับ

สวัสดีครับคุณกล้วยไม้ น้องน่ารักครับ ในฐานะทาสแมวเช่นกัน เป็นงานเขียนที่ดี เป็นกำลังใจให้ครับในงานเขียนต่อ ๆ ไปครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณกล้วยไม้ ผมชอบงานเขียนของคุณมากครับเขียนได้ดีครับ ถ่ายทอดเรื่องราวได้ดีมากครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ ขอบคุณมากครับ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ดิฉันประทับใจในงานเขียนของคุณมากค่ะ ดิฉันชื่นชมในความรักความผูกพันที่คุณมีกับน้องนะคะ น้องน่ารักมากค่ะ ขอบคุณที่แบ่งปันบทความน่ารัก ๆ ให้ได้อ่านนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ดิฉันชื่นชมผลงานของคุณนะค่ะ เขียนได้น่าประทับใจมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ในการสร้างสรรค์ผลงานต่อๆไปอีกนะค่ะ

ขอบคุณ คุณพัชรินทร์ นะคะ

ขอบคุณ คุณกรกต นะคะ

ขอบคุณ คุณทศวรรษ นะคะ

ขอบคุณ คุณอภิวัฒน์ นะคะ

ขอบคุณ คุณสุภชัย นะคะ

ขอบคุณ คุณศิริมงคล นะคะ

ขอบคุณ คุณศักดิ์ชัย นะคะ

ขอบคุณ คุณวชิรวิชญ์ นะคะ

ขอบคุณ คุณฤทธิพงศ์ นะคะ

ขอบคุณ คุณภัทรวิชญ์ นะคะ

ขอบคุณ คุณทินวัฒน์ นะคะ

ขอบคุณ คุณชัชวาล นะคะ

ขอบคุณ คุณเฉลิมศักดิ์ นะคะ

ขอบคุณ คุณกิตติวัฒน์ นะคะ

ขอบคุณ คุณอรอุมา นะคะ

ขอบคุณ คุณหทัยรัตน์ นะคะ

ขอบคุณ คุณโสภิดา นะคะ

ขอบคุณ คุณสุนิสา นะคะ

ขอบคุณ คุณสิริญาภร นะคะ

ขอบคุณ คุณวิภารัตน์ นะคะ

ขอบคุณ คุณอังคณาภัค นะคะ

ขอบคุณ คุณเปรมประภา นะคะ

ขอบคุณ คุณประภาพร นะคะ

ขอบคุณ คุณนริศรา นะคะ

ขอบคุณ คุณนภัสวรรณ นะคะ

ขอบคุณ คุณจีรภา นะคะ

ขอบคุณ คุณกวิสรา นะคะ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ฉันชื่นชอบบทความนี้มาก ๆ ค่ะ เป็นบทความที่แสดงให้เห็นอีกมุมหนึ่งของคุณ และที่สำคัญคือฉันเองก็ชอบแมวมาก ๆ แล้วก็เสียใจกับการจากไปของน้องแมวด้วยนะคะ

สวัสดีค่ะ คุณกล้วยไม้ ดิฉันชื่นชมในสิ่งที่คุณได้เขียนมาเป็นผลงานที่น่าประทับใจและขอให้กำลังใจนะคะขอบคุณมากค่ะ