Thankful..For..More Than Thanks

Thankful  For..More Than Thanks..



ตั้งแต่ข้าพเจ้าได้มีโอกาสลืมตาขึ้นมาอยู่บนโลกใบนี้..จนมาถึงปลายปี พ.ศ.๒๕๖๒ นี้..
การเดินทางของชีวิตข้าพเจ้า ประสบพบเจอกับสิ่งต่าง ๆ รวมถึงผู้คนมากมาย ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต
ไม่ว่าจะผ่านมาแล้วผ่านไป ผ่านมาแต่ไม่ผ่านไป...ล้วนทำให้ข้าพเจ้ามีประสบการณ์ในชีวิต..ทั้งดีและร้าย
ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ข้าพเจ้าได้ใช้ประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามานี้เป็นบทเรียนแห่งชีวิต
ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้บทเรียนแห่งชีวิตนี้มากมายเหลือเกิน...
การเดินทางของชีวิตมาจนถึงปัจจุบันนี้ได้...ต้องก้าวผ่านเรื่องราวต่าง ๆ นับไม่ถ้วน
จนกลายมาเป็นตัวข้าพเจ้อย่าทุกวันนี้ ข้าพเจ้าอยากจะขอบคุณ..ที่มากกว่ายิ่งกว่าการขอบคุณ
ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายในชีวิต
..................................................

ขอบคุณที่ ๑ ขอบคุณ พ่อแม่ ที่ให้ชีวิต...ได้ออกเดินทางจนมาถึงทุกวันนี้
ขอบคุณที่ ๒ ขอบคุณ อากาศ  ที่ทำให้หายใจได้อยู่จนถึงทุกวันนี้..แม้อาจจะมีบางวันที่อากาศมีค่า PM 2.5 เกินค่ามาตรฐาน
ขอบคุณที่ ๓ ขอบคุณ ตัวเอง ที่พาตัวเองออกเดินทางมาจนถึงทุกวันนี้
ขอบคุณที่ ๔ ขอบคุณ ร่างกาย ที่อดทนต่อความทรมาน ความเจ็บปวดจากโรคภัยไข้เจ็บมากมาย
ขอบคุณที่ ๕ ขอบคุณ จิตใจ ที่ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวร้ายดีมากน้อยเพียงใดก็ยังพาชีวิตยืนหยัดอยู่ได้
ขอบคุณที่ ๖ ขอบคุณ คุณย่า ที่เลี้ยงดูในวัยเด็กเมื่อยามที่พ่อกับแม่ต้องไปทำงาน
ขอบคุณที่ ๗ ขอบคุณ น้าสาว ที่เป็นที่เสมือนโกดังของขวัญคอยหยิบยื่นของดี ๆ สิ่งดี ๆ ให้เสมอ
ขอบคุณที่ ๘ ขอบคุณ อาหารอร่อย ๆ ฝีมือพ่อ ที่ทำให้กลายเป็นคนชอบทานอาหารพื้นเมือง และได้รู้ว่าฝีมือการทำอาหารของพ่ออร่อยกว่าแม่
ขอบคุณที่ ๙ ขอบคุณ คุณตา ที่สอนให้รู้จักการให้รู้จักการวิชานวดตัวด้วยฝ่าเท้าเพราะคุณตาคือลูกค้ารายแรก  ^__^
ขอบคุณที่ ๑๐ ขอบคุณ พี่สาว ที่เป็นจุดเริ่มต้นให้รู้จักการสอน..และทำให้รู้จักความสุขจากการสอน
ขอบคุณที่ ๑๑ ขอบคุณ ครูยุพิน ครูสอนวิชาภาษาไทยสมัยประถมที่สอนจนมีทักษะด้านภาษาที่ดี
ขอบคุณที่ ๑๒ ขอบคุณ ครูวิชา ก.พ.อ ที่สอนทักษะด้านฝีมือการประดิษฐ์จนมีทักษะติดตัวจนถึงทุกวันนี้
ขอบคุณที่ ๑๓ ขอบคุณ ครูอุดม ที่ให้โอกาสได้เข้าร่วมวงดุริยางค์ของโรงเรียนแต่เสียดายที่ไม่ได้เล่นเบลลีล่า
ขอบคุณที่ ๑๔ ขอบคุณ เพื่อนสมัยประถม ที่สานฝันการเป็นนักร้องนักเต้นวงบาซูด้วยการในเราเดี่ยวขาเต้นเพลง
"โธ่..เอ้ย ไหนบอกให้แม่มาขอ"
ขอบคุณที่ ๑๕ ขอบคุณ การละเล่นกระโดดยาง ที่ทำให้ใครๆก็อยากได้ตัวเราไปอยู่ในทีมเพื่อเล่นแม่ "เขย่งสุดมือ"
ขอบคุณที่ ๑๖ ขอบคุณ งานกีฬาสีสมัย ป.๑ ที่ทำให้รู้จักการเป็นเชียร์ลีดเดอร์
ขอบคุณที่ ๑๗ ขอบคุณ เพื่อนเล็ก ผู้ที่สอบได้ที่ ๑ ของห้องเสมอตั้งแต่ ป.๑ - ป.๕ ผู้เป็นแรงบันดาลใจว่าจะเรียนยังไงให้ได้ที่ ๑
ขอบคุณที่ ๑๘ ขอบคุณ เพื่อนจอย ผู้มีพรสวรรค์ด้านการวาดรูปสมัยประถมทำให้เรามีตัวอย่างการวาดรูปคนที่ไม่ใช่หัวกลมๆ
กับตัวเป็นก้างอีกต่อไป
ขอบคุณที่ ๑๙ ขอบคุณ ผืนนาของคุณยาย ที่ทำให้รู้จักวิถีชีวิตชาวนาและขั้นตอนที่กว่าจะมาเป็นข้าวให้เรากิน
ขอบคุณที่ ๒๐ ขอบคุณ หนองน้ำริมนา ที่ทำให้รู้จักวิธีจับปลาแบบต่าง ๆ 
ขอบคุณที่ ๒๑ ขอบคุณ ฝายน้ำริมนา ที่เป็นเหมือนสระว่ายน้ำที่แรกที่ได้ลงเล่นน้ำใสอย่างสนุกสนาน
ขอบคุณที่ ๒๒ ขอบคุณ จักรยานคันน้อย ที่ทำให้วัยเด็กได้มีโอกาสไปในที่ต่างๆได้ไกลขึ้นกว่าการเดิน
ขอบคุณที่ ๒๓ ขอบคุณ วิชาพละ ที่ทำให้ในแต่ละเทอมได้ออกกำลังกายในกีฬาที่ไม่ซ้ำกัน
ขอบคุณที่ ๒๔ ขอบคุณ เพื่อน ๆ ทีมวอลเล่ย์บอล ที่คอยเล่นวอลเล่ย์บอลทุกครั้งที่มีเวลาพัก..แม้ว่าจะตบจนบอลแตกไปหลายลูกแล้วก็ตาม
ขอบคุณที่ ๒๕ ขอบคุณ ครูสังคมสมัย ม.ต้น ที่สร้างแรงบันดาลใจและความชอบในการเรียนวิชาสังคมจากวิธีการสอนที่สนุกมาก ๆ 
ขอบคุณที่ ๒๖ ขอบคุณ คณะสังคม ที่มีกระบวนการสอนให้เป็นคนรู้จักคิดวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง..แม้จะวิเคราะห์ได้บ้างไม่ได้บ้างก็ตาม
ขอบคุณที่ ๒๗ ขอบคุณ เพลง In the end ของ วง Linkin Park ที่ทำให้สามารถร้องเพลงสากลได้แบบไม่ดำน้ำเป็นเพลงแรก
ขอบคุณที่ ๒๘ ขอบคุณ หนังสือการ์ตูน ที่ทำให้รู้จักวิธีผ่อนคลายจากวิชาคณิตที่แสนเคร่งเครียด
ขอบคุณที่ ๒๙ ขอบคุณ การ์ตูนเรื่อง Slam Dunk ที่ทำรู้จักวิธีการอ่านหนังแบบญี่ปุ่น คืออ่านจากข้างหลังไปข้างหน้า
ขอบคุณที่ ๓๐ ขอบคุณ วีดีโอการแสดงคอนเสริต์วง X Japan ที่ทำให้รู้จักเพลงญี่ปุ่นและซาบซึ้งตามแม้จะไม่รู้ความหมายของเพลงก็ตาม
ขอบคุณที่ ๓๑ ขอบคุณ วีดีโอการแสดงคอนเสิร์ตของวง Linkin Park Live in Texas ที่ทำให้เข้าใจความสนุกสนานของการแสดงสด
ขอบคุณที่ ๓๒ ขอบคุณ คณะแม่บ้านของหมู่บ้าน ที่ให้โอกาสได้แต่งชุดไทยถือป้ายนำขบวนงานประจำปีทั้งที่ใจอยากนั่งบนรถประดับ
ขอบคุณที่ ๓๓ ขอบคุณ ครูสอนการแสดงเต้น และรำไทย ที่ทำให้มีโอกาสได้แสดงความสามารถและมีทักษะการเต้นการรำติดตัวอยู่บ้าง
ขอบคุณที่ ๓๔ ขอบคุณ เพื่อนผู้ชายสมัยประถม ที่ทำให้รู้ว่าเราแข็งแกร่งขนาดที่เถียงกันแล้วผู้ชายร้องไห้
ขอบคุณที่ ๓๕ ขอบคุณ แสงอาทิตย์ในยามเช้า ที่ทำให้รู้ว่าชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ...
ขอบคุณที่ ๓๖ ขอบคุณ ปลาแซลม่อน ที่ทำให้รู้ว่ายังมีอาหารที่อร่อย ๆ อยู่บนโลกใบนี้อีกอย่างหนึ่ง
ขอบคุณที่ ๓๗ ขอบคุณ กุ้งเผา ที่ทำให้รู้ว่านอกจากปลาแซลม่อนจะอร่อยแล้ว..กุ้งเผาก็อร่อยเช่นกัน
ขอบคุณที่ ๓๘ ขอบคุณ ชาเย็น ที่ช่วยให้ร่างกายสามารถยืนหยัดต่อสู้กับสิ่งต่าง ๆ ได้ทั้งวัน
ขอบคุณที่ ๓๙ ขอบคุณ หมูกะทะ ที่เป็นเสมือนอาหารที่คืนความสุขให้แก่ร่างกายได้เติมพลัง..เมื่อต้องการพลังกาย
ขอบคุณที่ ๔๐ ขอบคุณ พระอาจารย์สอนกรรมฐานแห่งวัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหาร ที่ทำให้ได้ฝึกฝนการทำสมาธิขั้นสูง
ขอบคุณที่ ๔๑ ขอบคุณ หลวงปู่ทอง สิริมังคโล ผู้เป็นแบบอย่างที่ดีแห่งการเจริญสมาธิ เจริญสติภาวนา
ขอบคุณที่ ๔๒ ขอบคุณ ประเทศพม่า ประเทศแรกที่มีโอกาสได้สัมผัสกับการท่องเที่ยวในต่างแดน
ขอบคุณที่ ๔๓ ขอบคุณ ประเทศมาเลเชีย ประเทศที่สองที่มีโอกาสใช้สามารถในการท่องโลกกว้างเพียงลำพัง
ขอบคุณที่ ๔๔ ขอบคุณ ปางอุ๋ง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ทำให้เห้นความสวยงามของไอหมอกเหนือผิวน้ำ
ขอบคุณที่ ๔๖ ขอบคุณ ดอยอินทนนท์ ที่ทำรู้จักกับความหนาวเหน็บที่สุดในชีวิต
ขอบคุณที่ ๔๗ ขอบคุณ การเดินทางจากเชียงใหม่ไปกาญจนบุรีด้วยมอเตอร์ไซด์ ที่ทำให้เราเห็นถึงความมุ่งมั่นและอดทนของตนเอง
ขอบคุณที่ ๔๙ ขอบคุณ การเดินทางสู่น้ำตกทีลอซู ที่ทำให้รู้ว่ากว่าจะเจอน้ำตกที่สวยงามตกผ่านอุปสรรคอะไรมาบ้าง
ขอบคุณที่ ๕๐ ขอบคุณ ประเพณีรับน้องขึ้นดอย ที่ทำให้ได้รับการฝึกฝนระเบียบวินัย การสร้างความสามัคคีในหมู่คณะ
ขอบคุณที่ ๕๑ ขอบคุณ เพื่อนสนิท ม.ปลาย จากคนที่เกือบจะหลงทางเพื่อนช่วยพาให้กลับมาเดินในเส้นทางที่ถูกที่ควร
ขอบคุณที่ ๕๑ ขอบคุณ เพื่อนไก่ ที่ทำให้รู้จักการนอนบ้านเพื่อนครั้งแรกในชีวิตว่ามันสนุกมาแค่ไหน
ขอบคุณที่ ๕๒ ขอบคุณ เพื่อนแพท ที่ทำให้รู้จักตำแหน่งที่ปรึกษาส่วนตัวที่ทำหน้าที่แนะนำ ให้กำใจเพื่อนเสมอมา
ขอบคุณที่ ๕๓ ขอบคุณ เพื่อนจ๋า ที่ทำให้กลายเป็นเพื่อนเจ้าสาวครั้งแรก และช่วยเตรียมงานก่อนเจ้าสาวจะมาถึงงานอีก
ขอบคุณที่ ๕๔ ขอบคุณ น้องชาย ที่ทำให้รู้จักความรัก และผูกพันธ์แบบพี่น้อง ถึงแม้จะรู้สึกว่าน้องชายจะเหมือนลูกชายมากกว่าก็ตาม
ขอบคุณที่ ๕๕ ขอบคุณ โทรศัพท์ ที่ช่วยให้คนไกลอยู่ใกล้ขึ้นด้วยการพูดคุยได้สะดวกทุกที ทุกเวลา
ขอบคุณที่ ๕๖ ขอบคุณ คอมพิวเตอร์ ที่ทำให้รู้จักเทคโนโลยีการสื่อสารรูปแบบใหม่ และยังเป็นเสมือนแหล่งเรียนรู้ขนาดย่อมอีกด้วย
ขอบคุณที่ ๕๗ ขอบคุณ ผู้ปกครองนักเรียนที่เรียนพิเศษ ที่ไว้วางใจให้มาเรียนพิเศษด้วยตั้งแต่ยังเรียนไม่จบและไม่ได้เรียนสายครูมา
ขอบคุณที่ ๕๘ ขอบคุณ ข้าวฟ่าง สุนัขตัวแรกที่เลี้ยงดูทะนุถนอมเหมือนลูก ทำให้มีจิตใจที่อ่อนโยน มีเมตตาต่อสัตว์ (ยกเว้นยุง)
ขอบคุณที่ ๕๙ ขอบคุณ ทะเล ที่มีลมเย็น ๆ ให้รับอากาสที่สดชื่น หาดทรายสวย ๆ เอาไว้เล่นปราสาททราย
ขอบคุณที่ ๖๐ ขอบคุณ ภูเขา ที่ทำให้เห็นภาพบรรยากาศจากที่สูง เห็นทะเลหมอกสวย ๆ 
ขอบคุณที่ ๖๑ ขอบคุณ สระว่ายน้ำ ที่มีโอกาสได้ไปเล่นน้ำจนเกือบจมน้ำ..แต่ก็ทำให้ว่ายน้ำเป็นในที่สุด
ขอบคุณที่ ๖๒ ขอบคุณ หนังสือวิชาภาษาไทย ที่ทำให้มีโอกาสได้อ่านวรรณกรรม วรรณคดีสนุก ๆ หลายเรื่อง
ขอบคุณที่ ๖๓ ขอบคุณ หนังสือวิชาสังคม ที่ทำให้ได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ เหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ความเป็นไปเป็นไปทางประวัติศาตร์
ขอบคุณที่ ๖๔ ขอบคุณ หนังสือวิชาภาษาอังกฤษ ที่ทำให้รู้จักวัฒนธรรมตะวันตกผ่านบทเรียน บทสนทนาในหนังสือ
ขอบคุณที่ ๖๕ ขอบคุณ หนังสือวิชาวิทยาศาสตร์ ที่ทำให้ได้เรียนรู้การทดลองที่แปลกใหม่ การลุ้นผลที่น่าตื่นเต้นของการทดลอง
ขอบคุณที่ ๖๖ ขอบคุณ บทอาขยาน ระดับ ม.๕ มหาเวชสันดรชาดก ที่ทำให้รู้จักการข้ามผ่านขีดจำกัดแห่งการท่องบทอาขยานแบบเดิม ๆ 
ขอบคุณที่ ๖๗ ขอบคุณ บทสูตรคูณ แม่ ๑ - ๒๕ ที่ช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้นในการคูณจำนวน
ขอบคุณที่ ๖๘ ขอบคุณ วิชาสถิติ ๑ และ สถิติ ๒ ที่ทำให้ได้รู้ความจริงว่านอกจากวิชาคณิตที่เรียนไม่เข้าแล้ว
เรายังมีวิชาสถิติที่งงมากและยากมาก
ขอบคุณที่ ๖๙ ขอบคุณ ความผิดพลาดต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามา เป็นบทเรียนในกับชีวิตได้เรียนรู้
ขอบคุณที่ ๗๐ ขอบคุณ โอกาสต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้ได้รับประสบการณ์มากมาย
ขอบคุณที่ ๗๑ ขอบคุณ ภาษาอังกฤษ ที่นำพาชีวิตมาสู่เส้นทางเดินในปัจจุบันนี้
ขอบคุณที่ ๗๒ ขอบคุณ สมุด ที่เป็นพื้นที่ในการเสริมสร้างการเรียนรู้ ฝึกฝน ผ่านการจดบันทึกต่างรวมถึงเป็นความทรงจำสำรอง
ขอบคุณที่ ๗๓ ขอบคุณ สมอง ที่ยังคงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพในการคิด เรียนรู้ จดจำสิ่งต่าง ๆ  แม้บางครั้งจะถูกใช้งานอย่างหนัก
ขอบคุณที่ ๗๔ ขอบคุณ ดวงตาคู่นี้ ที่ทำให้เห็นสิ่งต่าง ๆ รอบตัว 
ขอบคุณที่ ๗๕ ขอบคุณ รอยยิ้มจากคนรอบข้าง ที่เป็นเสมือนน้ำที่มาหล่อเลี้ยงจิตใจให้สดชื่น
ขอบคุณที่ ๗๖ ขอบคุณ อาจารย์ลัดดา ที่ให้โอกาสได้ก้าวเข้ามาทำงานในสายวิชาชีพครู และสนับสนุนส่งเสริมงานด้านนี้
ขอบคุณที่ ๗๗ ขอบคุณ นักเรียนรุ่นแรก ปีการศึกษา ๒๕๕๙ ที่ทำให้รู้จักตัวเองมากขึ้นว่างานที่ถนัดคือการสอน
ขอบคุณที่ ๗๘ ขอบคุณ นักเรียนรุ่นปีการศึกษา ๒๕๖๑ ที่ทำให้กลายเป็นครูอย่างแท้จริง
ขอบคุณที่ ๗๙ ขอบคุณ คุณครูหมวดวิชาภาษาไทย ที่คอยร่วมมือร่วมใจกันในการทำงานต่าง ๆ 
ขอบคุณที่ ๘๐ ขอบคุณ คุณครูชาวต่างชาติที่โรงเรียน ที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมงาน เป็นครูสอนภาษา และแบ่งปันเทคนิคการสอน ความรู้ใหม่ ๆ  
ขอบคุณที่ ๘๑ ขอบคุณ อาหารกลางวันที่โรงเรียน ที่ทำให้รู้สึกโชคดีที่ไม่ต้องมานั่งคิดว่ากลางวันนี้จะกินอะไร
สารอาหารครบถ้วน และอร่อยมาก
ขอบคุณที่ ๘๒ ขอบคุณ โรงเรียนนานาชาติอมเริกันแปซิฟิก(ประถม) ที่ทำให้ได้รู้จักและเรียนรู้การจัดการเรียนที่สอนที่ช่วยส่งเสริมศักยภาพ
ของผู้เรียนที่มีความแตกต่างกัน
ขอบคุณที่ ๘๓ ขอบคุณ หลักสูตร PYP ที่ช่วยให้เกิดการจัดทำแผนบรูการณ์การที่สอดคล้องกันในชั้นเรียนทั้งหมด และฝึกการคิดเชิงสร้างสรรค์
ขอบคุณที่ ๘๔ ขอบคุณ ระบบ Google ที่ทำให้ชีวิตการทำงาน และการเรียนง่ายขึ้น
ขอบคุณที่ ๘๕ ขอบคุณ App Goodnote ที่ช่วยให้ไม่ต้องพกสมุดหลายเล่มเวลาเรียน ประหยัดกระดาษ รักษาสิ่งแวดล้อม
ขอบคุณที่ ๘๖ ขอบคุณ แก้วน้ำประจำตัว ที่เอาไว้ใส่ชาเย็นเพิ่มพลังกายในการเรียน การทำงาน ลดขยะจากแก้วพลาสติก
รักษ์โลก และได้ส่วนลดในการซื้อ ๕ บาท ณ ร้าน อเมซอน
ขอบคุณที่ ๘๗ ขอบคุณ ห้องเรียน ณ โรงเรียน ที่เป็นทั้งห้องเรียน ห้องทำงาน ห้องทำการบ้าน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วจริง ๆ 
ขอบคุณที่ ๘๘ ขอบคุณ I - pad ที่เป็นเครื่องมือสารพัดประโยชน์ใช้ได้ทั้งการทำงานและการเรียน
ขอบคุณที่ ๘๙ ขอบคุณ รถของตัวเอง ที่เป็นพาหนะออกเดินทางไปท่องโลกกว้าง เดินทางไปทำงาน เดินไปเรียน ด้วยความสะดวกสบาย
ขอบคุณที่ ๙๐ ขอบคุณ 7- 11 ที่หิวเมื่อไหร่ก็แวะมาได้ตลอดคอยเติมพลังกายให้แข็งแรง
ขอบคุณที่ ๙๑ ขอบคุณ ลานจอดรถเอกชน ที่ทำให้เรากระตือรือล้นที่จะมาเรียนแต่เช้า เนื่องจากมาสายจะต้องไปจอดไกลมาก
ขอบคุณที่ ๙๒ ขอบคุณ โรงอาหารมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ที่ทำให้อื่มท้องในมื้อเที่ยง และร่างกายได้ออกกำลังกาย
ด้วยการเดินทางไกล 
ขอบคุณที่ ๙๓ ขอบคุณ ลิฟท์ ที่ทำให้การขึ้นไปเรียน ณ ชั้น ๘ ไม่ต้องเหนื่อยอีกต่อไป (ยกเว้นว่ารีบกลัวเข้าไม่ทันอาจารย์เช็คชื่อ)
ขอบคุณที่ ๙๔ ขอบคุณ ห้องเรียน ๒๙๐๘๕ ห้องแห่งความรู้ที่เป็นดังพื้นที่แห่งการเรียนรู้กระบวนวิชาต่าง ๆ 
ขอบคุณที่ ๙๕ ขอบคุณ มหาวิทยาราชภัฏเชียงใหม่ ที่เปิดหลักสูตร ป.บัณฑิต เพื่อให้ได้มาเรียนรู้กระบวนการต่าง ๆ ที่จะออกไปเป็นครูที่ดี
ขอบคุณที่ ๙๖ ขอบคุณ ลูกสาว ที่เป็นดั่งพลังใจ ที่คอยเติมพลังใจให้สดใส มีกำลังใจในการสิ่งต่าง ๆ
ขอบคุณที่ ๙๗ ขอบคุณ สามี ที่พาออกไปเจอโลกกว้างด้วยการไปเที่ยวยังสถานที่ต่าง ๆ  อีกทั้งคอยสนับสนุน ช่วยเหลือในทุก ๆ เรื่อง 
ขอบคุณที่ ๙๘ ขอบคุณ เพื่อน ๆ ป ๖๒.ป.บัณฑิต ๒.๕ ทุกคน ที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันมาโดยตลอด
ขอบคุณที่ ๙๙ ขอบคุณ Gotoknow สำหรับพื้นที่ดี ๆ ที่ใช้ในการแบ่งปันเรื่องราว และ ความรู้
ขอบคุณที่ ๑๐๐ ขอบคุณ วิชาความเป็นครู ที่มีโอกาสได้พูด "คำขอบคุณ" ที่มากกว่าการขอบคุณ


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------