สงสัยจะเป็น.....ยาเสพติดชนิดหนึ่ง...ที่ต้องเสพย์ทุกวัน

ถ้าไม่เห็นซะ...ก็แล้วไป  แต่ทำใจไม่ได้  เมื่อเผ็นอินเทอร์เนตและเครื่องคอมพิวเตอร์  หัวใจต้องเรียกร้อง ..ร้องหาแต่เธอ

ครูอ้อยติดเธองอมแงมเสียแล้ว  ถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น

อย่างนี้สิ..คือ...ชีวิต...blogger..อย่างครูอ้อย

 

เมื่อวานนี้  ครูอ้อยไปสัมมนาทางวิชาการ  ทางมหาวิทยาลัยได้อนุเคราะห์ส่งครูออ้ยกับเพื่อนติ๋ง  นักศึกษา  ปร.ด.เข้าสังเกตการณ์และศึกษาเรียนรู้ในงานทางวิชาการ

ในงานนี้ครูอ้อยเห็นรถ 2 คันจอดอยู่ที่ลานจอดรถ  มันคือรถถ่ายทอดข่าว  และรถจานดาวเทียม

ครูอ้อยจอดรถของครูอ้อยใกล้ๆและคิดว่า  วันนี้มีโอกาสต้องเข้ามาอ่านและเขียน....ในบล็อก....ให้จงได้

ตอนกลางวัน...หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้ว  เพื่อนติ๋งพากันไปถ่ายรูป  สมมติตนเองว่ามาจากต่างจังหวัด  ...เขาจะเชื่อไหมนี่  ใส่สูทมีอาร์มรามคำแหงด้วย  อ๋อ..ต้องเชื่อ เพราะรามมีสาขาเฉลิมพระกียรติที่ต่างจังหวัดด้วย

ครูอ้อยถ่ายรูปไป  วิ่งคลิกที่เครื่องมอนิเตอร์  เพราะความเร็ว....ช้ามาก

และได้เข้า GtoKnow ด้วย  อวดเพื่อนติ๋งนิดนึง  เพื่อนติ๋งบอกว่า  รูปภาพประจำตัวไม่สวยเลย

ดูประเดี๋ยวเดียวก็ต้องเข้าห้องประชุมอีก   เรื่องที่ฟังนั้นต่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจ  แต่ครูอ้อยสงสัยว่า.....จำนวนคนที่เข้ามานั้นต่างจากจำนวนคนที่อยู่เมื่อเช้านี้อย่างสิ้นเชิง

ครูอ้อยเลือกเข้าห้องที่ 1 พูดเรื่องกฏหมายเกี่ยวกับอินเทอร์เนต  โดย ศ.ดร.ศรีศักดิ์ จามรมาน  ครูอ้ยฟังรู้เรื่อง  เพระท่านอ่านจาก Power Point  และเราก็อานตามไปด้วย  ท่านทำการบ้านมาดีมากเลย

ดู  ฟัง  แต่ไม่เคยถาม  ไม่ได้เตรียมมาถามเลย อาจารย์ที่ปรึกษาตอนเรียนปริญญาโท  บอกกับครูอ้อยว่า  ต้องลุกขึ้นไปถามอย่างสมภาคภูมิ  ครูอ้อยคิดว่า ........ยังไม่มีความภาคภูมิเลย

แล้วเปลี่ยนห้องเป็นห้องที่ 2 เพื่อควานหาน้องนิว คนจำนวนน้อยแบบนี้  น่าจะหาได้ง่าย  แต่ก็หาไม่เจอในห้องนี้  ครูอ้อยเปลี่ยนเป็นห้องสุดท้ายคือห้องที่นั่งเมื่อเช้านี้  หาน้องนิว...ไม่พบอีกแล้ว  แต่ฟังนักศึกษาจากจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย  พูดภาษาอังกฤษพร้อม Power Point  น่ารักดี

ห้องสุดท้าย  ครูอ้อยกลับมาห้อง 2  พบเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง  ตัดผมแบบน้องนิวในรูปประจำตัว  ผมออกสีแดงๆนิดๆ  นั่งอยู่กับเพื่อน  เธอนั่งทะแยงมุมห้องกับครูอ้อย

ครูอ้อยรอ...จนเลิกการสัมมนา...เธอเดินมากับเพื่อนคนนั้น...ไม่ใช่น้องนิวแน่  เพราะอ้วนเตี้ย ไม่สวยเลย  ครูอ้อยมองแต่ไกลนะ  ใกล้ๆอาจจะสวยก็ได้  เธอติดกิ๊บที่ผมด้วย  น่าจะใช่  แต่ครูอ้อยก็ไม่ได้ทักทาย  เพราะเธอคนนั้นอ้วนมากนั่นเอง

เจ็บใจตัวเองที่ไม่กล้าเข้าไปทัก

เฮ้อ !  ชีวิต....blogger....อย่างครูอ้อย