ล้มแล้วลุกจนกว่าหนูจะกลายเป็นราชสิงห์ ไม่สำคัญว่าเราจะล้มมากี่ครั้งสำคัญที่เมื่อล้มแล้วลุกขึ้นมาได้หรือเปล่า

กว่าจะมีวันนี้ กว่าจะโตมาถึงขนาดนี้ฉันเติบโตในบ้านที่มีคุณตาคุณยายคุณพ่อคุณแม่และน้องชายทุกคนรักใคร่กันดีแม่จะสอนให้เราทั้งสองพี่น้องตั้งแต่เด็กคือการมีความรักให้กับทุกคนในบ้าน พอพ่อกับแม่ไปทำงานฉันกับน้องชายจะมีที่อยู่ประจำคือมุมใดมุมหนึ่งของบ้านแล้วจะมียายนอนกั้นไว้ในพื้นที่สามเหลี่ยมนั้นที่ทำให้ฉันและน้องชายเติบโตมาดด้วยกันรักในโลกทั้งใบของเราสองคนก็มีแค่พ่อแม่ยายอาจจะได้เจอคนอื่นบ้างถ้าเขามาบ้าน 

ไปโรงเรียนครั้งแรก ฉันร้องไห้อาลวาดกรี๊ดลั่นหน้าโรงเรียนทุกเช้าในตลอดทั้งปีในปีแรก ฉันสู้กับครูทุกวันทั้งพ่อและแม่ต่างก็เหนื่อยใจ กัดมือครู กระโดดถีบท้องครูที่ท้องแก่ ปีนหน้าต่างหนีกลับบ้าน จนผ่านไปเพื่อนได้เลื่อนชั้นอยู่อนุบาลสองเราไม่ได้เลื่อนมีอาการเสียใจมากแมีบอกว่าถ้าไม่ชอบมาเรียนจะไม่ได้เลื่อนชั้นหลังจากนั้นมาเราก็ไม่ร้องไห้อีกเลย 

เป็นพี่ต้องรักน้อง เป็นคำที่แม่สอนตั้งแต่เด็กพี่รักน้องน้องเคารพพี่ เราดูแลกันเดินจูงมือน้องไปโรงเรียน พอโตมาต่างแยกย้ายไปเรียนน้องชายไปเรียนโรงเรียนวัด วันหนึ่งน้องกลับมาบอกว่าจะไม่เรียนต่อแล้วพี่อยากเรียนต่อใช่ไหมน้องจะช่วยงานพ่อแม่และช่วยเหลือพี่ด้วย น้องเรียนจบแค่ม. 3 ก็ออกมาทำงานแล้วลงเรียน กศน.พอน้อวมีเงินเก็บรถจักรยานยนต์ได้มาคันหนึ่งน้องใช้ไม่ถึงปีก็เอาให้ฉันได้ใช้ ในการมาเรียน ไม่รู้จะพูดยังไงตั้งแต่เล็กจนโตน้องยอมเสียสละให้พี่มาตลอด พี่เอาไปใช้เถอะผมทำงานเดี๋ยวก็หามาใหม่ได้ แทนที่พี่จะทำเพื่อน้องแต่ทุกวันนี้รู้สึกว่ามีแต่น้องที่ทำให้พี่มา

 จุดต่ำของชีวิต ช่วงนั้นสติแตกมากๆ โรงเรียนประจำมีเรื่องเล่ามีตำนานมากมายอยู่แล้วแต่ทำไมเราต้องมาเจอเรื่องแบบนี้มีเหตุการ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในโรงเรียนทำให้ฉันกลัวมากๆ กลัวทุกอย่าง ฟ้าร้องฝนตก ความมืดหวาดระแวงทุกอย่างมีอาการเหม่อลอย กลัวมากช่วงพระอาติย์ตก ใจสั่นเหงื่อออกหายใจไม่ค่อยสะดวก ใครเสียงดังเราก็จะตกใจกลางคืนนอนไม่หลับ จนกลับบ้านเล่าเรื่องให้แม่กับพ่อฟังเขาจึงเรียกหมอทำขวัญมาเรียกขวัญให้จนเราหายกลับมาเป็นปกติ ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานคิดว่าความกลัวจะกัดกินใจของฉันไปมากกว่านี้ ฉันอาจจะสติแตกจนกลายเป็นบ้าก้ได้เพราะในตอนนั้นแันแทบไม่รับรู้อะไรนอกจากความกลัว แต่ที่สำคัญที่สุดฉันคิดว่าเป็นเพราะความรักความเอาใจใส่ของคนในครอบครัวที่นำพาให้ใจฉันสู้กับความกลัว **เหตุเพราะเราจิตตกเมื่อมีรู่นพี่ที่โรงเรียนได้คิดสั้นทำร้ายตัวเองและได้มีการสูญเสียครั้งใหญ่และมันเป็นภาพติดตาที่อยู่ในใจ

ฉันได้ผ่านเรื่องราวต่างๆ มาทำให้ฉันแกร่งขึ้นกลัวน้อยลงใช้ชีวิตเองได้อยู่คนเดียวได้ดูแลตัวเองได้พอเข้าเรียนอุดมศึกษา ฉันจึงได้กล้าที่จะใช้วีวิตมากขึ้นเรียนรุ็สิ่งใหม่ๆ มีคติสอนใจตัวเองเสมอว่า ล้มแล้วลุกจนกว่าหนูจะกลายเป็นราชสิงห์ ไม่สำคัญว่าเราจะล้มมากี่ครั้งสำคัญที่เมื่อล้มแล้วลุกขึ้นมาได้หรือเปล่า 

ฉันเชื่อ ว่าทุกคนมีเรื่องที่ดีที่สุดของชีวิตและเรื่องราวที่แย่มากๆ ก็เช่นแต่ฉันว่าไม่ใช่ทุกคนที่รับมือกับสิ่งต่างๆของชิวิตได้ทั้งหมด อยู่ดี ๆ มีเรื่องดีเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวหรือบางครั้งมีเรื่องราวที่แย่มากๆเข้ามาแบบไม่ได้นัดหมายทั้งสองเรื่องก็สามารถทำชีวิตข้างหน้าเขวได้ แต่ฉันคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นบทเรียนที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งให้เราได้เรียนรู้