สำหรับบันทึกนี้ เป็นบันทึกส่วนตัวเรื่องแรกฉัน ฉันจึงอยากแนะนำ  "my family" ของฉันให้ทุกคนได้รู้จัก ครอบครัวของฉันสมาชิกทั้งหมด ๔ คน  คือ พ่อ แม่ พี่สาว และตัวฉัน ครอบของฉันเติบโตมาจากลูกชาวนาถึงจะจนแต่ฉันก็ภูมิใจที่ได้เกิดมาอยู่ในครอบนี้ ฉันมีความสุขมาก เรามาเริ่มทำความรู้จักครอบครัวของฉันเลยดีกว่า


คนแรกคือ พ่อของฉันเองชื่อ ปัญญา

พ่อของฉันหล่อใช่มั้ย ( 555 )  พ่อของฉันเป็นคนนิสัย ดี รักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า ดูแลเอาใจใส่คนในครอบครัวเป็นอย่างดี พ่อฉันเป็นคนชอบดูมวยมาก ๆ ตอนแรก ๆ พ่อก็ดูเฉพาะวันอาทิตย์ เพราะมวยจะออกแค่วันนั้นฉันกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่พอหลังมามวยมีทุกช่องออกทุกวันและจะออกเวลาเดียวกับที่ฉันและแม่จะดูละครทำให้ต้องแย่งกันดูฉันกับแม่ไม่ชอบดูมวย พอบอกว่าของดูละครหน่อยพ่อก็บอกว่าแป๊บเดียวนะลูกจะจบแล้ว ๆ ฉันกับแม่เลยอดดูละครเพราะพอมวยจบข่าวก็ออกพอดีฉันเลยตั้งกฎขึ้นมาว่าให้แบ่งวันกันดู โดยให้พ่อกับแม่เลือกวันกันเองว่าจะดูวันไหน 

วิธีนี้ก็ทำให้พ่อกับแม่ได้ดูทีวีในสิ่งที่ตนชอบอย่างเท่าเทียมกัน  และพ่อฉันเป็นคนที่รอบครอบมากออกจะเกินไปด้วยซ้ำ ตอนนั้นฉันจำได้ดีว่าช่วงที่เรียนมอปลายที่โรงเรียนเทศบาลตอนนนั้นฉันเข้ามอสี่ใหม่ ๆ ในช่วงฤดูฝนฉันกับแม่ไปในเมืองเพื่อซื้อของใช้ต่าง ๆ และฉันก็ซื้อร่มมาคันหนึ่ง เป็นลมลายการ์ตูน   และวันที่ฉันไปโรงเรียนฉันก็เอาร่มที่ซื้อมาไปด้วยเพราะเป็นน่าฝน ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วจนเพื่อนฉันขอยืมร่มฉันก็ให้เพื่อนก็เอา

ไปใช้ พอเพื่อนกลับมาที่ห้องก็ล้อฉันว่า “พิม โตขนาดนี้แล้วยังเขียนชื่อติดร่มอีกเหรอกลัวใครขโมยไปเหรอ” แล้วเพื่อน ๆ ก็หัวเราะฉัน ฉันที่ยังงง ๆ ก็ไปหยิบร่มมาดูว่าฉันฉันไปเขียนชื่อติดร่มตอนไหนพอดูที่ร่มฉันก็เจอชื่อตัวเองติดอยู่ที่ร่มตัวใหญ่มาก แล้วรู้มั้ยว่าใครเขียนพ่อฉันเอง 555 ฉันรู้อายเพื่อนนิด ๆ แต่ฉันไม่โกธรเลยนะ เพราะเขาใจว่าพ่อคงกลัวร่มฉันหายจนทุกวันนี้ฉันเข้ามหาลัยแล้วพ่อก็ยังเขียนชื่อฉันติดหมวกกันน็อคอยู่เลย “พ่อบอกฉันว่ารอบคอบไว้ก่อน เขียนชื่อติดไว้ใครขโมยไปจะได้ตามไปเอาถูกเพราะมีชื่อเรา ”



คนที่สองคือ แม่ของเราเองชื่อล่อน


แม่ของฉันน่ารักมั้ย แม่ของเป็นคนที่เก่งที่สุดเลยรู้มั้ยเพราะแม่เป็นเสาหลักของครบครัวฉัน  หาเลี้ยงฉันกับพี่สาวตั้งแต่เล็กจนโตแม่ฉันเป็นคนนิสัยดี คิดบวกอยู่เสมอและเป็นคนร่าเริงฉันชอบหยอกแม่อยู่บ่อย ๆ และแม่ของฉันเป็นคนนอนหลับง่ายมากและหลับลึกมาก มีอยู่วันคืนหนึ่งฉันกับพี่สาวอยากกินขนมมากแต่มันดึกแล้ว คือแม่จะไม่ชอบให้พวกเราออกบ้านหลังสามทุ่มคนไทยใหญ่เขาถือกัน แต่คืนนั้นฉันกับพี่อยากกินขนมมากเลยแอบไปซื้อขนมที่ร้านในหมู่บ้านร้านหนึ่งที่เขาจะเปิดเวลาสี่ทุ่มตอนนั้นแม่หลับแล้วฉันกับพี่แอบออกไป พอกลับมาบ้านแม่ก็ยังไม่นอนอยู่ในห้องฉันกับพี่สาวกินขนมเสร็จแล้วก็เข้าไปนอนแม่ก็ยังไม่รู้สึกตัวยังนนอนหลับสบาย ฉันกับพี่สาวนอนกับแม่ส่วนพ่อนอนอีกห้องและพอเช้าตื่นมากอีกวันฉันกับพี่ก็แกล้งถามแม่ว่าเมื่อคืนแม่ได้ยินเสียงอะไรมั้ยแม่บอกไม่ได้ยิน แม่ก็ถามว่ามีอะไรเหรอฉันกับพี่ก็เลยบอกว่าไม่มีอะไร ( ไม่ได้ตั้งใจโกหกนะแม่ แค่ไม่อยากบอกเพราะกลัวแม่ด่า 555 )  และแม่ของฉันเป็นคนทำกับข้าวอร่อยมาก เพื่อนฉันก็บอกว่ากับแม่ฉันอร่อยมากเพราะฉันมักจะเอากับข้าวแม่มาฝากเพื่อน ๆ เสมอถ้าได้กับบ้าน

คนที่สามคือ พี่สาวของฉัน ชื่อหญิง

พี่สาวฉันเป็นคนนิสัยจริงจัง และเป็นคนมีระบบ และเป็นคนที่เข้มแข็งมาก และยังเป็นที่ปรึกษาให้กับฉันในทุกเรื่อง  เป็นคนเงียบ ๆ ไม่ชอบพูดเรื่องไร้สะระเป็นคนโกรธคนยากแต่ถ้าได้โกรธก็หายยากเช่นกัน  ฉันเคยทำให้พี่โกรธอยู่เรื่องหนึ่งคือเรื่อง เรียนตอนนั้นฉันจบมอหกและกำลังจะเข้ามหาลัยฉันไปสอบไว้สองที่คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่กับมหาวิทยาลัยราชภัฏ ซึ่งฉันก็สอบติดทั้งสองที่ในสาขาการประถมศึกษาฉันตัดสินใจจะไปเรียนลำปางฉันก็บอกพ่อกับแม่เขาก็ตกลง แต่พี่ฉันโทรมาบอกว่าไม่ให้เรียนบอกให้ไปเรียนเชียงรายเพราะพี่ฉันทำงานอยู่ที่นั้นฉันก็บอกว่าไม่อยากไปพี่เลยบอกว่าถ้าไปเรียนที่อื่นจะไม่ช่วยออกค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น ฉันเลยถามพ่อกับแม่ว่าจะเอายังไงพ่อกับแม่ก็บอกว่าไปอยู่กับพี่สาวก็ดีพ่อกับแม่จะได้สบายใจฉันเลยตัดสิ้นใจไปเรียนที่มหาลัยราชภัฏเชียงราย ในสาขาบัญชีบัณฑิต ซึ่งพี่สาวเป็นคนสมัครให้และออกตังให้ทั้งหมด

ตอนแรกฉันก็คิดว่าเรียน ๆไปคงจะชอบเองแต่พอได้เรียนไปหนึ่งสัปดาห์ฉันเริ่มไม่สุขกับการเรียนและกับมาร้องไห้ที่หอทุกวัน คืนนั้นฉันร้องไห้หนักมากจนพี่สาวเข้ามาคุยและถามว่าไม่มีควาสุขเหรอที่อยู่กับฉันร้องไห้ทำมั้ยฉันเลยบอกว่าอยากเรียนครูอยากกลับบ้านแล้วคิดถึงพ่อกับแม่พี่สาวก็พูดว่าโตแล้วต้องเข้มแข็งเรียนบัญชีนี้แหละหางานงานจบมามีงานทำเลยฉันก็บอกว่าไม่อยากเรียนพี่ก็พูดหว่านล้อมฉันทุกอย่างแต่ฉันก็ยังบอกว่าไม่อยากเรียนบัญชี จนพี่สาวฉันร้องไห้ออกมาฉันกับพี่คุยกันจนถึงตีสาม ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าไม่อยากเรียนบัญชี  พี่สาวเลยถามว่าจะเอายังไงฉันเลยตอบว่าจะกลับบ้านพี่เลยบอกว่าจะบ้านไปทำอะไรจะไม่เรียนแล้วเหรอฉันเลยบอกว่างั้นจะไปทำงาน พี่ก็บอกว่าจะไปทำงานอะไรเรียน

จบแค่มอหกจะทำได้มั้ย จะไปอยู่กับใคร พี่สาวบอกว่าถ้าไม่อยากเรียนที่นี่ก็กลับบ้านไป  พี่สาวก็ร้องไห้แล้วกลับไปห้องตัวเองฉันก็นอนร้องไห้ทั้งคืนพอเช้ามาพ่อกับแม่ก็โทรมาบอกว่าให้ฉันกลับบ้านไม่ต้องไปทำงาน มีพักที่บ้านสักปี ปีหน้าค่อยสมัครเรียนครูที่บ้านเราก็ได้ฉันดีใจมากที่ได้ยินพ่อกับแม่พูดแบบนั้นฉันจึงกลับมาบ้านและทำงานช่วยพ่อกับแม่และอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยใหม่ในปีหน้าระหว่างที่ฉันกลับมาอยู่พี่สาวไม่คุยกับฉันเลยโทรมาที่บ้านก็จะไม่คุยกับฉันไม่ถามว่าฉันเป็นยังไงบ้าง ฉันก็รู้น้อยใจแอบร้องไห้คนเดียวจนฉันทนไม่ไหวเลยไปถามแม่ว่าทำพี่สาวถึงโกรธฉันขนาดนี้แม่ก็บอกกับฉันว่าไม่ได้โกรธแค่น้อยใจที่ฉันไม่อยากเรียนสาขาที่เขาเลือกให้ และบอกว่าฉันไม่อยากอยู่กับเขาพี่สาวฉันรักและเป็นห่วงฉันมากกลัวไปอยู่คนเดียวไม่ได้หากไปเรียนที่อื่นฉันจึงโทรไปหาพี่สาวทุกวันจนพี่สาวใจอ่อนยอมคุยกับฉันเหมือนและยังสนับสนุนให้ฉันสอบเข้ามหาลัยใหม่อีกรอบและออกค่าให้จ่ายให้อีกด้วย และฉันก็ได้เรียนครูอยากที่ตัวเองชอบมาถึงทุกวันนี้โดยมีพี่สาวค่อยซัพพอร์ตเสมอ

คนสุดท้านคือตัวฉันเอง ฉันชื่อพิม

ฉันเรียนสาขาการประถมศึกษาที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่  วิทยาลัยแม่ฮ่องสอน ตอนนี้อยู่ชั้นปีที่ ๔ แล้ว ฉันเป็นคนนิสัยร่าเริง แต่ชอบน้อยใจ โกรธง่ายหายเร็ว ชอบเที่ยวชอบกินของอร่อย ๆ

นี่แหละ my family  ฉันรักและดีใจที่ได้เกิดมาในครอบครัวนี้ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนให้จบให้คุมกับหยาดเหงื่อของพ่อแม่และพี่สาวที่ส่งฉันเรียนและฉันจะขอตอบแทนบุญคุณด้วยการเป็นเด็กดีของทุกคนในครอบครัวในทุกทุกวัน

#loveyoumyfamily