นี่คือครอบครัวของข้าพเจ้า

           เรื่องราวที่จะพูดถึงนี้เป็นครอบครัวปัจจุบันของข้าพเจ้าที่อาจดูแตกต่างจากครอบครัวอื่นก็ว่าได้ สมาชิกครอบครัวของข้าพเจ้ามีทั้งหมด12คน มีพ่อ แม่ พ่อแม่ทำไร่เป็นอาชีพหลักแต่ละปีได้ข้าวพอกินบางปีก็เหลือเยอะมาก เวลาได้ช่วยพ่อแม่ทำงานรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำ พ่อแม่ได้ทำเพื่อลูกทุกอย่างเลย ลำบากแค่ไหนท่านก็ทำ ข้าพเจ้าข้าพเจ้ามีพี่น้องแท้ ๆ ทั้งหมด 8 คน เป็นผู้หญิงหมดเลย ข้าพเจ้าเป็นคนที่ 1 เรียนอยู่สาขาวิชาการประถมศึกษา ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ วิทยาเขตแม่ฮ่องสอน น้องสาวคนรองข้าพเจ้าได้แต่งงานมีครอบครัวแล้วมีลูกชาย 1 คน ตอนนี้อายุได้ 2 ขวบแล้วช่วยงานพ่อแม่ทางบ้าน น้องคนที่สามเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยคริต์สเตียนกรุงเทพ อยู่ชั้นปี 2 คณะคริสตศาสนศาสตร์ น้องคนที่สี่เรียนอยู่ชั้นม.5 โรงเรียนสหมิตรวิทยา น้องคนที่ห้าอยู่ชั้นม.3 โรงเรียนสืบณธีธรรม น้องคนที่หกเรียนอยู่ชั้น ป.6 โรงเรียนสหมิตรวิทยา น้องคนที่เจ็ดเรียนอยู่ชั้น ป.4 โรงเรียนบ้านน้ำส่อม และน้องคนสุดท้องเรียนอยู่ชั้นอนุบาล2 โรงเรียนบ้านน้ำส่อม พวกเราจะเจอกันพร้อมหน้ากันปีละครั้งคือช่วงปิดเทอมใหญ่ แต่ก็เป็นเวลาที่สั้น เพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ไม่เหมือนกัน เรียนคนละที่กันโรงเรียนเปิดเร็วบ้างช้าบ้าง แต่เรามีความสุขมากเวลาได้เจอกันพร้อมหน้ากัน มีความสุขจนพูดไม่ออกบางครั้งน้ำตาไหล เหมือนเป็นความสุขที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เมื่อได้เจอกันพร้อมหน้ากันสิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยลืมคือการได้ทานข้าวด้วยกัน อาหารอาจดูไม่น่าทานแต่เรากินด้วยกันมันอร่อยมาก ทานไปด้วยพูดคุยกันไปด้วย มีรอยยิ้มมีเสียงหัวเราะ เป็นความสุขเล็กที่ไม่ได้หาได้มาง่าย ๆ เมื่อถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันทำให้ใจหวิวเลยไม่อยากให้เวลานี้ผ่านไปแต่เราไม่สามารถเลือกได้ต้องเดินตามความหาฝันเมื่ออนาคตจะได้ดี ได้ดูแลพ่อแม่เพราะตอนนี้ท่านก็อายุมากแล้ว ขอบคุณที่ได้เกิดมาเป็นครอบครัวเดียวกันรักและคิดถึงทุกคนค่ะ เรื่องราวนี้ข้าพเจ้าได้เขียนด้วยความคิดถึงและอยากจะเล่าสู่กันฟัง