เวลาของเราทุกคนมีเท่ากัน แต่จะไม่เท่ากันตรงที่ทุกคนแบ่งกันใช้ช่วงเวลาเป็นของตนเอง

ก่อนอื่นขอกล่าวคำว่า สวัสดีค่ะ

ขอแนะนำตัวเองเลยนะคะ

ชื่อจริง : กมลชนก เลิศใจสวรรค์

ชื่อเล่น : เพื่อน ๆ เรียกเราว่า หนึ่ง

อายุ : กำลังจะ 22 ปี ในอีกไม่กี่เดือนข้างนั้นนี้

การศึกษา : ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 คณะครุศาสตร์บัณทิต สาขาวิชา การประถมศึกษา

อุปนิสัย : เหมือนกับทุกคน ที่มีความรู้สึก เกลียด รัก ชอบ แต่อาจจะต่างบางคน คือ ยิ้มเก่ง และเป็นคนประเภทที่พูดกับเพื่อนไม่ค่อยรู้เรื่อง

เรื่องราวของเรา : ชีวิตประวันของเราเหมือนกับเข็มนาฬิกา ที่วนเวียงอยู่ที่เดิม ชอบทำอะไรที่ซ้ำ ๆ คือไปเรียน กิน กลับมาที่หอ ช่วงเย็นถ้าว่างก็ออกไปวิ่งไปเพื่อน ถ้ามีงานที่อาจร์ยสั่งก็ทำงาน ถ้าไม่มีก็จะอ่านนิยาย หรือดูซีรีย์ แต่ส่วนใหญ่จะได้ทำงานอาจาร์ยสั่งมากกว่า ช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุดที่ติดต่อกันหลาย ๆ วัน ก็จะเดินทางกลับบ้าน โดยจะใช้ช่วงเวลาในระหว่างการเดินทางจะเที่ยวภายในตัว ในช่วงระหว่างทางมีสถานที่ให้เที่ยว เราก็จะเที่ยว แวะกิน แวะถ่ายรูป ทำอะไรที่ตนเองชอบและที่ตัวเองสบายใจที่สุดในช่วงเวลานั้น การเดินกลับบ้านในแต่ละครั้งนั้นส่วนใหญ่เดินทางกลับคนเดียว บางคนอาจจะสงสัยว่า กลัวบ้างไหม? เหงาบ้างหรือเปล่า? เราอยากบอกว่าเลย ช่วงแรกความคิดเราก็มีความรู้สึกแบบนั้น แต่พอได้เดินทางออกมาจริง ๆ กลับทำให้รู้สึกดีมาก เพราะจะทำอะไรก็ไม่ต้องรอใคร อยากทำอะไรก็ทำ อยากแวะตรงไหนก็แวะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเรามีเพื่อนร่วมทางมันไม่ดี แต่มันให้ความรู้สึกคนละอย่างกัน และมันขึ้นอยู่ด้วยว่า ช่วงเวลาที่เราออกเดินทางนั้นเรามีความรู้สึกอย่างไรเช่นกัน แต่อยากแนะนำให้ลองเดินทางด้วยคนเดียวสักครั้ง หรือหลาย ๆ ครั้ง การที่เราใช้เวลาอยู่กับตัวเอง เราสามารถทบทวนสิ่งต่าง ๆ หรือพบเจอกับสิ่งใหม่ ๆ เช่นกัน เพราะส่วนใหญ่เวลาเดินทางไปไหนมาไหน เราจะเดินทางคนเดียวด้วยรถจักรยานยนต์ส่วนตัว (เป็นคนเมารถง่าย) เป็นหลัก ไม่ใช่เพียงการเดินทางกลับบ้าน แม้แต่การเดินทางไปเชียงใหม่เราก็ไปคนเดียวเช่นกัน ทำให้เรารู้สึกท้าทายดี แต่สภาพรถต้องพร้อมมาก ๆ ในการเดินทางทุกครั้ง เรื่องราวของเราไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เป็นเพียงเรื่องราวธรรมดาเรื่องหนึ่งที่เราได้ถ่ายทอดและเขียนผ่านตัวหนังสือให้กับผู้คนที่ได้เข้ามาอ่าน บางคนอาจไม่รู้จักตัวตนของเรา แต่ลองทำความรู้จักผ่านตัวหนังสือและเรื่องราวที่ได้เขียนลงไป คุณก็จะรู้จักเรามากขึ้นอีกนิดที่ไม่ใช่แค่ชื่อของเรา 

อันนี้คือภาพถ่ายที่เราได้ถ่ายเองระหว่างทางที่เดินทางกลับบ้าน ถ้าเป็นไปได้อยากให้ไปสัมผัสความเป็นธรรมชาติด้วยตัวคุณเอง คุณจะได้พบกับสิ่งสวยงามระหว่างทางที่ใครหลายคนมองผ่าน เพราะระหว่างทางคนส่วนใหญ่มักจะมองข้ามและขับรถผ่านไปผ่านมามากกว่าแวะชม แต่ถ้าคุณมีเวลาสักหน่อยคุณไม่จำเป็นต้องโฟกัสที่เป้าหมายเพียงอย่างเดียว แต่คุณแค่ลองมองสิ่งรอบข้างที่คุณได้เดินทางผ่านสักครั้ง คุณจะได้เห็นสิ่งที่เป้าหมายที่คุณจะไปไม่มีให้คุณได้เห็นแน่นอน