วัฒนธรรมการเรียนรู้ : นานเท่าไหร่ก็ยังจำได้

ยูมิ
เพราะความเป็นคนดี...มีแววฉลาด...สนใจเรียนรู้

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2549  ผมและครอบครัวได้ไปเที่ยวห้างในหาดใหญ่แบบสบาย ๆ  เที่ยวซื้อสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิต...ส่วนมากผมดูแลลูก ๆและเข็นรถคนคิดคำนวณสิ่งของคุ้มหรือไม่คุ้มสิ่งของที่จะซื้อคือแม่บ้านครับ...

ในห้างมีของฟรีให้ชิมด้วย...เดินวนเวียนอยู่ตรงนั้นพอได้อิ่มท้องแน่ ๆ...มีขนมและนมกล่องเขาเทใส่จอกเล็ก ๆให้ทุกคนที่ต้องการดื่ม...ผมก็เอากับเขาบ้าง...เข้าแถวกับเด็ก ๆมีผู้ใหญ่แซมอยู่หลายคน...

เหลียวหน้าแลหลังว่ามีใครรู้จักเราบ้าง...ฮา ๆ เอิก ๆ...สวัสดีค่ะอาจารย์...สวัสดีปีใหม่ครับ...ผมตอบ...หลังจากคุยกันสักพักก็รู้ว่า...เธอคือ  ณัฏฐา  สังหาร  ขณะนี้เรียนอยู่คณะแพทย์  มอ.  ปีที่ 6  เป็นปีสุดท้ายแล้วกำลังจะจบครับแล้วเธอก็ลาจากไป... 

 เธอเคยเรียนวิชาพระพุทธศาสนา  กับผมอยู่ 1 เทอม  ตอนอยู่ ม. 4  ที่ โรงเรียนสาธิต ฯ มอ. ปัตตานี  ช่วงนั้นผมได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษ...

นานเท่าไหร่แล้วเธอยังจำผมได้...ที่ผมจำลูกศิษย์คนนี้ได้เพราะเธอมีแววฉลาด...ออกมารายงานแทนกลุ่ม...มีความรับผิดชอบในการทำกิจกรรมประจำกลุ่มในช่วงที่เธอเรียนกับผม...

มีเพื่อนของเธออีกคน  ทราบว่ามาเรียนที่คณะแพทย์นี้เหมือนกัน   คนนี้ผมจำเธอได้เพราะเป็นคนผิวสีนิลและชื่อว่า...แววดาว...คนนี้ไม่เจอเลยครับ...แต่หวังว่าพวกเธอคงเรียนจบพร้อม ๆกัน...พอยามเย็นใกล้ค่ำจึงพากันกลับที่พักตามเดิม...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

คำสำคัญ (Tags)#แนวคิดวาบแห่งความจดจำ

หมายเลขบันทึก: 66411, เขียน: 10 Dec 2006 @ 22:11 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 16:40 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก


ความเห็น (2)

  • แปลกเนอะคนเป็นครู-อาจารย์จะดีใจที่ได้พบกับลูกศิษย์และอยากรู้ว่าเขาทำอะไร
  • ดีใจที่ลูกศิษย์ได้ดีใช่ไหมครับ
  • ขอบคุณครับ

สวัสดีครับ  คุณขจิต  ฝอยทอง

แน่นอน...เห็นเขาไปดีมีสุขก็ชื่นชม...ดีใจครับ

ความเป็นครูก็ร่ำรวยแต่ลูกศิษย์นี้และ...หาม่ายตางค์

ฮา ๆ เอิก ๆ...ขอบคุณครับที่มาเติมเต็มต่อยอด

ขอบคุณครับ

จาก...umi