วันศุกร์ที่ 8 ธันวาคม 2549

          วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่ต้องไปถ่ายวีดีโอครับ  ตอนแรกคิดว่าจะว่าง  วันนี้พี่ทวิมีงานให้ช่วยตัดต่องานสื่อการเรียนการสอนให้อาจารย์หมอหน่อย  พบก็รับทราบและเริ่มทำ  การตัดต่อดูจะต้องใช้เวลานานหน่อยเพราะว่าไม่มีสคลิปมาให้  ต้องใช้วิธีการฟังเสียงบรรยาเอา  แล้วถึงนำภาพมาใส่ทีหลัง  ที่เสียเวลาหน่อยก็คงจะเป็นตอนเลือกภาพที่จะต้องให้ภาพนั้นตรงกับเสียง  เช่นคนไข้ขยับปากนับ 1 2 3 4 5 ก็ต้องให้ตรงกับเสียงของผูที่บรรยายตรงด้วครับ  และภาพที่พี่ทวิถ่ายวีดีโอมานั้นมันน้อยเกินไป  เป็นภาพมุมเดียวซะมากกว่า  จริงๆแล้วควรจะถ่ายหลายๆมุม และขนาดภาพหลายๆ ขนาดครับ  เพื่อที่สื่อจะได้ดูไม่น่าเบื่อจนเกินไปนัก  วิธีการถ่ายยกตัวอย่างเช่น คนไข้กำมือและแบมือ  ก็อาจจะถ่ายมุมไกลก่อนเมื่อจบ  ก็ให้คนไข้กำมอและแบมืออีกครั้งนึงเพื่อที่จะถ่ายให้ภาพใกล้เข้าไปอีกอาจจะzoom in เข้าไปแล้วถ่ายแค่มืออย่างเดียวเพื่อที่จะนำภาพไปวางบน Timeline ครับ  ไม่ใช่ปล่อยภาพเป็นมุมไกลแช่ไว้นานๆ จนจบเรื่องครับ 

          วิธีแก้ที่ผมได้ใช้ในการทำให้ภาพขนาดไกลกลายเป็นภาพขนาดไกลก็คือ หลังจากลองมาหลายอย่างและหาวิธีอยู่สักแป๊ปนึงครับก็คิดขึ้นมาได้ว่าภายในโปรแกรมAdobe Premiere Pro 1.5  ก็คือใส่เอฟเฟคให้กับภาพที่เราต้องการจะให้มีขนาดใกล้  โดยใช้เอฟเฟคtransform แล้วเราก็จะสามารถเลื่อนภาพและเน้นไปที่ส่วนของคนไข้ตรงไหนก็ได้ครับ  แต่ความชัดของภาพก็จะลดลงครับ

          ในช่วงบ่ายก็ยังคงตัดต่องานนี้ต่อไปครับ  จนถึงเวลา16.30น. ก็เดินทางกลับบ้าน  งานที่ได้ทำก็เสร็จไปแล้วกว่าครึ่งครับ

          ประสบการณ์ที่ได้ในวันนี้ก็คือได้ลองใช้ความคิดในการออกแบบรูปแบบของสื่อการเรียนการสอน  และได้ใช้วิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเวลาที่ภาพที่ถ่ายวีดีโอมาไม่เพียงพอครับ  ทำให้รู้ว่าไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้  ถ้าเกิดเราไม่ได้ลองทำดูก่อนครับ

                                                            จิรอาจ  สมิงชัย