ฉันว่า scrub nurse เป็นอัจฉริยะ...ไม่รู้จำได้ไง...ว่าอะไรเป็นอะไร...ฉันจำได้แค่ไม่กี่ตัวเช่น. clamp.เอาไว้หนีบเส้นลือด....retractor. เอาไว้ถ่างปากแผล...มีดผ่าตัด...คงไม่ต้องบอก...สมน้ำหน้าตัวเอง...เลยเป็นแค่พยาบาลดมยา...ความจำไม่ดี…

การเรียกชื่อเครื่องมือผ่าตัดมีความสำคัญไม่น้อย...

ถ้าใครได้เห็นเวลา scrub nurse เอาเครื่องมือวางลงบน Mayo(เป็นรถที่ถูกออกแบบสำหรับวางเครื่องมือผ่าตัด...ที่ขาสอดเข้าใต้เตียงผ่าตัดได้...ทำให้สะดวกในการทำงาน)...ดูแล้วจะเป็นลม...เครื่องมือเป็นสิบๆ...ถ้าcaseใหญ่..เป็นร้อย... 

ฉันว่า scrub nurse เป็นอัจฉริยะ...ไม่รู้จำได้ไง...ว่าอะไรเป็นอะไร...

ฉันจำได้แค่ไม่กี่ตัวเช่น. clamp.เอาไว้หนีบเส้นลือด....retractor. เอาไว้ถ่างปากแผล...มีดผ่าตัด...คงไม่ต้องบอก...สมน้ำหน้าตัวเอง...เลยเป็นแค่พยาบาลดมยา...ความจำไม่ดี… 

การเรียกชื่อเครื่องมือก็มีศิลปะของแต่ละคน...  แต่ละทีม... ต่างกันไป...แล้วแต่จะถนัด...แต่ต้องเข้าขากันนะ..ไม่งั้นงง ยกตัวอย่างเช่นตัวยกตัวดึงตัวใหญ่ๆเรียกว่า..“บักโฮ้”, Holdman ก็เรียก“หูเหม็น”, “หน้าศูนย์” เรียก prosthesis ตัวนึง เป็นต้น 

วันนั้น.... ฉันกับcir.nurse กำลังนินทากลุ่มผู้บริหารเรื่องของความไม่เป็นธรรมในการจ่ายค่าตอบแทน ที่จ่ายให้สายอาจารย์แพทย์มากมายมหาศาล...เป็นรายคน...แต่กลุ่มงานอื่นที่บุคลากรมากได้กันเป็นปลาซิว..ฉันว่าเหมือนเหาฉลามละมากกว่า...

บนเตียงผ่าตัดก็ผ่ากันไป....เรียกเครื่องมือกันไป....

วงนอก..ก็ว่ากันไป...นินทากันไป...เหน็บแนมกันไป....

เสียงชักดังขึ้นเรื่อยๆ....เรื่อยๆ....เพราะที่มาคุยกันอาวุโสกันทั้งนั้น (แก่แล้วว่างั้นเถอะ..พูดกันเสียงดังเพราะหูตึง?) 

สักพักใหญ่ๆฉันก็ได้ยินเสียงดังกลางเตียงผ่าตัด...

“ปากเสีย”  ทีมนักนินทาเงียบเสียงลง...

“เอ้า...ปากเสีย...งงอะไรวะ” แพทย์ผ่าตัดถาม.....

พวกเราหันไปมองที่เตียงผ่าตัด..เห็นscrub nurse ส่งเครื่องมือตัวหนึ่ง...มันเป็นclamp ตัวใหญ่ๆ...ฟันมันเสียแล้ว....เขาเอามาทำเหมือนเป็นคีมดึงลวดที่มัดกระดูกคนไข้ (เครื่องมือที่เสียบางตัวยังไม่ทิ้ง...ถูกนำมาใช้ได้)

เฮ้อ!...โล่งอก...นึกว่าด่าพวกเรา(หรือตั้งใจก็ไม่รู้)…...

ยังโชคดีที่เรียกแค่ “ปากเสีย”....อาจารย์อาวุโสมากๆบางท่านเรียก “ปากหมา” ซะด้วยซ้ำ.....

อ้าว.....จริงจริ๊ง....แม่เยาว์ (อย่าง “ตาตุ๊ในบางรักซอย 9”  ว่า).