หลับตาลงแล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่าง "Format ชีวิต" ลืมและปลงทุกอย่างในชั่วข้ามคืน

คืนนี้หรือวันนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมทำงานจนสว่างคาตา แต่งานครั้งนี้มิใช่เรื่องที่เป็นเรื่องสักเท่าไหร่เลยครับ เพียงแค่ "ปลงไม่ตก" ตัดกิเลสหรือความอยากจากความต้องการในการพยายามที่จะ "ดูทีวี" ผ่านอินเทอร์เนทให้ได้

นับจากที่มี "วิทยุชุมชน" เกิดขึ้นแถว ๆ บ้านผม (คลองลาน) เริ่มต้นจากคลื่นที่ 1 หน้าจอทีวีที่แจ่ม ๆ ก็เริ่มมีเส้นลาย ๆ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่ในปัจจุบัน ตั้งแต่ 4 สี่ถึง 4 ทุ่ม จาก 6 ช่องเหลือดูได้แค่เลือนลางเพียงช่องเดียวเท่านั้น

ช่วงนี้ "เอเชี่ยนเกมส์" อยากดูทีวีจัง แต่นั่นก็เน๊อะจะทำอย่างไรได้ ไม่มีเงินซื้อดาวเทียมหรือติดเคเบิ้ลอย่างบ้านอื่นเขา (ทางออกจากการหนีวิทยุชุมชน) เราก็ต้องทนสู้ดูทีวีแบบลาย ๆ หรือรอดูหลังสี่ทุ่มที่สถานีวิทยุชุมชนปิดไปแล้วถึงจะได้ดูทีวีแบบเห็นตัวคน

และวันนี้ความพยายามหาทางออกโดยการที่จะดูทีวีผ่านอินเทอร์เนทแบบจริง ๆ จัง ๆ ของผมนั้นเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ช่วงเย็นกับการพยายามติดตั้งโปรแกรม Windows Media Player ที่มีปัญหามาหลายเดือน ความพยายามที่จะแก้ปัญหาตั้งแต่ช่วงเย็นจนกระทั่งเช้าแต่ก็ยังไม่สัมฤทธิ์ผลครับ

แต่ถึงกระนั้นผมเองก็ได้พบกับต้นเหตุสำคัญที่ทำให้ผมเข้าไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในบล็อกของบางท่านได้ อาทิเช่น บล็อกของครูอ้อย ที่ผมเปิดเข้าไปทีไร Internet Explorer ของผมจะต้อง Error ดับทุกหน้าจอเรื่อยไป ครั้งนี้ก็มาเจอต้นตอสำคัญก็คือเจ้า Media Player ของผมนี่เองครับ

ความอยากที่จะ "เอาชนะ" เป็นพลังที่มีอานุภาพมากจริง ๆ อยากนอนก็นอนไม่หลับ "ค้างคาใจ" แต่ตอนนี้แม่ตื่นแล้วครับ สงสัยผมจะต้องเข้าไปนอนจริง ๆ ณ เวลานี้ต้องอาศัยการหายใจยาวเพราะ "ปลง" กับสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นซึ่งเปรียบเสมือนเป็นบทเรียนของครูที่ใช้สอนตัวของผมเองในการที่จะหัดตัดอกตัดใจหรือ "ปลง" และเลือกที่จะทำสิ่งอื่นที่เป็นประโยชน์มากกว่า นั่นก็คือการนอนและการตื่นขึ้นมาเพื่อช่วยแม่ทำงานในตอนเช้า

ตอนนี้เริ่ม "ปลงตก" แล้วครับ เพราะคงทำอะไรไม่ได้แล้วสำหรับคอมพิวเตอร์ที่ใช้แบบสมบุกสมบันมานาน คงจะต้องเข้าร้าน Format Harddisk กันซะหน่อย ล้างหน้าไพ่ใหม่ ล้างแบบถอนรากถอนโคนกับปัญหาต่าง ๆ ที่หมักหมม ทิ้งไว้จนมิสามารถหาต้นตอและแก้ไขปัญหาได้

ถ้าชีวิตเราเป็นแบบคอมพิวเตอร์ได้ก็ดีนะครับ หลับตาลงแล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่าง "Format ชีวิต" ลืมและปลงทุกอย่างในชั่วข้ามคืน ถ้าทำอย่างนั้นได้ทุกวันและทุกคืนของทุกคนคงจะหลับตาลงได้อย่างสบาย มิต้องทนทรมานดังเช่นผมกับการไม่ปลงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้

ปลงแล้วครับ ปลงแล้ว ทางเลือกหนึ่งเมื่อพยายามอย่างถึงที่สุดเมื่อไปไม่ได้ก็ต้องหยุด แต่บางครั้ง "การคิด" และจินตภาพถึงทางที่ไปไม่ได้น่าจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าการพยายามถลำลึกและเดินไปซึ่งบางครั้งเราอาจจะหาทางกลับเพื่อย้อนคืนกลับมายังจุดเริ่มต้นแล้วบอกตัวเองว่า "เริ่มต้นใหม่ได้ไหม"

ถ้าปลงได้ ปลงตก จุดเริ่มต้นนั้นที่ถูกต้องจะอยู่กับเราเสมอ

ถ้าหลับตั้งแต่ตอนนั้น ตอนนี้อาจจะตื่นขึ้นมาเจอกับวิธีการแก้ไขปัญหาที่ดี (ดีกว่านี้) ก็ได้ใครจะรู้  ครับ "ใครจะรู้" เพราะเวลาและวารีมิอาจหวนกลับคืน

ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ