สุนทรีย์...ในอารมณ์

เมตตา
  มันอยู่ตรงไหนในคนเราหล่ะ อยู่ในใจ...อยู่ในสมอง....  

ถึงอย่างไร..ก็ยังรักเธอไม่คลาย...
ตราบชีพนี้วอดวาย...เป็นเถ้าถ่าน
ก็จะขอรัก...จะขอรัก...
.......
เช้าวันนี้ดิฉันไม่เร่งรีบ....หยิบแผ่น CD เก่าๆ มาเปิด
ในความ...คำนึง....คนแต่งเพลงแต่ละเพลงนี่ไปเอาอารมณ์
สุนทรีย์...มาจากไหนกัน....ดิฉันคิดเข้าข้างตนว่าตัวเองก็ออกจะ
สุนทรี้....สุน...ทะ...รี...แต่ไม่เห็นแต่งได้ซักเพลง

มันต้องมาจาก.....แรงบันดาลใจ....
ความรุ่มรวยทางภาษา......
ความกดดัน.....อารมณ์ ฯลฯ
แล้วมันอยู่ตรงไหนในคนเราหล่ะ อยู่ในใจ...อยู่ในสมอง....
หรือ....ไม่ฝึกฝนจะทำไม่ได้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มุมละไม-Diary

คำสำคัญ (Tags)#ความรัก#งดงาม

หมายเลขบันทึก: 64376, เขียน: 30 Nov 2006 @ 13:33, แก้ไข, 28 May 2012 @ 21:10, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 19, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (19)

Oh O
เขียนเมื่อ 30 Nov 2006 @ 13:41

ความคิดถึง
   สำหรับพี่สาวคนสวย
      อารมณ์ดี อารมณ์สุน ทะ รี ไม่ต้องฝึกฝน

ความสุน ทะ รี ของโอ น่ะ อยู่ในใจ แล้วจะออกมาเป็นอารมณ์ ..

นาน นาน จะเจอคนอารม สุน ทะ รี แต่ สุน ไม่ออกน่ะสิเนี่ย

^_^

ปล. blog สวยขึ้น สวยขึ้นทุกวันนะเนี่ย

 

 คุณ เมตตา คะ

  • ระวังโดนแซวว่าเอาเพลงเก่ามาร้องนะคะ
  • แต่ยังไงดิฉันก็ว่า....ร้องได้ไพเราะจริงๆค่ะ
Mitochondria
เขียนเมื่อ 02 Dec 2006 @ 13:01
  • อารมณ์สุนทรีย์เชียวนะครับ
  • เพลงก็เก่า .....คนก็......ใหม่ เข้ากั๊น....เข้ากัน
Bright Lily
เขียนเมื่อ 02 Dec 2006 @ 13:04
  • ทุกครั้งที่อ่าน ต้องอมยิ้มไปด้วย ขอบคุณ blog เท่ห์ blog นี้ที่ทำให้พี่มีความสุข กับ สุนทรีย์ ค่ะ
ไร้นาม
เขียนเมื่อ 02 Dec 2006 @ 23:20

ถึงอย่างไรพี่ยังรักเธอไม่คลาย ตราบชีพนี้วอดวายเป็นเถ้าถ่าน...

แม้ม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน ...ขอพบพานพิศวาสทุกชาติไป

โปรดอย่าถามว่าฉันเป็นใครเมื่อในอดีต และโปรดอย่าถามว่าอดีตฉันเคยรักใคร รู้ไว้อย่างเดียว เดี๋ยวนี้รักเธอ รักเธอตลอดไป รักมากเพียงไหนกำหนดวัดได้เท่าดวงใจฉัน อย่าเพียรถามว่าฉันจะรักเธอนานเท่าใด ฉันบอกไม่ได้ว่าฉันจะรักชั่วกาลนิรันดร์ เพราะชีวิตฉันคงไม่ยืนยาวไปถึงปานนั้น รู้แต่เพียงฉันหมดสิ้นรักเธอเมื่อฉันหมดลม...

ความรักเอย เจ้าลอยลมมาหรือไร มาดลจิตมาดลใจเสน่หา....

ปี้สาวคับ ผมฮักปี้แล้วคับ ...

ขุด ขุด ขุด เอาเพลงรักมากำนัล

จากไร้นามผู้อาภัพรัก

 

Mitochondria
เขียนเมื่อ 03 Dec 2006 @ 06:34
  • ชอบ ฟังเพลงเก่าเหมือนกัน ตามมาฟังคุณไร้นามร้องเพลง
  • คุณไร้นามอาภัพรัก แล้วลูก กับแม่ของลูกที่อยู่ที่บ้านคุณไร้นามจะอาภัพอะไรนะ .....คำถามนะครับ
  • อิ อิ
ยูมิ
เขียนเมื่อ 03 Dec 2006 @ 12:15

มาเยี่ยม...

ช่วงนี้ผมฟังเพลงลูกทุ่งบ่อยขึ้น...ชอบมากขึ้น...

อาจเป็นเพราะเป็นคนชาวเกาะ...ห่างจากเมือง

...แต่ผมมองว่า...ทุกอย่างมีใจเป็นหัวหน้า...มันต้องอยู่ที่ใจแน่ ๆ...และเป็นความถนัดเฉพาะทาง...ครับ

ขอบคุณครับ...

เมตตา
เขียนเมื่อ 04 Dec 2006 @ 10:15

RO_NUQA   คิดถึงโอเหมือนกัน ค่ะ ดีใจที่ได้รู้จักค่ะ

 

เมตตา
เขียนเมื่อ 04 Dec 2006 @ 10:20
คุณกฤษณา สำเร็จ ชอบเพลงเก่าค่ะ ประกาศไปเลยเราแก่แล้ว 35  หรือ 53 ก็ไม่งอนค่ะ อิ...อิ...
เมตตา
เขียนเมื่อ 04 Dec 2006 @ 10:32

ฝากให้คุณไร้นามค่ะ
(ปีศาสวสันต์) ...เรา จากกันวันนั้นยังจำ จากกันวันนั้นฝนพรำ พรางม่านกรรม คล้ำครึ้มคลุมเวร..ลมครางฝนครวญ ไพรสั่นชวน รวนระเนนความกดดัน ขั้นเดน เหมือนจะเค้น ฆ่า กัน.....เรา จากกันวันนั้นนานมา แต่เมื่อวสันต์ลีลา ฤาสร่างซาฝนฟ้าฟูมฟาย
(ไม่ใกล้ไม่ไกล)
คุณ คิดดูซิว่าคนไหน รักจริงรักยิ่งจริงใจ อยู่ที่ไหน กันเล่าคนไหน ที่รักภักดีคอยเฝ้า หลงติดตามเหมือนดังเงา เฝ้าคอยเฝ้ารักดังใจ
อย่า.....ทรมานเสียเลย อย่าทำเฉยเมยมองเห็นแล้วเลย ข้ามไปคิดดู มิไกลมิใกล้เพียงใด คนรักคุณ จริงใจ ไม่ใกล้หรือไกล ตัวคุณ..ลอง คิดดูซิว่าใครรัก หลงคุณหลงด้วยใจภักดิ์ ด้วยความรัก คุกรุ่นใครเขา เฝ้ารักบูชาตัวคุณ หวังได้แนบชิดไออุ่น ก็คุณไม่รู้หรือไรแอบ มองคุณทุกวัน ได้แลเห็นกันเพียงนิดก็พลัน ชื่นใจ...
(ฝนหยาดสุดท้าย)
..ฝนหยาดสุดท้าย...หัวใจหวั่นไหวให้ตรม
ซ่อนรอยน้ำตาขื่นขม ร้าวระบมสุดที่จะฝืน
ถึงคราวจำพราก โศกช้ำ...กล้ำกลืนฉันนอนซบหมอนสะอื้นค่ำคืนผวาโศกศัลย์....ฝนหลั่งสั่งฟ้า...นิจจาจำร้างห่างกัน...อย่าลืมรักเคยผูกพัน ทุกคืนวันอย่าลืมเสน่หา....ถึงกายจะห่าง แต่รัก...อย่าลาเธอเคยสัญญาไว้ว่า จะมาเมื่อฝน เยี่ยมเยือน.....จง...หมั่นจำความหลังอย่าลืม
สองเรา เคยรักเคยปลื้มด่ำดื่มจำไว้อย่าเลือน
คอย ฉันคอยจนฝนใหม่เยือนหวั่นเกรงรักลวงลอยเลื่อนเพื่อนใจอยู่ไหนไม่มา
ดูซิใครจะเก่ากว่ากัน...อิ...อิ..

ไร้นาม
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 05:53

คุณไมโตคอนเดรีย  อะคับ

แม่ที่บ้านอยู่เย็นเป็นสุข ลูกก็โตหมดแล้ว..อ่า พ้นวัยจะไปเป็นเขยคุณไมโตกันหมด

มีแต่ชั้นหลาน อาจพอใกล้เคียง อิอิ

เพิ่งรู้ว่าคุณไมโตอยากดองเป็นญาติด้วย...ปลื้มจริงๆ

 

ไร้นาม
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 05:58

ณ ราตรีหนึ่งที่ยังซึ้งใจ เชียงรายฟ้าแจ่ม คืนนั้นพราวแพรวด้วยแสงราตรีที่มีจันทร์ฉาย

เอาเพลงเก่ามาฝากอีกเพลงเพราะ เมื่อคืนพระจันทร์สวยมากเลย ใสกระจ่างเหมือนนวลแก้มสาว (ที่ทาแป้งยูวี)

ไร้นามชอบเพลงเกี่ยวกับพระจันทร์ด้วย

เดือนเพ็ญสวยเย็นเห็นกระจ่าง ...

ฟ้าไร้จันทร์ฉายส่อง มืดมัวหมองมอง ...

(เสียดายร้องไม่ได้..)

 

 

Mitochondria
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 06:39
  • โอ้โห้ นี่ขุดกันมาจากกรุ กันเลยนะเนี่ย
  • มีอยู่เพลงนึงเป็นเพลงเก่ามาก ที่ผมยังร้องได้อยู่ ชื่อเพลงว่า นันทวดีพ่ายรัก เป็นเรื่องราวของสาวนางนึง ที่แอบรักจะเด็ดในเรื่องผู้ชนะสิบทิศครับ เอาเป็นว่า ใครรู้เนื้อเพลงนี้ ผมยอมรับด้วยใจเลย ว่าเป็นแฟนพันธ์แท้เพลงเก่าตัวจริง ให้คุกเข่าก็ยอมเลยล่ะ เพราะถามเพื่อนรุ่นเดียวกัน กับเพื่อนรุ่นพี่ ไม่เคยมีใครได้ยินสักคน
Mitochondria
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 06:42
ผมใบ้ให้ก็ได้ว่าขึ้นต้นว่า
  • ข้ารัก ข้าหลง พะวงผูกพัน ฝันใฝ่ .........
  • .............
  • ถ้าใครต่อได้ โปรดได้รับการคารวะจากผมด้วย หนึ่งจอก หรือจะให้พาไปเลี้ยงส้มตำก็ยังได้ครับ
ไร้นาม
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 09:47

อะแฮ่ม

ก่อนโก่งต้นคอ ต้อง อะแฮ้ม ๆ โหลๆ หนึ่ง สอง สาม ก่อน

เพลงไรอ่ะคับ ไม่เคยรู้เลยว่ามีนันทวดี แอบหลงรักจะเด็จด้วย รู้จักแต่ เพลงเก่ามากเพลงนี้

ฟ้าหัวเราะเยาะข้า ชะตาหรือ

ดินนั้นถือ อภิสิทธิ์ชีวิตข้า

พรหมลิขิตขีดเส้นเกณฑ์ชะตา

ฟ้าดินยม (บุ๋งๆๆๆ)...ข้าหรือเกรง

ข้าขอลิขิตชีวิตข้าเองไม่เกรงดินฟ้า

อีกพื้นพสุธา...(บุ๋งๆๆๆๆๆๆ....และ บุ๋ง)

 

 

เมตตา
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 09:50

นำมาฝากคุณไร้นามค่ะ

ฟ้า ไร้จันทร์ฉายส่อง
มืดมนหมองมัว พิศดูแสนเศร้า
ดัง เช่น อกเรา
บ่ม รักเศร้า อยู่ ค่ำคืน
คอย รักคอยฝันใฝ่
คร่ำครวญเพ้อไป หวังชมรักชื่น
เย็น ค่ำ วันคืน ตื่น
ตาคอยรักเลือนเลื่อนลอยร้าวไป
อก ระทมขมขื่น
รักมาคลายคืน ฝืนความฝันใฝ่
ใจ ระทมหมองไหม้
เหมือนดังเปลวไฟ
ผลาญใจโศกศัลย์
คอย รักเมินเหินห่าง
มืดมัวไร้ทาง ภิรมย์รักมั่น
บุญ ก่อ ผูกพันธ์ ช่วย
พาฉันรักกันมั่นคงเหมือนเดิม

อก ระทมขมขื่น
รักมาคลายคืน ฝืนความฝันใฝ่
ใจ ระทมหมองไหม้
เหมือนดังเปลวไฟ
ผลาญใจโศกศัลย์
คอย รักเมินเหินห่าง
มืดมัวไร้ทาง ภิรมย์รักมั่น
บุญ ก่อ ผูกพันธ์ ช่วย
พาฉันรักกันมั่นคงเหมือนเดิม...

เมตตา
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 09:53
คุณไร้นาม...ดิฉันไม่ทราบว่าเราอยู่ห่างกันกี่กิโลเมตร...หากชอบแนวนี้...ขอท้า..มาผลัดกันร้องผลัดกันฟังค่ะ....เอาถุงปิดหน้าก็ได้ค่ะ...รับรองไม่บอกใคร..คิก...คิก..คิก..
ไร้นาม
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 10:06

เอาปี๊บคลุมหัวดีกว่าอะคับ

เสียงไร้นามเพิ่งแตกพานมาหยกๆหย่อนๆ แปลว่า แม้แต่พานยังแตกเวลาไร้นามร้องเพลง..แล้วแก้วหูคุณเมตตาจะมิแตกหรือ...

เพลงที่เอามาฝาก ถูกใจมากถึงมากที่สุด ..แม้ว่าจะเศร้าๆ ชอบอีกเพลง เห็นเดือนรูปเคียวเกี่ยวกิ่งฟ้า..ซาบซึ้งกับวิถีไทยในอดีต

Mitochondria
เขียนเมื่อ 06 Dec 2006 @ 12:06
คุณไร้นามครับ
  • เห็นไหมว่าเพลงนี้เป็นเพลงปราบเซียน ขนาดคุณสมจินชอบฟังเพลงเก่าแล้วนะ แต่ก็ยังเก่าไม่พอกับเพลงนี้เลย
  • บุ๋งๆๆของคุณไร้นามครั้งแรกคือ ฟ้า ดิน ยม พรหม พญา ข้าหรือเกรง
  • บุ๋งๆๆของคุณไร้นามครั้งที่สอง คือ พยายม พรหมอินทร์ทั่ว ข้ากระทำแต่ความดี มีหรือจะกลัว......
คุณเมตตา
  • ท่าทางจะฟังเพลงยุคเดียวกับคุณสมจินเลยนะ
นี่คุณไร้นาม คุณเมตตา ถ้าจะมาเปิดคาราโอเกะแล้วเรียกกันบ้างนะ เพลงยุคนี้ผมตามร้องได้หมดครับ ไม่เอาไมค์ก็ได้ ผมร้องปากเปล่าก็ได้ ยอมครับ ขอให้ได้ไปร้องด้วย เอ้า!