ฝากให้คุณไร้นามค่ะ
(ปีศาสวสันต์) ...เรา จากกันวันนั้นยังจำ จากกันวันนั้นฝนพรำ พรางม่านกรรม คล้ำครึ้มคลุมเวร..ลมครางฝนครวญ ไพรสั่นชวน รวนระเนนความกดดัน ขั้นเดน เหมือนจะเค้น ฆ่า กัน.....เรา จากกันวันนั้นนานมา แต่เมื่อวสันต์ลีลา ฤาสร่างซาฝนฟ้าฟูมฟาย
(ไม่ใกล้ไม่ไกล)
คุณ คิดดูซิว่าคนไหนรักจริงรักยิ่งจริงใจ อยู่ที่ไหน กันเล่าคนไหน ที่รักภักดีคอยเฝ้าหลงติดตามเหมือนดังเงา เฝ้าคอยเฝ้ารักดังใจ
อย่า.....ทรมานเสียเลยอย่าทำเฉยเมยมองเห็นแล้วเลย ข้ามไปคิดดู มิไกลมิใกล้เพียงใด คนรักคุณ จริงใจไม่ใกล้หรือไกล ตัวคุณ..ลอง คิดดูซิว่าใครรัก หลงคุณหลงด้วยใจภักดิ์ ด้วยความรักคุกรุ่นใครเขา เฝ้ารักบูชาตัวคุณ หวังได้แนบชิดไออุ่น ก็คุณไม่รู้หรือไรแอบมองคุณทุกวัน ได้แลเห็นกันเพียงนิดก็พลัน ชื่นใจ...
(ฝนหยาดสุดท้าย)
..ฝนหยาดสุดท้าย...หัวใจหวั่นไหวให้ตรม
ซ่อนรอยน้ำตาขื่นขมร้าวระบมสุดที่จะฝืน
ถึงคราวจำพรากโศกช้ำ...กล้ำกลืนฉันนอนซบหมอนสะอื้นค่ำคืนผวาโศกศัลย์....ฝนหลั่งสั่งฟ้า...นิจจาจำร้างห่างกัน...อย่าลืมรักเคยผูกพันทุกคืนวันอย่าลืมเสน่หา....ถึงกายจะห่าง แต่รัก...อย่าลาเธอเคยสัญญาไว้ว่าจะมาเมื่อฝน เยี่ยมเยือน.....จง...หมั่นจำความหลังอย่าลืม
สองเราเคยรักเคยปลื้มด่ำดื่มจำไว้อย่าเลือน
คอยฉันคอยจนฝนใหม่เยือนหวั่นเกรงรักลวงลอยเลื่อนเพื่อนใจอยู่ไหนไม่มา
ดูซิใครจะเก่ากว่ากัน...อิ...อิ..