หลังจากที่ ด.ช.คมกฤษณ์  หายไป  ไม่มาโรงเรียนหลายวัน  เป็นหน้าที่ของครูเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเรื่อง  ติดตามนักเรียนต้องทำหน้าที่ในการติดตาม ด.ช.คมกฤษณ์  แล้ว.....วิธีที่รวดเร็วที่สุด  อีกครั้ง คือ  การโทรศัพท์ตามหา

ด้วยความเป็นเด็ก  ของ  ด.ช.คมกฤษณ์   ครูทุกคนให้อภัยเสมอ  เมื่อเธอไปหลงกับเทคโนโลยีทันสมัย เล่นเกมคอมพิวเตอร์  ทุกวัน  จนไม่อยากมาโรงเรียน

ครูอ้อย.....เข้าใจ....ด.ช.คมกฤษณ์  เป็นอย่างดีที่ติดคอมพิวเตอร์อย่างงอมแงม  นั้นเป็นอย่างไร  และจะแก้ปัญหาอย่างไร

ครูอ้อยคอยที่จะได้พบ ด.ช.คมกฤษณ์ ที่จะมาโรงเรียนในวันแรก

ครูอ้อยคิดถึง  ความน่ารักของเธอ  เธอเป็นเด็กว่าง่าย รักครูอ้อย  และเป็นเดือดร้อนกับครูอ้อยทุกครั้งที่ครูอ้อยมีงานเร่งรัดมา  และทำไม่ทัน  เธอก็จะมาช่วยอย่างเต็มใจ  ด้วยความรักคุณครูของเธอ

แต่ครูอ้อยก็ไม่พบ  ด.ช.คมกฤษณ์  สักที  ต่างคนต่างมีหน้าที่  แต่ครูอ้อยก็ยังค้างคาใจ.....ที่ด.ช.คมกฤษณ์  เป็นเด็กดี.....ไม่น่าที่จะไปติดการเล่นเกม และเป็นหนทางไปมั่วสุมกับเพื่อนนักเลงในละแวกบ้านของเธอ

ด้วยความเป็นห่วง..ติดตามนักเรียน..บ่อยนัก  ..

นักเรียน  ด.ช.คมกฤษณ์  จึงมองครูอ้อยแบบหมางเมิน  เหมือนไม่เคยมีบางเรื่องที่เราเข้าใจกัน

ถึง ด.ช.คมกฤษณ์  จะบอกว่า..ผมไม่ชอบกินไข่เจียวแล้ว  ทั้งที่ผมเคยชอบไข่เจียวเป็นที่สุด

ครูอ้อยก็ไม่เคยว่า

เพราะครูอ้อยรู้ว่า....ความห่วงใยมีมากเกินไป.....จนเธอหมางเมินครู