บันทึกการฝึกสอน
วันศุกร์ ที่ 18 พฤศจิกายน 2559
เรื่อง “คาบว่างที่ไม่มีจริง”
วันนี้วันศุกร์จริงหรือไม่ ทำไมคาบว่างของเราถึงไม่มีเลย ทั้งที่จริงแล้ววันนี้ไม่มีสอนเลยแต่ได้ควบคุมดูแลเด็กนักเรียนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 แทนคุณครูทั้งวันแต่ก็เป็นประสบการณ์ใหม่ที่ทำให้เรารู้ว่า โรงเรียนขยายโอกาสนั้นมีระบบในการจัดการเรียนการสอนอย่างไรบ้าง รวมทั้งรู้ว่าตัวเองไม่เหมาะกับการสอนในชั้นมัธยมศึกษา เนื่องจากไม่สามารถควบคุมเด็กนักเรียนได้จริงๆ นักเรียนไม่เชื่อฟังในสิ่งที่เราสอน ถึงแม้ว่าจะจัดกิจกรรมการเรียนการสอนอย่างไรก็ตาม บางครั้งก็เหนื่อยใจและมักบอกกับตัวเองว่า “เราทุ่มเทไปแล้วได้อะไร นักเรียนก็ไม่สนใจและไม่ตั้งใจเรียนของเราเลย” ซึ่งเรารู้ดีว่าการคิดแบบนี้เป็นสิ่งที่ผิดและไม่ถูกต้องเท่าที่ควร เราจึงปรับเปลี่ยนทัศนคติใหม่ทั้งหมดว่าเราเป็นครู คำว่า “ครู” เป็นคำที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่ใครอยากเป็นครูก็เป็นได้ จิตวิญญาณของความเป็นครูนั้นสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ดังนั้นเราจึงคิดได้และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะสามารถทำได้ ทุ่มเทกับการเรียนการสอนและพยายามค้นหาเทคนิคการควบคุมชั้นเรียนใหม่ๆ หาเทคนิคการสอนที่ดึงดูดความสนใจของผู้เรียนให้ดีกว่าเดิม อีกทั้งพยายามที่จะปรับการเรียนการสอนของตัวเองให้ดีขึ้นเนื่องจากต่างที่ ต่างโรงเรียน ความเหมือนและความแตกต่างก็มีค่อนข้างมาก การพบเจอสิ่งใหม่ๆก็ค่อนข้างที่จะเยอะพอสมควร พบนักเรียนใหม่ พบปัญหาหลายๆอย่างที่ต้องปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติม
