คนจะงามงามน้ำใจ

ยูมิ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ


วันนี้หลังสอนนิสิตระดับ ป. ตรี ของ ม.ทักษิณถิ่นสงขลาเสร็จแล้วจะกลับบ้านซึ่งห่างออกไปราว 30 ก.ม. อยู่ในเขตเมืองหาดใหญ่ พอเปิดรถเข้าไปจะขับ เอ๊ะ กุญแจล็อคครัชมันไปเที่ยวไหนซะแล้ว มีสองทางเลือก หนึ่งเรียกช่างมาตัด สองกลับบ้านมันคงหล่นอยู่ที่บ้านเพราะวันวานยังใช้มันอยู่

ตกลงผมเลือกข้อ 2 ครับ เดินออกมารอรถ ถามคนที่ยืนอยู่ว่าจากนี่ไปนั้นเท่าไร ถ้ารถตู้ก็ 28 บาท ขอบคุณที่ให้ข้อมูล

รถตู้มาพอดีผมขึ้นนั่งด้านหน้า เหลียวหลังมองเห็นผู้โดยสารร่วมทางอีก 3 คน พอไปถึงกลางทาง คนขับยื่นกล่องมาเก็บเงินค่ารถผมก็ควักใส่ไป 28 บาท สักพักคนขับรถจอดบอกว่า ไปรถคันหลัง ก็ลงต่อรถตู้อีกคันไปลงที่หมาย ผมเดินเข้าซอยหมู่บ้านไปถึงกลางทาง มีรถเบนซ์มาจอด พี่ ๆ ไป ๆ ก็ขึ้นไปแล้ว ผมเห็นพี่เดินออกกำลังกายในวันหยุดแถวหมู่บ้านนี้ ก็คุยกันพอหอมคอถึงที่หมาย ขอบคุณที่ชวนขึ้นรถมาส่งถึงที่ ก็เข้าบ้านเจอกุญแจเจ้ากรรมตัวนั้นจริง ๆ ต้องกลับไปเอารถที่ ม. ทักษิณอีก

ทีนี้เดินออกมาถึงป้ายหน้าหมู่บ้าน พี่ ๆ จะไปข้างนอกรึ ผมไปส่งปากทางให้ เสียงคุณยามหมู่บ้านเอารถมอเตอร์ไซค์ออกมาให้ผมซ้อนท้าย ไปก็ไปก็คุยกันไปถึงปากทาง ขอบคุณครับ ที่นี้รอรถเจอ 2 แถวส่งแอ๋วเรียนรามมาก็ขึ้นไป เอ จ่ายเท่าไรหวา ถามผู้โดยสารข้าง ๆ 15 บาทพี่ ได้เลยเมื่อถึงที่หมาย แล้วเดินเข้า ม. สวนกับนิสิตหลายคน เขายกมือไหว้ ก็รับไหว้ตอบ แต่เราจำไม่ได้สักคน แม้เราเองก็แปลงกายแบบลุย ๆ นิสิตยังจำได้นะก็ขับรถกลับ เออวันนี้ได้รสชาติชีวิตที่ดีอีกมุมหนึ่ง ยังคงคิดคำนึงถึงเพื่อนบ้านหรือคนเคยเห็นกันคือคนมีน้ำใจงามพึ่งพบเจออยู่ คนหนึ่งขับรถเบนซ์ คนหนึ่งขับรถมอเตอร์ไซค์ แม้ฐานะต่างกันแต่จิตใจมนุษย์ละต่างกันไหมน๊า.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น



ความเห็น (2)

-สวัสดีครับ

-งามน้ำใจ...ใช่ใบหน้า..

-ยินดีกับมิตรภาพที่ได้รับด้วยนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณเพชรน้ำหนึ่ง