วันที่ 20 วันจันทร์ที่เหมือนเดิม 06062559

วันนี้เดินทางออกจากหอด้วยความสุข
มีความรู้สึกอยากไปโรงเรียน อยากเจอเด็ก ๆ

วันนี้คาบแรกจัดกิจกรรมการเรียนการสอนเรื่องศาสนาพราหมณ์ - ฮินดู
ก่อนเรียนวันนี้ได้นำรูปภาพของโรงเรียนบนดอยมาให้นักเรียนดู ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ทวดรหัสของเราไปบรรจุอยู่ที่นั่น

โดยฉันมีความตั้งใจว่า อยากปลูกฝังให้พวกเขาเห็นว่า คนที่เขาไม่มี คนที่เขาด้อยกว่าเรา เขามักจะมองเห็นค่าของสิ่งที่เขามีอยู่เสมอ
แต่คนที่มีมาทั้งชีวิต มักจะมองไม่เห็นค่าของสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น คนที่ไม่มีมักมีเเรงขวนขวายมากกว่าคนที่มี
คนที่ขาดแคลนมักจะมีความสุขกับสิ่งที่ขาดแคลนและได้มา คนที่พอใจในสิ่งที่ตนเป็นมักจะมีความสุขอยู่เสมอ แม้เท้าทั้งสองจะเปื้อนโคลนก็ตาม

ขอเป็นกำลังใจให้ครูดอยทุกคนค่ะ


การเรียนการสอนสังคมในตอนเช้า จบลงด้วยดี เด็กนักเรียนสนใจตั้งคำถาม และตอบคำถามด้วยดี สังเกตได้ว่าเด็ก ๆ มีความรู้รอบตัวมาก โดยเฉพาะเรื่องตำนานลึกลับต่าง ๆ แสดงให้เห็นว่าเด็กนักเรียนสนใจในเรื่องแบบนี้ ต่อไปคงมีเรื่องมาต่อรองในการตั้งใจเรียนละ 55+

แต่การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในตอนบ่ายคาบสุดท้ายของวัน คณิตศาสตร์ ป.4 ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้าที่ยืนพูดหน้าห้องอยู่คนเดียว ความสุขที่อยากมาโรงเรียนในตอนเช้ามันหายไปหมด งานนำเสนอที่ทำมาทั้งคืน เกมที่เตรียมมา ไม่ได้ทำเลยสักอย่าง แต่ฉันไม่โทษนักเรียนหรอก มันเป็นความผิดของฉันเอง ที่ทำได้ไม่ดีพอ พรุ่งนี้เอาใหม่ สู้ ๆ นะ

ตอนเย็นก็สอนพิเศษเหมือนเดิม เด็กชายสตีฟยังน่ารักเสมอ ครูครับช่วยสตีฟหน่อย เสียงเล็ก ๆ แก้มนุ่ม ๆ ของเด็กชายลูกครึ่งชั้น ป.2 ช่างน่าเอ็นดู ได้ยินเมื่อไหร่ เห็นเขาเมื่อไหร่ ก็ยิ้มทุกที (สตีฟเป็นเด็กพิเศษ) ขอบคุณสตีฟนะคะกับอ้อมกอดเล็ก ๆ ของหนู

วันนี้ไปร่วมงานศพพ่อของอาจารย์ที่เราเคารพยิ่ง อาจารย์ที่เรียกว่าพ่อได้เต็มปาก

รอยยิ้มที่ท่านมีให้ในตอนที่เดินเข้างานไป แฝงไปด้วยความปวดร้าว เศร้าใจ
หัวใจของพ่อคงอ่อนแอมาก
ลูกช่วยอะไรไท่ได้เลย นอกจากเป็นกำลังใจให้พ่อเท่านั้น


คนดีจากไปย่อมมีน้ำตาไหลร่ำไห้ติดตาม
คนเลวจากไปย่อมขาดซึ่งน้ำตาแห่งความอาลัยจากผู้คน

พ่อผู้สร้างโลกให้ลูกได้เติบใหญ่
พ่อผู้มีหัวใจสู้ฟันฝ่า
อบรมสั่งสอนเลี้ยงลูกมา
ให้ไอ่หมาตัวน้อย ๆ ได้เติบโต
ยามมือหยาบเอื้อมจับมือนุ่มนิ่ม
สร้างรอยยิ้มพิมพ์ใจให้สุขสันต์
ยามมือหยาบกลายเป็นเหี่ยวผ่านคืนวัน
ยังมีรอยยิ้มสุขสันต์ให้ลูกยา
วันลูกโตวันพ่อจากย่อมโศกเศร้า
อาจจะเคล้าคลุกไปด้วยน้ำใส
อาจจะปวดรวดร้าวที่่หัวใจ
แต่เราจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
พ่อคนดีจากไปขอสงบ
ขอพ่อพบที่สุขสันต์ให้หรรษา
ความดีพ่ออยู่กับลูกตลอดมา
ความดีพ่อจะรักษาลูกต่อไป


ขอให้คุณตาไปสู่สุขคตินะคะ
























บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจันทร์จิรา วงค์กา (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี ;)...

เขียนเมื่อ 

Ongkuleemarn

จะพยายามค่ะครู