รูปนกบั้งรอกใหญ่
หลายๆ ครั้งเวลาออกมาเดินในสวนรอบบ้านยามเช้าจะสังเกตเห็นกองขึ้นกกองใหญ่แต่ก็ไม่เคยจับได้สักครั้งว่าเป็นของเจ้านกอะไร
แต่เมื่อฝนมาครานี้หลังจากที่แล้งไปนานก็ทำให้เห็นนกขนาดใหญ่ตัวนี้อาศัยหลบนอนอยู่ใต้ต้นจิก ลูกชายเรียกมันว่านกยักษ์ แต่แท้ที่จริงแล้วมันคือ นกบั้งรอกใหญ่ นั่นเอง เป็นนกสีเทาดำหางยาวลายสีฟ้าดำและมีตาสีแดงเหมือนทา eye shadow แบบเฉี่ยวๆ
ไม่เคยได้เห็นนกใหญ่ชนิดนี้มาก่อน แต่ที่พอจะใหญ่เท่าเทียมกันและเห็นอยู่บ่อยครั้งคือ เจ้านกกระปูด ที่ชอบส่งเสียงร้องดังๆ และมาสร้างรังออกลูกแล้วลูกตกลงมาตายหลายตัวเมื่อปีที่แล้ว
สรุปว่า ตอนนี้เราประสบความสำเร็จอย่างมากในการทำบ้านในเมืองหาดใหญ่ให้เป็นป่าได้
รูปนกกระปูด
Congrats!
It is very difficult to make a home for wildlife. If they don't feel 'dafe', they won't stay around. Once they stay, others will find niches in the same space and stay too. It is all about 'safety' and 'food'. ;-)
มาดูนกเจ้าค่ะ..สบายดี..นะเจ้าคะ...
ตอนนี้เป็นป่าไปแล้วเจ้าค่ะ..ยี่สิบห้าปีให้หลัง....๕๕๕๕
ว้าว!! ..ตอนนี้เราประสบความสำเร็จอย่างมากในการทำบ้านในเมืองหาดใหญ่ให้เป็นป่าได้.....
อยากเห็นจังเลยนะครับ ป่ากลางเมือง
ขอบคุณมากนะครับ
ตื่นนอนด้วยเสียงนกร้องปลุกตั้งแต่ตีห้าครึ่งทุกวันค่ะพี่แสง
สบายดีค่ะยายธี มีความสุขกับธรรมชาติค่ะ ปิดเทอมแล้ว ค่อยได้หายใจหายคอหน่อยค่ะ
อยากมีป่าอยู่เหมือนคุณ sr ค่ะ ;-)
อมยิ้มกับ "eye shadow เฉี่่ยวๆ" ของเจ้าบั้งรอกใหญ่ อย่างที่ อ. จันทรวรรณเขียนไว้ค่ะ เป็นเช่นนั้นจริงๆจากที่เคยเห็นเจ้าบัั้งรอกในระยะใกล้ชิด เอาภาพมาฝากด้วยค่ะ จะได้เห็นชัดๆ สีสดใส เป็นนกที่ชอบเช่นกัน เขียวบ้าง แดงบ้าง ฯลฯ ถ้ามีโอกาสไปดูนกตามป่าส่วนอื่นๆของปักษ์ใต้ ก็จะเห็นอีกหลายชนิดของบั้งรอก ล้วนมีสีสันชวนมอง.. ขอบคุณที่ธรรมชาติรังสรรค์สิ่งดีๆมาคู่กับบ้านที่เจ้าของบ้านใจบุญเกื้อกูลให้นกมาอาศัยด้วยค่ะ
นอกจากทำบ้านให้เป็นวัดแล้ว ก็เป็นป่าย่อมๆด้วยนะคะ มีไม้ใหญ่ให้ร่มเงารายรอบบ้าน ทำให้นกได้มาอาศัยด้วย เจ้าบั้งรอกใหญ่ (ปักษ์ใต้บางถิ่นอาจจะได้ยินเรียกว่า นกกด/นกกรด) พบได้ไม่ยากนัก บินโผเกาะต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆชุมชน ด้วยความที่ตัวโต หางยางมีสีขาวสลับดำ ดูเป็นบั้งๆนะคะ หลานต้นไม้จึ่งเรียกว่า "นกยักษ์" เพราะความที่ตัวโต ส่วนเจ้ากะปูดก็ตัวโต แต่ชอบหากินตามพื้นล่าง ช่วยควบคุมความสมดุลในระบบนิเวศ
ขออนุญาตนำเรื่องน่ารักมาแจมด้วยค่ะอาจารย์ ..ครั้งหนึ่งเจอลูกนกปั้งรอกตกลงมา คงอยุ่ในระยะสอนบิน เพราะมีขนปีกขึ้นเต็มตัว มองไปมองมาไม่สังเกตเห็นแม่/พ่อนกเลย แต่เมื่อรออย่า่งใจจดจ่อเพราะรู้ว่าพ่อแม่นกต้องห่วงหาลูก ในที่สุดก็เห็นนกพ่อแม่บินมาในบริเวณ จึงเก็บลูกนกไปไว้บนกิ่งไม้ใหญ่ที่พอให้นกยืนได้ เสียงเรียกที่พ่อแม่ลูกสื่อถึงกัน เราก็นั่งเงียบๆฟังไป ในที่สุดทั้งพ่อและแม่นกบินมาใกล้ๆ และช่วยให้ลูกค่อยๆกระเถิบให้สุงขึ้นจากกิ่งล่างๆก็ไปได้สูง คิดว่าจะได้รอดพ้นอันตรายต่อสัตว์ชนิดอื่น เราก็สังเกตอย่างมีความสุขที่ได้สังเกตความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูก และกระบวนการสอนลูกให้บิน โดยเฉพาะ encourage ให้ลูกใช้ความกล้าและความพยายาม จากช่วงแรกที่วางไว้ไม่สุงจนไต่ขึ้นสู่ความสูงในระดับที่ปลอดภัย (เอาภาพลูกนกมาฝากด้วยค่ะ ถ้าหลาน"ต้นไม้" ได้เห็นลูกนก ก็จะบอกว่าไม่ใช่นกยักษ์ละ แต่เป็นนกน่ารัก ..อิอิ )
ขอบคุณนะคะ ลูกนกบั้งรอกน่ารักมากๆ เลยค่ะ
ปล. คุณ SR มีปัญหาในการล็อกอินหรือเปล่าค่ะ
หน้าตามันเหมือน " นกกะปูด" แถวบ้านคุณมะเดื่ออ่ะนะ
เวลามันร้องจะร้อง " ปูด ๆๆๆๆๆ"
เหมือนเพลงที่ร้องว่างงง
" นกกะปูดตาแดงน้ำแห้งก็ตาย...." จ้าา