เล็ก ๆ น้อย ๆ นิด ๆ หน่อย ๆ

เล็ก ๆ น้อย ๆ นิด ๆ หน่อย ๆ จากคนเดินทางจ้ะ

ระยะหลังนี้ คุณมะเดื่อต้องเดินทาง

เข้า กทม. เฉลี่ยได้เดือนละครั้ง

ด้วยภารกิจทางการศึกษา



การเดินทางจากบ้าน ไป กทม. ก็จะเดินทางโดยรถตู้โดยสาร ที่จะต้อง

ออกมาขึ้นรถที่ตลาดสดเทศบาล ในเวลา ตี ๓ เพื่อให้มาถึง

จุดหมายปลายทาง ที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ก่่อน ๗ โมงเช้า

เพราะจะได้ไม่เจอ " มหกรรมรถติด" หากมาถึงช้ากว่านี้

จะเจอมหกรรมรถติดชนิดเป็นชั่วโมง ในบริเวณทางด่วน

ที่จะเข้าสู่อนุสาวรีย์ ฯ เพราะเจอมาแล้ว เมื่อครั้งหนึ่ง

มาขึ้นรถเที่ยวตี ๓ ไม่ทัน ต้องมาเที่ยว ตี ๔ มาถึงทางด่วน

ประมาณ ๗ โมงเช้า แต่ มาลงที่อนุสาวรีย์ ฯ ตอน ๘ โมงกว่า



ต่อจากอนุสาวรีย์ ฯ คุณมะเดื่อก็จะพึ่งพาอาศัยบริการของ " Taxi " ให้ไปส่งยัง

จุดหมายปลายทาง ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็น ตึก ๕ สพฐ. กระทรวงศึกษาธิการ



ก็อย่างที่รู้ ๆ กันว่า " ผู้โดยสารก็หวาดหวั่นแท็กซี่ แท็กซี่ก็กลัวผู้โดยสาร"

เห็นข่าวร้าย ๆ เกี่ยวกับแท็กซี่กับผู้โดยสารทางโทรทัศน์อยู่เสมอ ๆ

ก็ให้นึกหวาด ๆ อยู่เหมือนกัน แต่...ก็ให้กำลังใจตัวเองมาตลอด

" อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เราไม่เคยคิดร้าย หรือสร้างความเดือนร้อน

ให้กับใคร มีแต่ .. ให้ .. ช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อ แบ่งปัน ก็คงไม่มีใคร

ติดร้ายกับเรา "



ก็เป็นที่น่าดีใจ ที่ตลอดเวลาที่ใช้บริการแท็กซี่ที่ กทม. (นับแต่เมื่อครั้งที่ยังเรียน

ป.โท อยู่ที่ มสธ. ซึ่งต้องนั่งแท็กซี่จาก ขนส่งสายใต้ไปยัง มสธ.ที่ปากเกร็ดโน่น)

คุณมะเดื่อได้พบแต่โชเฟอร์แท็กซี่ที่บริการดี อัธยาศัยดี ขับรถดีมีมารยาท

ทั้งสิ้น และส่วนใหญ่ร้อยละ กว่า ๙๐ เป็นพี่น้องจากอีสานทั้งสิ้น ไม่เคยเจอ

โชเฟอร์จากเมืองใต้เลย



หัวข้อสนทนาระหว่างโชเฟอร์กับผู้โดยสารอย่างคุณมะเดื่อก็มีหลากหลาย

บางคนก็เล่าเรื่องส่วนตัว เรื่องครอบครัวที่ต่างจังหวัดให้ฟัง บางคนก็พูดเรื่อง

การเมือง ที่มีทั้งค้าน ทั้งสนับสนุน ( อันนี้คุณมะเดื่อต้องฟังเฉย ๆ ไม่ออกความเห็น

ใด ๆ ทั้งสิ้น ) และอีกหลากหลายเรื่องราว ค่าโดยสารตามมิตเตอร์ก็ไม่เคย

เท่ากันแม้แต่ครั้งเดียว คุณมะเดื่อจะเตรียมแบ็งค์ย่อยไว้ สำหรับค่ารถเสมอ

และไม่รับเงินทอน จะยกให้โชเฟอร์ไปทุกครั้ง ล่าสุด เมื่อวันที่ ๒๑ เมษา ๕๙

ตอนที่กลับจาก สพฐ. ค่าแท็กซี่ ๑๐๕ บาท โชเฟอร์บอกว่า " ผมคิด ๑๐๐

พอครับ " เป็นครั้งแรกที่เจอโชเฟอร์ลดค่าโดยสารให้ผู้โดยสาร ๕๕๕

นับแต่นั่งแท็กซี่มา คุณมะเดื่อขอบคุณเขาแล้ว ก็บอกว่า ไม่ต้องลดให้

แล้วก็ให้ไป ๑๒๐ บาท บอกว่าไม่ต้องทอนจ้ะ จึงได้รับคำอวยพรมา

เป็นเงินทอนหลายกระบุงเลย



พูดถึงอาหารเช้า หลังจากลงรถตู้ที่บริเวณอนุสาวรีย์ ฯ แล้ว คุณมะเดื่อก็รอเวลา

ประมาณ ๗ โมงกว่า ๆ คือให้สาย ๆ สักหน่อย เพราะจะไปถึงอนุสาวรีย์

ยังไม่ ๗ โมง นั่งดูผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ดูแต่ละคนรีบเร่งกันเหลือเกิน

ข้าราชการ พนักงาน แม้แต่นักเรียน ก็ต้องออกจากบ้านกันแต่เช้า

๖ โมงกว่า ๆ ก็ออกไปทำงานกันแล้ว.......

ผิดกับคนต่างจังหวัดอย่างคุณมะเดื่อ ๖ โมง ยังนอนขี้เกียจอยุ่นะเตียง



นั่งดูผู้คนจนตะวันขึ้นสูงแล้ว แล้วจึงมองหาร้านอาหารที่มีอยู่มากมายในบริเวณนั้น

แต่....โห..! เจอแม่ค้า " ดุ " หลายร้านเลย บางร้านไม่ดุ แต่พูดแบบ " ไม่อยากขาย"

ให้คุณมะเดื่อมั้ง (เข้าใจว่าอย่างนั้นนะ) อาจจะเห็นสภาพคุณมะเดื่อ

ที่หอบหิ้วของพะรุงพะรัง สภาพโทรม ๆ (เพราะอดนอน) หน้าตาบอกยี่ห้อว่า

"มาจากไกลปืนเที่ยง) ก็เป็นได้ คุณมะเดื่อตั้งใจจะไปกินมื้อเช้า แม่ค้าก็

พูดว่า " ยังไม่เสร็จ" โดยไม่มองหน้าลูกค้า หันหลังเดินไปอีกด้านหนึ่ง

ของร้าน บางคนก็ถามห้วน ๆ " เอาไร" น้ำเสียงเหมือนโกรธใครมา

เล่นเอาหายหิวเป็นปลิดทิ้ง แต่บางคนก็ต้อนรับดี พูดจาเป็นกันเอง

ยิ้มแย้มชวนคุย......



คุณมะเดื่อคิดว่า อาชีพค้าขาย ไม่ว่าจะขายอาหาร หรือสินค้าใด ๆ แม้คุณภาพ

ของสินค้าจะ ดี จะด้อยอย่างไร ขอให้พ่อค้า แม่ค้า พูดจาปราศรัยต้อนรับ

ลูกค้าด้วยกิริยาวาจาที่ดี ยิ้มแย้มแจ่มใส เต็มใจแนะนำบริการ แค่นี้ลูกค้าก็คง

ไม่เดินเลยร้านไปเป็นแน่แท้



เล็ก ๆ น้อย ๆ นิด ๆ หน่อย ๆ จากคนเดินทางจ้ะ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกคนเดินทาง



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

ชีวิต คน กทม. น่าเศร้าค่ะ ... แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ต้องตื่นแต่มึด .... ทุกอย่างเร่งรีบไปหมด ... ไม่น่าอยู่อาศัยนะคะ .... บ้านนอกแบบเราๆ ความสุขยังมีอีกเยอะ นะคะ


ด้านล่างนี้ก็น่าเศร้า ค่ะ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณหมอเปิ้น เมื่อต้นเดือนนี้ คุณมะเดื่อ

แอ่วเหนือ ก็เหมือนสภาพภูเขาที่ถูกแผ้วถาง

และไฟป่าเผาป่าไปเหมือนในภาพนั่นแหละจ้ะ

ไม่ใช่ " น่าเศร้า" นะ " เศร้า ๆๆๆๆๆๆๆๆ "

มาก ๆ ทีเดียวจ้ะ ขอบคุณจ้ะ

-สวัสดีครับพี่ครู..

-การเดินทางถือเป็นการหาประสบการณ์ชีวิตนะครับ

-เมืองกรุง.ไปทีไร...หลงทุกที 555

-นาน ๆไปที..ครับ..

-เดินหน้าต่อไปนะครับพี่ครู สู้ๆ ๆครับ..

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณเพชร เข้า กทม.ทีไร " ครั่นเนื้อครั้นตัว"

ทุกทีเลย ๕๕๕๕ ไม่จำเป็นไม่ไปแน่ ๆ จ้ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้ครูที่มุ่งมั่นนะครับ

หีดๆหุ้ยๆ /อีหลก ฉกแฉ็ก เล็กๆน้อยๆ

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้คุณครูมะเดื่อค่ะ

ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อเด็กๆ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะลุงวอ พรุ่งนี้เย็น ๆ พบกันจ้ะ

เขียนเมื่อ 

เราๆคงจะต้องเป็นไปตามกฏแห่งกรรม..อิอิ..มากน้อย..ทนหน่อย..อภัยกัน..ถ้าไม่สะดุดตอ..ล้มลงซ้ะก่อน..๕๕๕

มีดอกไม้มาฝากมีรักมามอบให้..จ้า