เพียงความรำพึง : เขียนถึง "การพูดคุย"

Wasawat Deemarn

อยู่ดี ๆ วันนี้ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
เป็นเรื่องที่เวลาเราอยากคบหากับใคร
ในฐานะมิตร อันเป็นจุดเริ่มต้นนั้น

"การพูดคุย" ถือเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความสัมพันธ์

การพูดคุย ทำให้เราสามารถทราบทัศนคติ
วิธีคิด และเรื่องราวต่าง ๆ ของเขา
ฉายภาพตัวเขาออกมาได้ชัดเจน
แม้จะไม่จำเป็นต้องทั้งหมดทุกเรื่อง
เราสามารถตัดสินใจของเราได้แล้วว่า
เราจะเลือกคบหาเขาหรือไม่

การมองคนแค่เปลือกภายนอก
บางคนหล่อ บางคนสวย บางคนดูดี
เราไม่สามารถตัดสินใจได้ว่า
นิสัยของเขาจะเหมือนหน้าตาเขาจริงหรือไม่
ต้องเริ่มที่ "การพูดคุย" ก่อน

"การพูดคุย" ระหว่างกัน
ทำให้เราได้มีโอกาสฟังเรื่องราวของคนที่เราสนใจ
และเขาก็มีโอกาสเล่าเรื่องในความคิดเห็นของเขา
ให้เราได้ฟัง

คำพูด น้ำเสียง และสายตา
มันเป็นเสน่ห์ที่เหนือคำบรรยาย
อีกอย่างเป็นการเรียนรู้ระหว่างกัน
อย่างไม่ได้ต้องขัดเขินแต่อย่างใด


ผมชอบ "การพูดคุย" ต่อหน้าเป็นที่สุด
หากคน ๆ นั้น เรามีปรารถนาที่จะเรียนรู้เขาจริง ๆ

แต่แน่นอนว่า การที่เราอยากจะพูดคุยกับเขา
ย่อมต้องมีอะไรบางอย่างมาดลใจให้เรา
อยากพูดคุยกับเขาอย่างจริงจังสักครั้ง

"กฎของแรงดึงดูด" ก็น่าจะมีส่วน
คนประเภทเดียวกัน ย่อมดึงดูดซึ่งกันและกัน

เคยไหมครับ

คนบางคน เมื่อเราได้คุยกับเขาครั้งแรกแล้ว
รู้สึกไม่อยากคุยด้วยอีก

แต่สำหรับบางคน เมื่อคุยกันครั้งแรกแล้ว
กลับรู้สึกอยากคุยอีก อยากฟังอีก
อยากเรียนรู้อีก อยาก อยาก อยากไปสารพัด

จะมีสักกี่คนในโลกนี้หนอ
ที่เราอยากฟังเขาพูดไปเรื่อย ๆ
ผมว่า น้อยมากนะ


"การพูดคุย" แบบตัวเป็น ๆ นี่แหละ
ที่เทคโนโลยีหลายเทคโนโลยี
พยายามเข้ามีบทบาทเป็นตัวแทน

Social Media ต่าง ๆ
พูดคุยกัน แต่ต่างสถานที่กัน
หน้าเห็นก็ได้ ไม่เห็นก็ได้
รู้จักกันมาก่อนก็ได้ ไม่รู้ต้องรู้จักกันมาก่อนก็ได้

การพูดคุย บางทีก็แค่การส่งข้อความหากัน
หากันไป หากันมา พ่วงด้วยการ์ตูนน่ารัก ๆ

แต่ ...

ความรู้สึกที่ลึกซึ้งเวลาที่เราได้พูดคุยกับ
ที่เราอยากคุยมาก ๆ อยากพบมาก ๆ
กลับรู้สึกผิวเผิน เปราะบาง ไม่ค่อยผูกพัน
พูดไปกันอย่างนั้น ๆ ไม่ต่างจากแค่ทักทาย
ก็เท่านั้น

ยิ่งพูดคุย ก็ ยิ่งไกลห่าง
ระยะทางที่ดูเหมือนไกล
ก็ไกลมากยิ่งขึ้น
แปรผันตรงกับระยะเวลาที่คบหากัน


"การพูดคุย" ที่ได้สบตา
เห็นอากัปกิริยาอาการ
เวลาพูดถึงเรื่องราวต่าง ๆ
มันคือความลึกซึ้งในจิตใจ

ดวงตา คือ หน้าต่างของหัวใจ
อย่างไร อย่างนั้น

"การพูดคุย" แล้วไม่เห็นตา
ไม่ต่างจากพูดว่า "สวัสดี" แล้วก็จากไป


โลกแห่งการสื่อสาร
มีวิวัฒนาการมานานแสนนาน

จดหมาย
โทรศัพท์หยอดเหรียญ
เพจเจอร์
โทรศัพท์มือถือ
Chat
Line

มีเทคโนโลยีอีกสักกี่อันในวันข้างหน้า
ก็สู้ไม่ได้กับ ...

"การพูดคุย" พร้อมสบตาอย่างแน่นอน

ผมคิดแบบนี้นะ
ใครไม่ได้คิดแบบนี้
ก็ตามสบาย ;)...


คิดถึงสายตาคู่นั้นจัง
ผมแค่รำพึง ...

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เพียงความรำพึง

คำสำคัญ (Tags)#เทคโนโลยี#วสวัตดีมาร#wasawatdeemarn#การพูดคุย

หมายเลขบันทึก: 598023, เขียน: 02 Dec 2015 @ 00:29 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง, ดอกไม้: 14, ความเห็น: 10, อ่าน: คลิก


ความเห็น (10)

...ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจนะคะอาจารย์

อาจารย์ Pojana Yeamnaiyana Ed.D. สบายดีนะครับ ;)...

ขอบคุณมากครับ ;)...

การพูดคุยเป็นการให้มนุษย์สัมผัสกับมนุษย์ครับ

เช่นนั้นจริงแท้ครับ ท่าน อาจารย์ต้น ;)...

อ่านแล้วชอบใจกับสำนวนความคิดของอาจารย์มากครับ


..

คนบางคน เมื่อเราได้คุยกับเขาครั้งแรกแล้ว
รู้สึกไม่อยากคุยด้วยอีก

แต่สำหรับบางคน เมื่อคุยกันครั้งแรกแล้วกลับรู้สึกอยากคุยอีก อยากฟังอีก.. ผมก็เป็นบ่อยครับ

..

ชอบ

สายตาคู่นั้น..คู่ที่ .... อันนี้ โรแมนติด จัง

..

ตามกันมานานหลายปี..แล้วอาจารย์ก็เผยใจออกมา..


รำพึงเอาไว้ ... เพื่อใครได้ยิน

ขอบคุณครับ คุณแสง แสงแห่งความดี... ;)...

ใช่ครับการพูดคุยตรงหน้า

ได้น้ำเสียง

ได้ความรู้สึก

ได้เห็นแววตา

สรุปว่า ...ได้ยินหรือยังครับ 5555

ได้ยินบ้าง ในบางโอกาสครับ อาจารย์ ขจิต ฝอยทอง 555

เมื่อเธอพูดฉันก็ฟังอย่างเป็นมิตร
เรื่องน้อยนิด จึงดูเป็นยิ่งใหญ่

ขอบคุณมากมายครับ คุณ แผ่นดิน ;)...