ร้อยดวงใจ...ให้อาจารย์

"ทั้งความรู้ประสบการณ์ช่วยสานต่อ ให้เกิดก่อวันนี้..ที่แข็งแกร่ง ด้วยพลังชาญเชี่ยวและเรี่ยวแรง จะเติมแต่งงานครู...สู่หลักชัย"

เมื่อคืน..กลางดึก ผมนอนไม่หลับ จับหนังสือขึ้นมาอ่าน พออ่านหนังสือได้สักพัก ก็คิดว่าควรจะจัดหนังสือ จัดแฟ้มงานให้เป็นหมวดหมู่ ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยและสวยงาม ยิ่งจัดหนังสือ ก็ยิ่ง ตาสว่าง พบเจอหนังสือมากมาย ที่ยังอ่านไม่จบ พบแฟ้มเอกสาร ที่สะสมบทความและผลงานด้านการเขียน ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง....

ชื่อที่ปกแฟ้ม..เขียนไว้ว่า...ผลงานด้านการประพันธ์..ปกเริ่มเก่าและกรอบ ขอบแฟ้มมีรอยยับเยิน บ่งบอกอายุการใช้งานมาเกือบ ๒๐ ปี..เปิดดูด้านใน แทบไม่น่าเชื่อ ว่าสอดกระดาษสีขาวไว้เกือบร้อยแผ่น แต่ละแผ่นมีเรื่องสั้น บทกวี บทเพลงลูกทุ่ง บทกลอนและบทความมากมาย

มีบันทึกที่เขียนด้วยปากกา ไม่เคยตีพิมพ์ที่ไหน เป็นเรื่องราวที่ว่าด้วย ชีวิตและงาน..เขียนหวัดแกมบรรจง ยิ่งดูยิ่งขลัง ยิ่งอ่านยิ่งเข้าถึง ปรัชญาและประสบการณ์ชีวิต กว่าจะถึงวันนี้...ผ่านอะไรมามากเหลือเกิน

โดยเฉพาะ..แง่คิดมุมมอง ที่หลากหลาย ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ปัญหาและอุปสรรค ก็สามารถแก้ไขและผ่านพ้นไปได้ทุกครั้ง.. ชีวิตไม่เคยสะดวกสบาย..แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุข

บทเพลงลูกทุ่งเขียนเองร้องเอง.. เรื่องสั้น ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารแล้ว และได้ค่าตอบแทนเป็นครั้งแรก ส่วนบทความ..ส่วนมากจะเขียนลงในวารสารของสำนักงานการประถมศึกษาและเขตพื้นที่ฯ

ในช่วงหนึ่งสมัยหนึ่ง..ที่เคยเป็นศึกษานิเทศก์ ไปอบรมสัมมนาบ่อย ไปพักที่ไหน ก็จะร่ายบทร้อยกรองเก็บไว้ เป็นที่ระลึก ก็ปรากฎว่า ยังอยู่ครบ เหมือนกับที่เก็บบทกลอนที่เขียนให้ งานศพ งานมงคลสมรส และงานฉลองตำแหน่งใหม่ ตลอดจนงานเกษียณอายุราชการ..

ดึกมากแล้ว..กำลังจะปิดแฟ้ม..พบร้อยกรองสั้นๆ อยู่ปกหลังด้านใน เขียนไว้ใต้ภาพของชายหนุ่มร่างเล็กสุดหล่อ ยืนอยู่ ณ ห้องสัมมนาแห่งหนึ่ง..ใต้ภาพเขียนว่า...

"ทั้งความรู้ประสบการณ์ช่วยสานต่อ ให้เกิดก่อวันนี้..ที่แข็งแกร่ง ด้วยพลังชาญเชี่ยวและเรี่ยวแรง จะเติมแต่งงานครู...สู่หลักชัย"

ครับ..ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...ค้นหา เรื่องราวมาเขียนเป็นบันทึกสักเรื่อง ก็เลยคว้าบทกลอน ที่เขียนไว้เมื่อ ๑๓ ปีก่อน เขียนให้น้องในสำนักงาน ที่เรียนปริญญาโท เอกบริหารการศึกษา และน้องคนนี้เห็นว่าท่านอาจารย์ผู้สอนกำลังจะเกษียณอายุราชการ ก็เลยจะแสดงมุทิตาจิต ให้ประทับใจท่านอาจารย์..ก็เลยมาวานผม..เชียนให้...เป็นที่ระลึกนึกถึงกัน...

เมื่อเรียนรู้ เรื่องราว ที่หลากหลาย

กองหนังสือ เรียงราย ฉายให้เห็น

ทฤษฎี บริหาร งานยากเย็น

ศิษย์มุ่งเน้น เป็นผู้นำ จำต้องทน

จะปรึกษาใครเล่า ก็เท่านั้น

จะปรึกษาใครกัน งานท่วมท้น

จะปรึกษาใครดี มีกี่คน

จะปรึกษากี่หน ที่คนใด

เหมือนโชคช่วย ทาบทาม ได้ตามฝัน

พบอาจารย์ ..สุธีพันธ์.. อันสดใส

"พัฒนพานิช" สนิทใจ

จดจำไว้ ประทับจิต ศิษย์ทุกคน

อาจารย์คือผู้ให้ ศิษย์ได้รู้

อาจารย์คือครูของครู ผู้ฝึกฝน

อาจารย์คือแบบอย่าง การสร้างคน

อาจารย์คือมรรคผล คนทำงาน

ศิษย์จะสุข ทุกครั้ง ที่ฟังสอน

ทุกขั้นตอน เกิดก่อ บริหาร

ด้วยแนวคิด เจนจบ ประสบการณ์

ศิษย์ทำงาน สร้างสรรค์ จึงมั่นใจ

จากวันนั้น ถึงวันนี้ ที่เกษียณ

รู้แปรเปลี่ยน สักกี่ครั้ง ยังหวั่นไหว

จึงจะบอก ว่าลูกศิษย์ คิดอย่างไร

ร้อยดวงใจ ให้อยู่ที่..."สุธีพันธ์"

๙ ตุลาคม ๒๕๔๕


ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๖ สิงหาคม ๒๕๕๘



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ท่านอาจารย์สอนลูกศิษย์ได้ทุกวิชาเลยนะครับ

เขียนเมื่อ 

นึกถึงความหลังบางครั้งก็น่าชื่นใจนะครับ

เขียนเมื่อ 

......ครู อาจาย์ทุกคน...คงอยากจะบอกว่าศิษย์ทุกคนว่า........

" ความภูมิใจ...มิได้อยู่ในพานไหว้ครู....

แต่อยู่ในวันที่รู้....ว่าศิษย์นั้นไปได้...ดี.....