...ช่วงนี้มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ได้โพสเพื่อให้ลูกศิษย์ทั้งอดีตปัจจุบันร่วมกันเป็นสมาชิกFanpage อย่างมากๆที่จะช่วยกันโปรโมทมหาวิทยาลัยเปิดแห่งนี้ ที่เปิดโอกาสให้ผู้เขียนได้เรียนจนจบ เมื่อ15 ปีที่แล้ว

...มสธ. ณ ปัจจุบัน คงจะก้าวหน้ามากมายหลังจากผู้เขียนเคยคิดจะสมัครเรียน ป.โท หลายครั้ง มาปีนี้เป็นอีกครั้งที่แรงบันดาลใจนั้นได้กลับมาอีก ใจหนึ่งถามตัวเองว่าจะเรียนไปทำไมนักหนา อายุมากแล้ว เรียนเพื่อความอยาก หรือเรียนเพื่อต้องการมีความรู้

...ผู้เขียนยอมรับเลยว่าตอนที่เรียนป.ตรี นั้น มีความอยากเป็นหลัก อยากเรียนจบได้รับปริญญา เพื่อจะเป็นตัวอย่างแบบอย่างให้ลูกสาวที่ยังเด็กเล็กอยู่ ให้ลูกได้รับรู้ถึงความอุตสาหะพยายาม ได้ทะเยอทะยาน ตามพ่อ

...ส่วน ป. โท ที่ผู้เขียนสนใจนั้นเกิดจากความต้องการความรู้ ต้องการการเรียนรู้มากกว่า พอผู้เขียนนำรูปบัญฑิตหัวโตเมื่อ 15 ปีที่แล้ว พี่สาวก็สร้างแรงจูงใจโพสตอบกลับมาว่า ไม่มีใครแก่เกินเรียน

...คำนี้แสลงใจยังไงๆชอบกล กับคำว่า "แก่แล้ว" แต่มันก็เป็นอมตะจริงๆกับคำๆนี้ ...ไม่มีใครแก่เกินเรียน... และการเรียนคงไม่ได้หมายถึงการเรียนในห้องเรียน หรือการเรียสำเร็จโดยวัดกันที่ใบประกาศ เพียงเท่านั้นหรอกนะ

...แต่น่าจะหมายถึงการเรียนรู้ชีวิต ทุกๆการเปลี่ยนแปลงไป ทั้งตัวของเราเอง และสรรพสิ่งรายรอบกาย

...ชีวิตคือการเรียนรู้...

......................

บัณฑิต การจัดการทั่วไป ปี2543.....