โชคดีครับ..ครู

ครู..ไม่ต้องห่วงนะครับ..และขอให้มีความเชื่อมั่น..ในสิ่งที่ครูทำไว้ พวกเราจะสานต่อ ให้คงอยู่และยั่งยืน อาจจะไม่ยิ่งใหญ่ และไม่ประสบความสำเร็จ เท่าที่ครูทำไว้ แต่พวกเรา..จะช่วยกันดูแลให้เกิดประโยชน์..และรอครูมาเยี่ยมเยือน..นะครับ..."

ท้องฟ้ามืดครึ้ม..ฝนตกพรำๆ มาตั้งแต่เช้ามืด..จนถึงช่วงเวลาเข้าแถว นักเรียนต้องหลบฝน เข้ามานั่งใกล้ชิดคุณครู..ที่กำลังย้ายจากไป..คุณครูนิรุต ดวงสูงเนิน..วันสุดท้ายที่โรงเรียนบ้านหนองผือ..อีกไม่กี่นาที คุณครูจะต้องเดินทางไกล..ไปรับตำแหน่งใหม่ในเขตพื้นที่ จ.บุรีรัมย์..ที่เป็นบ้านเกิด และเป็นภูมิลำเนาเดิม อยู่กับครอบครัวอันอบอุ่น ...

สามปีกับสามเดือน..ที่คุณครูสร้างสรรค์ผลงานวิชาการ พัฒนาคุณภาพการเรียนการสอน จนบังเกิดผลเป็นที่ประจักษ์ นักเรียนที่เป็นลูกศิษย์ครู มีความรู้ความสามารถ มีผลสัมฤทธิ์พิชิตรางวัลมากมาย และได้ไปต่อในระดับมัธยมศึกษา สร้างชื่อเสียงแก่โรงเรียน..

แหล่งเรียนรู้และสิ่งแวดล้อม..ที่ครูสรรค์สร้างและสอดคล้องกับหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง มีความหลากหลาย ใช้ประโยชน์ได้จริง เป็นต้นแบบของครูและชุมชน ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ดูงาน อย่างมั่นคงและยั่งยืน ใครมาเยี่ยมเยือนจะรู้สึกอบอุ่นและยกย่องชื่นชม สมเป็นบ้านหลังเล็ก..ที่ทรงคุณค่า เป็นที่มาของวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ ที่เกิดจากผลงาน..น้ำพักน้ำแรง ที่มุ่งมั่นทุ่มเท ของคุณครูนิรุต ดวงสูงเนิน..

"...ครูต้องไปแล้ว..ครูจากบ้านมานาน ครูได้ทำงานที่ครูรัก..เป็นโรงเรียนแห่งแรกของครู ที่ให้ความประทับใจ ครูจะไม่มีวันลืมบ้านหนองผือ ที่ครูอยู่อย่างมีความสุข ครูจะไม่ลืมพวกเธอทุกคน ขอให้เป็นเด็กดีนะ ตั้งใจเรียน เชื่อฟังครู..ครูต้องกลับไปดูแลพ่อแม่และครอบครัว..ถึงแม้ว่าครูจะไม่ใช่คนถิ่นนี้ แต่ครูก็ทำงานเพื่อพวกเธอ และโรงเรียนอย่างเต็มที่ ขอบใจพวกเธอที่ดูแลช่วยครูทำงานมาโดยตลอด..มีโอกาสครูจะกลับมา..."

คุณครูนิรุต..พูดด้วยเสียงสั่นเครือ..และน้ำตานองหน้า..ถึงคราที่คุณครูต้องจากนักเรียน จากโรงเรียน..ตามช่วงเวลาแห่งชีวิตราชการ..ที่เพื่อนครูและนักเรียนไม่คิดว่าจะมาถึงเร็ว แต่วันนี้..ก็ได้มาถึงแล้ว ทำใจลำบากทั้งคุณครูผู้จะย้ายจากไป และใครหลายคนต้องอยู่ในโรงเรียนหลังเล็กแห่งนี้ต่อไป..โดยมีครูน้อยลง มันทั้งเศร้าและเหงาระคนกัน

ผมนึกถึงวันที่ผมย้ายจากโรงเรียนหลังแรกที่ผมบรรจุเป็นครู วันที่อำลานักเรียน..บรรยากาศไม่ได้ต่างจากวันนี้เลย..ผมร้องไห้กอดพ่อกับแม่ (ครูใหญ่กับภรรยา) ผมจับมือเพื่อนครูทุกคน และกอดนักเรียนที่ผมเป็นครูประจำชั้น..ก่อนเดินทางไปขึ้นรถไฟ..ในค่ำคืนที่แสนเศร้า..

คุณครูนิรุต..กำลังจะขับเคลื่อนรถยนต์ออกไป..เสียงร้องไห้ระงมดังก้องกังวานไปทั่วอาคารเรียน ..ช่างเป็นช่วงเช้าของวัน...ที่เศร้าวังเวงยิ่งนัก..ครูทุกคน..ก็น้ำตาคลอ พูดไม่ออก และเปิดโอกาสให้นักเรียน..ทุกคน ทุกห้อง..ร้องไห้กันให้เต็มที่ ร้องไห้ให้พอ..ก่อนที่จะเรียนหนังสือกันและสานต่องาน..ที่คุณครูนิรุตได้ทำไว้..

ผมบอกครูนิรุตว่า.."..ครู..ไม่ต้องห่วงนะครับ..และขอให้มีความเชื่อมั่น..ในสิ่งที่ครูทำไว้ พวกเราจะสานต่อ ให้คงอยู่และยั่งยืน อาจจะไม่ยิ่งใหญ่ และไม่ประสบความสำเร็จ เท่าที่ครูทำไว้ แต่พวกเรา..จะช่วยกันดูแลให้เกิดประโยชน์..และรอครูมาเยี่ยมเยือน..นะครับ..."

บ่ายมากแล้ว..คุณครูนิรุต..คงยังเดินทางไม่ถึงบ้าน..นักเรียนสวดมนต์ทำนองสรภัญญะ วันนี้..นักเรียนสวดมนต์กันช้าๆ นุ่มนวลและช่างไพเราะเหลือเกิน..

"......ข้าฯขอนบหมู่พระศรา พกทรงคุณา นุคุณประดุจรำพัน...ด้วยเดชบุญข้าอภิวันท์ พระไตรรัตน์อัน อุดมดิเรกนิรัติศัย จงช่วยขจัดโพยภัย อันตรายใดใด จงดับและกลับเสื่อมสูญฯ....."

ขอให้คุณพระคุ้มครอง...คุณครู.นิรุต ดวงสูงเนิน.เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ..โชคดีนะครับ...ครู

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๔ กรกฎาคม ๒๕๕๘





บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

มาชื่นชม ผอ.ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ถึงคุณมะเดื่อจะไม่เคยย้ายไปไหน แต่ก็เข้าใจบรรยากาศ

ของการจากลาแบบนี้ดี เพราะได้พบเห็น ได้ร่วมรับรู้บรรยากาศ

แห่งความรักและอาลัย แบบนี้มาหลายครั้ง หลายครูจ้ะ


เขียนเมื่อ 

มีพบแล้วก็มีจาก

เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตครับ

ขอบคุณครับ