พ่อของผม

พ่อเหนื่อยมาก ทำงานหาเงินเพื่อให้เราได้เรียน เราเรียนอย่าเอาแต่ความรู้ เรียนสูงจิตใจต้องสูงด้วย
  • ไม่มีบรรยายที่ไหน ผมจะกลับบ้านที่ลำปาง
  • ลงเรียนพิเศษ หลักสูตร ล้างอุจจาระให้พ่อ และอุ้มพ่ออาบน้ำ
  • มันเป็นความสุขที่ได้ทำ
  • พ่อผมป่วยเป็นอัมพาตมาหลายปีแล้ว
  • พ่อนอนบนเตียง แต่สามารถสอนผมได้ว่า เวลาไม่มีเดินไปข้างหน้า เวลามีแต่นับถอยหลัง

  • ผมเรียนรู้จากการนั่งคุยกับพ่อ
  • "ร้อยคำรักไม่เท่าหนึ่งการกระทำ"
  • "ขับรถคันละล้าน แต่ให้รถโรงพยาบาลมารับพ่อ มีประโยชน์อะไร"
  • "ไม่ใช่ลูกผู้หญิงเท่านั้นที่ดูแลพ่อได้ ลูกชายก็ดูแลพ่อได้ อยู่ที่เราจะทำหรือไม่ทำ"
  • "อย่าทอดทิ้งคนที่มีพระคุณ ไม่มีพ่อ ไม่มีการศึกษา"
  • "พ่อ คนนี้ใคร พ่อบอกว่า หมา อ้าว แล้วพ่อเป็นอะไร พ่อบอกว่า ก็พ่อของหมาสิวะ"
  • "ผมไม่ได้อยากโชว์ว่า ตนเองเป็นคนดี ผมแค่อยากจะโชว์ว่า คนทำดี อย่าอายที่จะบอกคนทั้งโลก"
  • และวันนี้ เพิ่งพาพ่อไปโรงพยาบาล

ผมแต่งบทกลอนนี้เอง ผมชอบกลอนนี้มาก เพราะมันมาจากพ่อ

"ยามชีพยังหมายเจ้าเฝ้าดูแล
ยามเจ็บแก่หมายเจ้าเฝ้ารักษา
ยามตายจากหมายเจ้าเฝ้าปิดตา
ยามมรณาหมายเจ้าเฝ้าเผาฟืน"

ทุกครั้งที่ออกจากบ้าน เดินทางไปบรรยาย ไปเป็นวิทยากรให้หน่วยงานต่างๆ ผมจะกราบพ่อเสมอ
เพราะไม่รู้ว่า กลับมาผมยังจะเจอพ่อหรือไม่ หรือ ผมอาจจะไม่ได้กลับมาหาพ่ออีก

ชีวิตแสนสั้น

พ่อของผม สมเจตน์ เวียงสี แม่โจ้ รุ่นที่ 25

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สุดปฐพี เวียงสี



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขอชื่นชมลูกที่ดีของพ่อ เป็นตัวอย่างที่ดีของโลกยุคที่ทิ้งพ่อแม่ เพราะไปหลงวัฒนธรรมต่างชาติ สุดท้ายพวกเขาเหล่านั้น ก็คงไม่ต่างจากยุคนี้ที่จะเป็นอดีตของอนาคตของพวกเขา

พ่อคือผู้ให้กายสังขาร

เลี้ยงอาหารจนกายโต

เส้นทางชีพต่างกาลโต

พ่อแก่โซลูกใหญ่สวนทาง

จิตพ่อไม่ขอไรมากจากลูก

แค่ให้ลูกดูแลยามแย่บ้าง

จิตลูกควรผูกรักษ์อย่าวาง

พ่อแม่สร้างลูกไว้ให้ดูแล

"ขอความดี ความเจริญจงคุ้มครองผองภัยให้มลายด้วยเทอญ ลูกพ่อ" น่าจะสื่อได้จากคุณพ่อนะครับ

ขอบคุณครับ